Posts from Laetaprinco Princo

FESTOJ

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Mon, 21 Dec 2009 09:04:55 +0000

Per blanka moleco neĝo kovris la teron

homoj ĉirkaŭe plenplenas per ĝojo

El ĉielo novaĵo feliĉa alvenis

Virgulino Sankta naskis la Filon

Ĝojajn Kristnaskfestojn kaj Nova Jaro 2010 donacu por ni ĉiuj, pacon sur la lero, plenumon de niaj deziroj, sukcesojn en persona kaj profesia vivo kaj ... per la forto de l` Amo kunigu la homaron

Princo

MALAPERO

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Fri, 10 Jul 2009 05:04:13 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

Pri vi pensante

mi vekas sentojn

eliras vi el la memoro

kvazaŭ fantomo

greno

ensemita en glaŭka haŭto

de la tago

Via rideto

jam ne apogas min

mi ne ripozas

en la varmo de viaj brakoj

eĉ manoj viaj

ne rajtas min alvoki

ili ne alvenos

dum plej reva nokto

Viaj kisoj jam ne kovras

mian rozkoloran haŭton

kuŝas mi

enrigardante orfan ĉielon

Koro denove mortas

pro amdoloro ...

15.11.2005

SENTO

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Mon, 06 Apr 2009 05:56:24 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

SENTO

Al vento harojn mi disdonis

kaj kun sunradioj mi dancas

Mi amas

brakumante malglatajn arbojn

vestiĝante per folioj

Mi kisas

kaj per kisfloroj

mia buŝo plenas

15.06.2003

Princo

AMO

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Sat, 28 Mar 2009 18:26:05 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

AMO

Se l` amo vin vokas – sekvu ĝin

Kvankam ĝi kondukus tra akrajn ŝtonojn

Kredu la amon, se ĝi alparolas vin

Eĉ se la vok` forpelus sonĝojn viajn

Kvankam la uragano disrompiĝus branĉojn ĉiujn

Ĉar l` amo nabligas

Eĉ, se ĝi krucigas la vojojn

Ĉar l` amo fortigas

Kaj okulojn malfermas

Fajro de l` amo sankta estas

Kaj bruligite, oni fariĝas dia pano

La amo transformigas

Montrante misteron de la kor`

Ebligante partopreni vivon animan

L` amo nur sin mem oferas

En l` amo ĉio troviĝas

L` amo ne ensorbas kaj ne esorbigas

Ĉar l` amo nur sin mem plenumas per amo

L` amo vin ne trompos

Permesu – ke ĝi vin kondukos

L` amo nur revas

Bruli ĝis memforbruliĝo

Ĉu vi amas vere? Jen la vok` de l` amesperim`

Matene ellitiĝu kaj flugu per la flugiloj de l` koro

Por saluti la tagon per preĝdankemo

Por ne endormi nokte

Sen preĝo por amat`

Sen himno de l` glor`

Kahil Gibran Kahil

El pola tradukis Princo

Ĉiam

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Wed, 18 Mar 2009 03:55:31 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

VIN ... mi amas

Tage kaj nokte

Per la Suno, per la Luno

La tutan jaron kaj ĉiam

Al la Dia Amo mi preĝas

Benu nian amon

Nia amo plenumiĝu

Boname, belame

Hodiaŭ por ĉiam

DEMANDO

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Sat, 07 Mar 2009 18:23:17 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

Ĉu estas amo, se li konfesas: MI AMAS VIN

Ĉu estas amo se li diras: Vi estas ununura

Ĉu estas amo se li enrigardas okulojn dirante nenion

Sed tempe sufiĉas unu gesto

Suna rideto, tuŝo de l`mano

kaj jam vi ekscias, ke la AMO estas

- sed eblas mia eraro ...

>>>

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Fri, 30 Jan 2009 06:58:10 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

Jes, mi scias, vi amas aliulon

pro tio mi fermas pordon de la koro

disŝirante arĝentplenan nokton

vundante la man` per pikiloj de vero

farbas mi lipojn per la ruĝeco

Vi foriris, laŭ la vojo de l`mensogo

sed sciu, ke:

Disiĝante, ni ambaŭ perdis,

Mi, ĉar vi estis tiu, kiun mi plej amis

Vi, ĉar mi estis tiu, kiun vi ne amis

Tamen el ni du, vi plej perdas ol mi

ĉar, mi povas ami aliulon same kiel vin

kaj vin, same neniu amos kiel mi....

(malnova)

NOVA JARO

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Thu, 01 Jan 2009 12:28:21 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

Volis mi antaŭ vi ekstari

kaj plej elkorajn bondezirojn fari

sed la ĉevaloj min ne atendis

kaj kun bondezirojn sole hejme mi restis

tamen se ĉielen la kapon vi levos

ekvidos vi tie plej belan stelon

kiu plej brilas en kosma spaco

kaj mia nome vin zorgos favore.

Ĉion plej feliĉan en Nova Jaro

31.12.2008 Princo

Diurno

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Fri, 12 Dec 2008 22:21:28 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

Kaj Vi …

Tiom libere trankvila min okulumante frape

Kvazaŭ vi estus esploranto nigran senluman nokton

Malrapide vi tratiras la rigardon sur min

Tuŝante la vizaĝon kiel blindulo

La trajtojn vi retrovas denove …

SUNO …

Kaj nun denove sur la firmamento

Fadenojn razajn mi pentras tag-komence

Ĉio ame kunliĝas senĉese

Kiel en la ŝtono … la tempo engravurigita

Mi kaj Vi …

Sed puŝita de ampasio forta

Falas mi subite genuojn vundante

Antaŭ vi senforta svenas mi frivole

Per faskoj de kisoj ornami vin mi ne povas…

LUNO …

Jes, viajn lipojn mi ne forpuŝos

Tenu min plej arde, kisu … Ne ĉesante

Zorge karesu kiel ĝardenisto la garden-trezorojn ...

SUNO …

Kiam korpon vian mi tuŝas frivole

Ekbrilas vi arĝente sed tiom fore

Jes, via korpo profunda mistero

Proksimiĝu, ne timu

Ampasia fajro vin arde

LUNO …

Ne, ne tiom rapide

Ankoraŭ momenton atendu

Rigardu, mi dancas antaŭ vi ne ignore

Per mistera nebulo ŝirmas mi okulojn viajn

Ili flamas…kiel torĉoj … laŭ vojo de l` AMO …

MARTENO

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Sat, 04 Oct 2008 09:49:48 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

Malrapide vekiĝadis nova tago, suna lumfasko pligrandiĝadis sur la orienta firmamento de la ĉielo pentrante ŝvebantajn nubojn per varmaj koloroj. Freŝa aero plena de malvarmetaj blovetoj de l` tagiĝo ensorbadis varmajn sunradiojn. Ankoraŭ matena nebulo plene ne malaperis, ĝi libere rampadis sur la etendiĝanta naturo kaj tio pli beligadis la vekiĝantan ĉirkaŭaĵon. Birdoj gaje kantadis inter branĉoj de l` arboj, kiuj vestiĝis per verdkolora freŝeco de l`printempo kaj delikata tuŝo de l`maja vento movadis foliojn de ili.

La domo, impona kaj granda situita sur la monteto mute staris, ĉirkaŭadis ĝin belaj, sveltaj, oni eĉ povus diri praaj tilioj, brilantaj en diversaj koloroj de l`sunleviĝo.

Kavankam oni ne povis rimarki homojn prizorgantajn ĉiutagajn devojn tamen la bieno jam anoncadis per diversaj sonoj la komenciĝantan tagon. Post la momento iu malfermis fenestron. Freŝa aero per la blovo frapis la vitron tuŝante malhelajn harojn de Marteno, kiu enrigardadis foren. Ellitiĝinte pli frue li ne perdis eblecon observi dum iom da tempo kaj ĝui la belecon de l`printempo. La mateno ĉarmis lin, l`aero freŝigis forigante lastajn tuŝojn de Morfeo. Malrapide kaj plezure li enspiradis aromojn de juna printempo.

Floroj, ankoraŭ kovritaj per rosaj larmoj, kantoj de l`birdoj en la ĝardeno ensorĉis lin plene, elvokante en la okuloj iom da melankolio. Rozkoloraj lipoj alridetis la majan belecon kavankam en la okuloj oni povis rimarki ian misteran ankoraŭ ne forgesitan ĉagrenon, kiu neniele harmoniis kun la juneco kaj gaja voĉo per kiu li ekkriis:

- Bonan tagon al ĉiuj estaĵoj.

Dekuris li de la fenestro, demetis la dormvestojn kaj rapide lavis sian vizaĝon kaj kombis la harojn. Vestita foriris li eksteren kaj post la momento li jam promenis parakan aleon mane tenante kelkajn plukitajn florojn. Viola kaj blanka iliako faladis de l`arbustoj emanante per alloga aromo. Kalikoj de narcisoj neĝblankaj plenis de freŝa roso, flavaj okuloj de floroj kreskantaj ĉirkaŭe kun ruĝaj florpetaloj, aspektis iom plorante. La beleco de la mateno kolektinte ĉiujn belaĵojn plenumis la animon de Marteno per ensorĉaj sentoj. Kun plukitaj floroj Marteno eniris fruktoĝardenon. Belege florvestitaj arboj feste staris. Pomujoj kun rozblankaj petaloj aspektis kiel junaj servistinoj de olimpa dio Zeŭso. La aromo de pomujfloroj estis iomete sufoketa pro la varmo de leviĝanta suno. Tempaltempe diverskoloraj papilioj supren flugante similis al la florpetaloj kun kiuj la vento ludas.

Depost la ĝardeno komenciĝadis arbaro. Marteno promenis tiean direkton, malrapide, okulumante atente la belecon de ĉrkaŭaĵo. Li haltiĝis ĉe la fino de fruktĝardeno. En la lastaj paŝoj oni povis rimarki lian malkuraĝon eniri la arbaron sed... enirinte ĝin li ekvidis ĉielan belecon.

PREĜO - Anĝelo CHAMUEL

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Mon, 29 Sep 2008 16:49:38 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

Amata Anĝelo alvenu

envenu mian povran vivon

envolvu min per la lumo

flamigu en la koro

transforman flamon rozan

Mi petas Vin aminda

de tuta MIO mia

sanigu vundojn de la koranimo

subtenu min en miaj plenumoj

Ellernigu min, kio AMO estas

Ellernigu min, ekfidi Vin profunde

Ellernigu min, estimi la vivon

Ellernigu min, oferi min senvunde

kunligu min kun senkondiĉa Dia amo

Gvidu min, konduku transformante

ĉiam senfine inspirante

Elkore Vin mi dankas

Jen mia decido

atendanta Vian plenumiĝon

01.01.2006r

PREĜO DE L`AMIKECO

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Sun, 14 Sep 2008 10:36:37 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

Amiko

estas via animo

similas al kampo ame semata

el kiu vi fruktojn kolektas kun preĝdankemo

Li via forto kaj versekura rifuĝejo

Suferante al li vi iras

kaj lin vi serĉas por retrankviliĝi

Kiam li konfesas

antaŭ li, malfermu vian animon

Se li tamen mutas

via koro senĉese lin spertu ĉar en vera amikeco

ĉies penso, deziro kaj espero

mute vekiĝas kaj ĝoje dividata estas

Sed kiam vi adiaŭas la amikon

ne ploru

ĉar lia foresto helpos vin kompreni

kion pleje en li, vi amas

kaj amikeco nenion alian esprimu

krom ambaŭflankan malkaŝadon de l`anim-nobleco

Dividu ĉiam inter vi amikajn ridetojn kaj gestojn de l`anim-nobleco

ĉar en revivigata roso de l`etaĵoj

homo retrovas sunmatenon

kaj spertas plifortiĝecon

KAHIL GIBRAN KAHI en mia traduko

I

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Wed, 13 Aug 2008 06:11:24 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

Amiko, kiom malfacile alvenas vortoj, kiom ili rezistas, malvole kunigas la frazon, kiom mi povra en la imitado de via parolo … ne gravas, nenio gravas … krom ni.

Ĉu eble vi memoras … krepuskiĝadis … nia unua kuna promeno en la parko droniganta sin en freŝa verdeco de la printempo. Kiom abunda ĝi aspektis, kiom vivplena, kiom romantika kaj trankvila ĝi restis en mia memoro.

Jam de malproksime viaj okuloj trovis min. Vi faris unuajn paŝojn, sur via vizaĝo pentriĝis amika rideto. Viaj paŝoj estis tiom firmaj kontraŭ la miaj plenaj de hezito.

Unuaj salutvortoj, unuaj kunaj paŝoj kaj … unuaj larmoj de la ĉielo. Freŝan aeron ni flaris, evitante pluvgutojn falantajn neabunde. Vi ektimis, ke mi malsekiĝos, mi respondis, ke tio tute ne gravas, evitante vian demandon “Kio, do gravas” …

Via mano serĉis manon mian en la aero inter ni. Kiom da karesoj poste alvenis, kiam vi senfortan manon mian fermis en la via. Mi fermis la palpebrojn kaj supren levis la vizaĝon, al la ĉielo. Mia vizaĝo plena de ĉiela roso estis, kvazaŭ mi plorus … kvazaŭ mi plorus pro la feliĉo.

Mi stumblis, vi tuj reagis, subtenante min per viaj fortaj brakoj. Alidire, mi kvazaŭ falis malseka en brakojn viajn. Pro vi, hezite faris tion mi.

Jes, mi memoras vian sentoplenan ridon, tiom puran kaj feliĉan … ĉu la okazaĵo estis ia profetaĵo? Pli forte vi brakumis min, kvazaŭ timante min perdi, kaj dum la momento mi forgesis pri la mondo. Vi frotis de mia vizaĝo rosgutojn. Vi enrigardis okulojn miajn longe, pli profunden, observante la vizaĝon, ŝirmantan per pluva vespero.

Post kelkaj minutoj, viaj vortoj rompis la silenton … “Ĉu vi ne lacas?” Mi neis … kaj vi altirante min pli proksime, ride diris: “Mensogulo, mia dolĉa mensogulo, mi aŭdas frapon de koro via, mi sentas vian spiron, tuj hejmen ni iru" … nek la bato de la koro, nek la spiro informis pri la laco, ili informis ... pri … la …

Miaj okuloj aldemandis vin … vi scias, ke ĉiam mi ŝatis demandi vin tiele. “Jes, jes” vi ripetis firme.

La pluvo forpelis nin el la parko. Ni prenis la vojon al la loĝejo, preskaŭ ni kuris, ne estis tro for. La pordon vi malfermis rapide timante, ke la romantika etoso malaperos kvazaŭ tuj. Enŝaltis vi la lampon. Milda heleco lumigis grizecon de la ĉambro kaj mi tuj sidiĝis sur komforta fotelo proksime staranta al la forno, kie fajro dancis sur la ligno elradiante varmon … varmon.

Longe ni babiladis trinkante teon …

Forirante, mi diris nenion, nur niaj okuloj parolis longe, brilis en la duonheleco de antaŭĉambro, esprimante ĉion kaj nenion samtempe.

Hejmen mi revenis pensante pri viaj okuloj … pri viaj okuloj, kiuj poste iĝis mia enamiĝo.

(eble daŭrigota)

PAROLO KUN DIO

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Tue, 12 Aug 2008 05:47:01 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

Tago malrapide vekiĝadis. Roza sunfasko je la okcidenta flanko de la ĉiela firmamento pligrandiĝadis...

Hodiaŭ matene Dio malfermis pordon de la ĉielo, ekvidinte min, Li demandis:

- Infano mia, kion hodiaŭ vi deziras?

Mi post la pripenso respondis:

- Sinjoro, mi petas Vin plej kore, prizorgu personojn, kiuj ĵxus estas legantoj de la vortoj. Benu ilin kaj iliajn familiojn, geamikojn kaj ĉiujn iliajn agojn, se nur laŭ Via konsento. Ili indas Vian zorgon kaj la benon, kaj por mi ili ĉiuj estas karaj.

La amo de Dio similas al la oceano. Ni scias, kie ĝi komenciĝas kaj konscias ni, ke ĝi neniam finiĝas.

Anĝeloj vivas vere, ili aperas kaj protektas, helpas kaj subtenas nin, kvankam ili malhavas la flugilojn. Ilin, ni nomas AMIKOJ.

(ekaŭdinte inter la tero kaj la ĉielo) Princo

ANTAŬPAROLO

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Tue, 05 Aug 2008 17:03:54 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

Ĉu mi silentu, amiko mia? Jes, mi silentus sed la silento nenion solvas, nenion esplikas kaj mi provas ĉiam denove montri al vi, ke tio, kio okazis, ne estis perfido, mia perfido. Mi ne perfidis vin, eĉ se la decido disiĝi pli kruela estis por mi. En tiu ago, mi ne perfidis vin nek min.

Kaj ĝuste kontraŭ via silento mi defendas min, mi defendas min honeste, nur per la vortoj.

Volus mi rememorigi al vi, kia estis mi dum tiuj jaroj, kiuj estis por ni dediĉitaj al la vivo, tagoj kiuj kunligadis nin per nevideblaj fluoj, per la vortoj elparolataj senteme, per tuŝoj kaj per karesoj fermitaj en la agoj reciprokaj.

Sufiĉis tempaltempe nur unu rigardo por kompreni la esprimon de la animo, por eltiri manon, por ekaŭdi vorton aŭ simple resenti la deziron.

Jes, mi revokas pasintecon, denove provante ĝin revivigi sur la blankaj paĝoj de la papero kuŝanta antaŭ mi. Ne demandu kial ... ne kontraŭu, lasu nur al la vortoj flui libere.

Jes, mi konscias, ke la vortojn legos vi atente, provante pense reveni al la tagoj, kaj pardonu al mi metaforojn, sciu, ke mi kalkulas je via kompreno, ja vi ĉion ĉiam komprenis.

Prenu mian manon ... kaj ni ambaŭ denove promenu en la tagoj de nia pasinteco.

(eble daŭrigota)

KAUXZU

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Thu, 24 Jul 2008 21:21:20 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

Kaj ...

kauxzu

ke mano via tusxu manon mian

por ke mi malvenku

sub kispluvo de lipoj viaj

ankorauxfoje sincere min mi tratiru

tra via rigardo

kaj korpo ekfajru

per mil` da sunoj

ekflorigu min

en ridetoj de kamparaj floroj

por ke mi dancu kun vi

pasian krucigxon de muskoloj

kaj ...

lastfoje kauxzu

felicxajn spirojn de gxojoj

sed ne kauxzu

la ploron

post via foriro

17.10.2007r.

FORPASADO

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Sun, 25 May 2008 21:34:05 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

Nokto ...

instruisto de soleco

larmoj ...

forlavas kolorojn de viaj kisoj

volus mi ilin defendi

kontraŭ la forpaso

25.05.2008 Princo

TAMEN

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Sat, 24 May 2008 05:23:38 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

Malfermas mi la pordon

al roza ĝardeno

via man` la kondukanto

kiel lumo de marlanterno

gvidanta ŝipon dum martempesto

- nenio okazis ankoraŭ

... tamen ...

... mi predis ŝlosilon

... al pordo de saĝeco

24 de majo 2008 Princo

Birdeto de la koro

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Mon, 28 Apr 2008 21:23:56 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

Birdeto de la koro, ne malsatu, mi nutros vin per la amo, vi denove supren flugos

Birdo de la koro, ne ploru jam, per mano am-plena mi la busxon sxovos kaj vi ekridetos

Birdo de la koro, ne pripensu malbonon, matena suno vin varmigos kaj vi revivigxos

Birdo de la koro, plena de la espero ... jes, vivu la VIVO ensorcxa ja estas

Birdo de la koro, jen nova mateno... nur por vi brilas ora SUNO sur lazura firmamento

... Princo 24.04.2008 23:16H

malnova traduko

nobody@ipernity.com (Laetaprinco Princo) — Sun, 27 Apr 2008 10:16:56 +0000

Laetaprinco Princo has added a post:

...je la komenco de mia ezoterisma vojo, sxajne en 1992j antaux la vojagxo al Ashram de Sri Sathya Sai Baba en Barato, kie mi pasigis unu monaton en 1993j; mi legis interesan libron verkitan de Anthonio de Mello, kies orginala titolo estas AWARENESS - Anim-vekigxo. Tie en la antauxparolo mi tralegis la tekston skribitan versajx-forme kaj mi gxin tradukis. La traduko longe "dormis" kovrita per la kovrilo de la polvo. Hodiaux mi gxin retrovis kaj...bonvolu...estas gxi ....

Iutage, homo trovis sur la vojo, ovon de aglo.

Kunportis gxin biene kaj enmetis la neston

Agleto naskigxis kun la kokidaro

kaj kreskis same kiel ili.

La aglo dum la tuta vivo

kondutis kiel gekokoj de l`bieno

Li ungegis la teron por trovi lumbrikojn kaj vermojn.

Li trinkis akvon kaj klukis same kiel kokoj. Li ecx povis skui flugilojn

kaj traflugi ankaux kelkajn metrojn

cxar cxu ne same faras kokoj?

Foriris jaroj kaj l`aglo oldigxis

Iu tage rigardante cxielon

li rimarkis mirindan birdon

flugantan elegante kaj majeste

inter lazuraj nubetoj kaj blovetoj de l` aero

nur delikate movante fortajn orbrilajn flugilojn

Olda aglo haltigxis kaj longtempe rigardis supren ravita

- Kiu li estas? li ekdemandis trapasantan apude kokinon

- Li estas aglo, regxo del`birdoj - sxi respondis kaj post pripenso sxi aldonis

- sed vi ne pensu pri li, mi kaj vi malsamaj estas ol li

Kaj jam la aglo neniam pensis pri la evento

li do mortis kredante

ke li estas koko en la bieno.

Anthonio de Mello en la taduko de Princo

... ofte ni sxajnas al la aglo nekonsciante pri la eblecoj ...

Princo