Posts from Vjaĉeslav Slavik Ivanov

Tago 3: grifonoj super la Rodopoj

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Sat, 05 Dec 2009 06:37:09 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Madĵarovo estas la plej malgranda urbeto de Bulgario. Ĝi estas iama minista loĝloko, sed nun ĝi iĝis turisma allogaĵo. Grupo de lokaj entuziastoj, subtene de alilandaj eŭropaj organizoj, faris ĉi tie rezervejon por birdoj. Kelkaj malaperantaj aŭ simple interesaj specioj trovas ĉi tie helpon kaj priskribon.

La birda centro speciale okupiĝas pri grifonoj, la grandaj birdoj, kiuj manĝas mortintajn bestojn. Ĉe la centro funkcias servo, al kiu ĉirkaŭaj kamparanoj telefonas, kiam mortas pro malsano aŭ vundiĝo iu animalo. Tiam venas laborantoj de la birda centro kaj forportas la kadavron por meti ĝin en natura medio de sia rezervejo tiel, ke grifonoj manĝu ĝin.

Mi sukcesis foti kelkajn grifonojn sur la rokoj en neimagebla alteco. La rokoj en tiu loko havas fabelan formon, pro tio ke la montaro estas geologie maljuna.

La hodiaŭa celo estas Zlatograd, etnografia centro sub ĉielo. Post la reveno mi skribos ankaŭ pri ĝi.

Tago 2: Tatul, akvobaraĵo, urbestraro, shopping

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Thu, 03 Dec 2009 20:59:23 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

En la dua tago mi devis fari, laŭ plano, longan vojon al kaverno Utroba, parte artefarita, ege antikva kaj aparte spektebla dum suna vetero. Tamen la suna vetero ne okazis, eĉ male — estis persista pluveto, kaj la planoj ŝanĝiĝis. Ni tamen veturis al montaro, sed al pli civilizita loko, nomata Tatul.

Matenmanĝis ni kvarope (manaĝero, ĉiĉerono, ŝoforo kaj mi) en dolĉaĵejo „Viena“ en bulevardo „Bulgarija“, unu el la ĉefaj stratoj (eble eĉ la ĉefa). La ejo estis plena da homoj, kiuj laŭ la loka kutimo kafumis antaŭ ol iri al laborejoj kaj studejoj. Mi manĝis tre tradician ankaŭ en Osetio manĝaĵon, kiun ĉe ni oni vendas kiel armenan kuirarteron sub la nomo, kiun mi forgesis; ĉi tie ĝi nomiĝas „banica“: estas multaj tavoloj da pasto, inter kiuj estas iom da fromaĝo. Mi metus pli da fromaĝo, sed ĝenerale „Viena“ bonas — ni matenmanĝos tie morgaŭ denove.

Tatul estas trakia sanktejo, simila al Perperikon, sed malpli granda kaj pli atingebla. Per komuna projekto de EU kaj komunumo Momĉilgrad, al ĝi estis faritaj bonaj vojetoj, starigitaj lanternoj, informtabuloj kaj tegmento super la ĉefa parto de la sanktejo. Ĝi estas supre de monto kun krutaj deklivoj, la vido superbas, la impresoj nerakonteblas. Estis tamen pluvo, kaj la ĉiĉeronino en unu loko glitis sur ŝtono, timiginte min.

Laŭ nia vojo reen ni vizitis ŝijaisman maŭsoleon oriente de Momĉilgrad. Parto de la turka loĝantaro en regiono de Kardĵali estas ŝijaistoj, nepoj de kizilbaŝoj. Mi faris kelkajn fotojn tie kaj aŭskultis interesajn rakontojn pri ŝijaistoj, kiujn mi ne rerakontu ĝis mi legu pri tioj aliloke.

Momĉilgrad mem estas tre turka urbo, kun multetaĝaj grandfamiliaj loĝdomoj. Meze de ĝi staras „ostejo“, kanono, busto de generalo kaj ortodoksa preĝejo, omaĝe al rehavigo de Kardĵali kaj ĉirkaŭaĵoj dum la Balkanaj militoj (1912, 1913). Apudas fontaneto kun turka skribaĵo. Lokaj komentantoj (la ukraindevena ĉiĉerono kaj la loka ŝoforo) sincere aplaŭdis la manieron de turkoj zorgi pri sia „eta patrolando“, pri la denaskaj lokoj eĉ el foro de elmigrado — kelkaj revenas, kelkaj sendas investojn ktp.

Reveninte en la urbon ni ankoraŭ havis iom da tempo antaŭ la interkonsentita vizito al urbestraro, kaj ni vizitis la altegan digon de Kardĵali (104 metrojn alta). La konstruaĵo estas tre impresa, la vido supre de ĝi perfekte bela, sed oni ne permesas foti. Ekzistas armita kaj tre severa gardistaro, tamen eniro estas senpaga kaj tute libera. Ne estis multaj vizitantoj tamen (eble pro labortago, la pluvo kaj la malpli varma sezono). Sub la digo, de ĝia akvorezerveja flanko, estis harstariga (sed bunta kaj iusence bela) vidaĵo de multegaj plastaj boteloj. Tunoj da ili, eble. Kardĵali staras inter du akvorezervejoj (bulgare artefaritaj lagoj nomiĝas „jazovir“, kion mi opinias tre bela vorto); la mallonga parto de la rivero Arda inter la akvorezervejoj estis antaŭnelonge iom levita per enurba digo por fari „vodno ogledalo“, laŭ oni belan spacon de akvo, sur kiu oni povas eĉ boati ktp. Kiam oni faris ion similan en Vladikavkaz, mi ne vere ŝatis, sed ĉi-kaze mi eĉ ne juĝu.

Ree en la urbo ni umis en la oficejo de „Gabi tur“, vizitis mian hoteleton por repreni mian donacon al la urbestraro, kaj venis al la ĉefa domo de la komunumo. Ĝi estas iusence bela kaj havas kromnomon „Blanka Ŝipo“. En la kvara etaĝo nin akceptis en sia kabineto vic-urbestro pri kulturo, eŭrointegrado kaj kelkaj aliaj kampoj s-ino Jelisaveta Keĥajova, kiu portis sian ruĝan kompleton. Juna politikistino kun filologia klero kaj bela biografio de ĉiama kaj rapida kresko, ŝi ĝojis pri la iniciato restarigi ĝemelurbajn rilatojn inter Kardĵali kaj Vladikavkaz. Naskiĝinta aliloke, ŝi tamen ne sciis pri historio kaj volumeno de tiuj rilatoj kaj vokis helpi s-inon Fikrije Salifova, kiu zorgas pri publikaj rilatoj. Tiu lasta estis multe pli informita kaj rakontis pri la iniciato flanke de la bulgara komunumo restarigi la rilatojn 3-5 jarojn antaŭe. „Iuj eventoj“ en Osetio, laŭ ŝi, ne permesis finfari la procezon (temas pri la ostaĝigo en Beslan kaj postaj mortigoj de du urbestroj de Vladikavkaz, supozeble). Laŭ la vortoj de ambaŭ enpostenigitoj, ĉio eblas, sed bezonatas komence letero el urbestraro de Vladikavkaz, poste diversaj interparoloj kaj fine subskribado de la — ĉu nomi tion „kontrakto“? — inter la urboj. Mi ne vere ĉiujn detalojn komprenis, ĉar ni parolis bulgare.

La grava rezulto de nia renkontiĝo estas, ke mi nun povas iri kaj kun plena certeco viŝi el ĉiuj listoj tra Vikipedio mencion pri ĝemelurbaj rilatoj inter niaj urboj. Almenaŭ ĝis la nova restarigo, iom malverŝajna fone de tre aktiva ĝemelurba agado ĉi tie celanta Turkion, Grekion kaj Italion.

Finis la tagon aĉetumado en la urbocentro, iom stulta elspezo de mono vere, sed ne eblas reveni sen suveniroj. Dum vespermanĝo mi konatiĝis kun Gabriela, sepjara filineto de Miĥaela, la ĉefo de „Gabi Tur“ (jes, la firmao portas ŝian karesforman nomon). La knabino havas vesperajn danc-kursojn; el kiuj ŝi eliris tre vigla, kuris tien-reen tra la strato kaj sopirigis min pri mia propra filino multe.

Finfine mi elmetas kelkajn fotojn el Kardĵali; mi skribus pli detale kaj elmetus pli da fotoj, sed vajfajo „bulgariĝis“ hodiaŭ — kiel dum la antaŭaj vizitoj al bulgaraj hoteloj, ĝi kondutas freneze. Jen aperas, jen malaperas :|

Morgaŭ je la oka ni ekveturos al la plej malgranda urbo de Bulgario — Madĵarovo, kiu formale estas jam en alia provinco, tiu de Ĥaskovo, sed laŭ sia naturo estas parto de Orientaj Rodopoj. Tie okazos iu evento kadre de bulgar-nederlanda projekto pri ekoturismo, sovaĝa naturo kaj tiel plu (mi ekscios pli multe morgaŭ).

Mankas Esperanto

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Wed, 02 Dec 2009 20:58:17 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Kio vere mankas al mi en Kardĵali, estas Esperanto. Mi jam alkutimiĝis, ke ĉiufoje, kiam homoj el diversaj landoj laboras pri io aŭ havas bonan tempon kune, ili parolas en Esperanto.

Kun la akceptanta ularo mi parolas en la rusa, la angla, la kvazaŭ-bulgara, ili respondas al mi simile, en io ajn. Ofte mi sentas, ke mia ideo, kiun mi ŝatus eldiri, estas tro komplika por klarigi ĝin en la elekto de la lingvoj, kiujn ni havas ĉi tie. Miaj rusaj klarigoj ofte restas nekomprenitaj aŭ komprenitaj neĝuste, miaj bulgaraj eblecoj magras, mia angla pensigas min pri la angla sed ne pri tio, kion mi diskutas, sentas aŭ volas.

Se serĉi la bonaĵon en la malbona situacio, manko de efika komuna lingvo ja igas nin praktiki lingvojn unu de la alia. Pesimisto en mi kontraŭdiras: ĉefe tiuj, kiuj bone lernis la rusan iam, praktikas ĝin kun mi; mi ja praktikas preskaŭ nenion krom la angla fojfoje.

Tago 1: historia muzeo kaj Perperikon

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Wed, 02 Dec 2009 16:14:26 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Hodiaŭ dametene pluvis, kaj pro tio vojaĝo al megalita ruinaro Perperikon prokrastiĝis. Ni matenmanĝis en „Rio Bravo“, manĝejo kontraŭ la loka filio de iu universitato, ege prifumita loko kun pluraj belaj gejunuloj. Mi nenion povas diri pri la manĝaĵo, ĉar ĝi estis rostita pano, kiun malfacilas kuiri malbone. Kaj poste ni iris al la loka historia muzeo.

La historia muzeo de Kardĵali feliĉas baziĝi en bela konstruaĵo fare de renoma arkitekto Pomerancev (ruso, i. a. fama pro la katedralo Aleksander Nevskij en Sofia). Ĝi enhavas diversajn belaĵojn, trovitajn en Kardĵali kaj apude, interalie ĝia fierindaĵo estas malgranda fajne farita arĝenta ŝlosilo, kiu estas faldebla. Kaj en ĝia faldaĵo estas stampileto. Ŝajne mezepoka, eble alportita el Eŭropo, sed ĉio jam miksiĝis en la kapo :) Alia vidindaĵo estas pli ol metron alta romia bronza lumigilo, oni nomas fantaste grandan pritakson de ĝia prezo. En la tria etaĝo estas interesa prezento de pli proksima epoko: la procezo pri preparado de tabako (grava loka industrio ĝis nun) ka.

Mi ŝatis la muzeon multe kaj ankaŭ la parketon antaŭ ĝi.

Ni tagmanĝis en restoracio kun tute banala nomo „Starata kaŝta“ (Malnova ejo/domo). Tamen la maniero kuiri kaj prezenti tradician bulgaran manĝaĵon estis plej bona tie inter ĉiuj lokoj, kiujn mi ĝis nun vidis. Mi manĝis ŝkembe-ĉorba'on (tre tradicia supo el intestaro de bovo; aspektas kaj gustas alie en Kaŭkazio), iun bakaĵon kun fromaĝo kaj salaton. En Slanĉev Brjag kaj Nesebar nenion similan eblas eĉ trovi. Ĝuste tiajn travivaĵojn mi atendis, veturante al la interna Bulgario, malpli influita de facila turista mono. Turista mono ja estas ankaŭ en Kardĵali, sed ĉefe de enlandaj turistoj, plejparte sofianoj.

Post kiam ni satiĝis (mi sentis min preskaŭ ebria) ni ekveturis al Perperikon. Estas granda loko sur monto kelkajn kilometrojn for de Kardĵali. Iam tie estis sanktejo de trakoj (trakianoj?), restis multaj ejoj, kies veran celon jam neniu povos konjekti, sed oni kredas, ke estis kvazaŭ templo de la Suno. Estis ankaŭ romia, bizanca, bulgara kaj iomete otomana periodoj. Kelkloke videblas muroj, popece faritaj en diversaj teknikoj : la plej frua trakia, la pli posta bizanca ktp. Lokanoj esperas puŝi Perperikonon al la listoj de monda heredaĵo de UNESCO.

Mia ĉefa impreso pri Perperikono estas la absoluta silento en ĝia supro. Estas tre paca kaj bela loko, eĉ en decembro, kaj, se mi estus homo de iom alia tipo, mi petus la ĉiĉeronon por duonhoro eksilenti :) La ĉiĉerono tamen estas tre interesa de etnografia vidpunkto: rusa (aŭ prezentita al mi kiel tia) virino el Ukrainio, kiu konatiĝis kun sia bulgara edzo en Kievo; ŝi parolas kun la edzo en la rusa kaj kun la filinoj en la ukraina (mi tion atestis mem, ŝi faris poŝtelefonajn vokojn, ion kunordigante inter ili). En Bulgario ŝi plene naturiĝis kaj dividas plurajn lokajn ideojn, kiujn ŝi pli efike trandonas dank' al komuna lingvo inter ni (la rusa); inter alie mi eksciis du freŝajn (por mi) komplot-teoriojn — pri la grekoj, kiuj intence kaj eble per koruptado de bulgaraj politikistoj silentigas la famon de arkeologiaj trovitaĵoj en Bulgario, kaj pri la ege riĉaj ĉu-araboj, kiuj evidente pripagis la kontraŭturkajn misagojn de Ĵivkov en la okdekaj (vere tro krudaj kaj antaŭvideble malefikaj; tiom stultaj, ke nur ia malpaciga intenco venas en la kapon kiel logika klarigo).

La vojo al Perperikon kaj la montara aero tie estis tre forta bato por mia organismo. Mi sentas min tro sana nun kaj volas dormi :) Tamen post duonhoro mi ankoraŭ havos manĝon. Tiam mi definitive iros dormi.

Mi havigis al mi kelkajn levojn (estas belega loka valuto, kiun lokanoj strange arde deziras anstataŭi per nekomparebla eŭro) kaj planas morgaŭ viziti vendejojn. Oni havas ĉi tie grandvendejon Billa, sed la aliaj vendejoj aspektas privataj familiaj entreprenoj. Laŭdire, Bulgario produktas interesajn ledaĵojn, oni mendis al mi alporti gantojn de ĉi tie.

Bulgario

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Tue, 01 Dec 2009 20:38:49 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Mi venis al Sofia per alia flugo de „Malev“ el Budapeŝt (vidu antaŭan enskribon). La unuan fojon dum tiu ĉi flugo mi sentis, kio estas „turbulenco“ (turbulenteco?) — ja estis kelkaj tre malagrablaj minutoj. Anstataŭ la varma lunĉo, kiun promesis antaŭe paĝaro pri registriĝo de biletoj, oni regalis nin per pakaĵeto da nuksoj kaj oranĝa suko. Tamen ĝenerale bona impreso pri la kompanio ankoraŭ restas.

La flughaveno de Sofia estas superba. Ne tiel superba, kiel tiu de Helsinko (Vantaa), sed tamen vere bona. Interalie per tio, ke ĝi estas granda, netumulta, sen vicoj kaj kun facila pasporta kontrolo. Estis tri giĉetoj por „civitanoj de EU-landoj“ kaj unu „por ĉiuj pasportoj“, mi eluzis la okazon kaj aliris la dua (sen vico do). Kutime neaparteno al la centro de la mondo ne helpas :)

Mia dorsosako bonorde venis, ŝanĝinte „aŭtomate“ flugojn en Budapeŝto. La malŝarĝo de la bagaĝo okazis rapide. Iom negative impresis, ke oni ne kontrolas ĉe elirejo, kies sakon kiu prenis (ĉar estis kromsento de nesekureco). En Vladikavkaz tia kontrolo estas, kaj ĝi impresas same negative (ĉar kreas plian vicon).

En la flughaveno min renkontis Miĥaela de la firmao „Gabi“, kiu invitis min al Rodopoj (vidu la antaŭajn enskribojn). Ŝi veturigis min al Kardĵali, kaj la vojo evidentiĝis esti iom pli longa, ol mi povus imagi. En tiu tago, mi ŝercis, mi konsciis, kia granda lando estas Bulgario. La vidaĵoj estis multloke tre pitoreskaj, sed jam ĉe la urbo Ĥaskovo iĝis mallume, kaj mi ne vidis, kiel ni alveturis al Kardĵali.

„Gabi“ enloĝigis min en „apartaj ĉambroj“ (oficiala klaso de hoteloj en Bulgario). Aspektas kiel aparta duĉambra loĝejo kun duŝejo ene de pli granda domo, en kies supra etaĝo loĝas la mastroj. La ejo estas nehejtata, pro kio ĝi ja malvarmas. Mi havas elektran varmigilon kaj uzegas ĝin, hehe. Estas varmega akvo en la duŝejo, puraj littolaĵoj, wifi-reto, fridujo, gladilo kaj aliaj bonaĵoj.

Restado ĉi tie (laŭ prezolisto surmure) kostas 30 levojn tage por unu persono kaj 40 por du (ĉ. 15 k 20 eŭroj respektive). Mi ja pagas neniom, kadre de la politiko pri mia „publikrilata“ invito (mi menciis tion en pli fruaj enskriboj). La mastroj estas tre bonveniga geedza paro; la edzo, Zlatko, kun rimarkebla ĝuo provas paroli ruse. Laŭ liaj vortoj, li posedas la plej grandan ruslingvan bibliotekon en la kvartalo. Li scias pri Peterburgo, sed Orĝonikidze aŭ Vladikavkaz estas nekonataj por li, kvazaŭ. Ni ankoraŭ ne parolis sufiĉe multe.

Cetere pri paroladoj. Estas, kiel ĉiam en Bulgario, malfacile elekti lingvon. Post kelkhora veturado kun Miĥaela, mi miksas la rusan, la anglan kaj la bulgaran kaj ofte miselektas lingvon (ion respondis al bulgaraĵoj de la mastroj en la angla ktp.).

Morgaŭ post la oka matene mi finfine vidos la urbon prilumita :)

En la programo morgaŭ estas la antikva urbo Perperikon, vizito al la historia muzeo de Kardĵali, ekskurso al la rokoj-fungoj (fungoforme eroziintaj rokoj) kaj tradicia manĝaĵo en traktiro.

Budapeŝt

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Tue, 01 Dec 2009 11:04:42 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Mi vidas, ke Blazio estas enreta; saluton, kara Blazio, ni longe ne estis tiel proksimaj, kiel hodiaŭ. Mi estas nun en Budapeŝta flughaveno, ŝanĝante flugojn inter Helsinko kaj Sofia. Vere mi havas nur horon por sidi ĉe la "pordego 13", bone ke funkcias reto kaj haveblas tekokomputilo.

Mi flugas al Sofia per du aviadiloj de la hungara kompanio Malev, kaj ankoraŭ ne bedaŭras pri tio. Mi ankoraŭ nenie vidis tiajn novajn Boeing-ojn, kiel Malev havas :) Krome mi ĝuis sonon de la hungara parolo en la salono. Fakte plejparton de la flugo mi dormis.

Pli frue hodiaŭ mi havis renovan bazon por mia malŝato de la aŭtovoja doganejo inter Rusio kaj Finnlando. Inter ĉiuj 11 personoj de nia buseto, nur mia personeco vekis suspektojn: ĉiuj miaj aĵoj estis traserĉitaj kaj eĉ miaj fingroprintoj skanitaj. La limgardistoj trovis suspektinda mian ideon vojaĝi al Bulgario tra Finnlando, des pli suspektinda mian kelkfojan antaŭan estadon en Bulgario. Logikon mi ne komprenis ĝis nun kaj apenaŭ iam komprenos, sed ja por tio ekzistas doganejoj -- por gardi sian internan pacon de suspektinduloj kaj por ĉiufoje montri al enirantoj ke ili ne vere estas tre bezonataj ĉi tie. Mi tamen klarigis al la doganistoj, ke mi simple ŝatas Finnlandon kaj Bulgarion samtempe -- kaj ili ŝajnis konsenti, ke mi rajtas pri tio :)

Kiam oni eniras per trajno, malpli da tiaj aferoj okazas. Ĉar kontrolado okazas en moviĝanta trajno kaj estas ĉiam pli formala; do per alpago de kromaj dek eŭroj (diferenco inter buso k trajno) oni aĉetas iom da psikologia bonfarto.

Iom da faktoj pri Sofia, al kiu mi baldaŭ flugos (sed kiun mi ne vere vidos): estas la plej granda urbo de Bulgario; en ĝi fakte loĝas preskaŭ kvinono de la tuta loĝantaro. La vido estas belega eĉ laŭ la fotoj: Sofia kuŝas inter bela montaro. Mi ne pensas, ke urbego ĉirkaŭita de montoj estas ekologie bona solvo (povus kolektiĝi fumoj en tiu tasego, ĉu ne), sed fotoj estas belaj.

Oni renkontos min tie kaj veturigos al Orientaj Rodopoj, kie mi pasigos la semajnon (vd antaŭajn enskribojn).

Tvitero

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Sat, 28 Nov 2009 12:48:48 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Cetere, mia paĝo en Tvitero estas http://twitter.com/amikeco

Mi blogos tie, verŝajne, miajn impresojn dum la vojaĝo, per sms.

Urbo Kardĵali (Bulgario)

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Thu, 26 Nov 2009 12:24:59 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Kiel mi anoncis en la antaŭa blogaĵo, mi startas al Bulgario. Do, jen mapo kaj kosmaj fotoj de la urbo Kardĵali ĉe Guglo »»»

Aliaj troveblaj en Guglo kaj Vikipedio lokoj, kiujn mi vizitos, estas Zlatograd kaj Mandĵarovo. Zlatograd signifas pli-malpli Or-urbo — eĉ ekzistas ie en Rusio vendejoj de oraĵoj, kiuj nomiĝas tiel kaj trovatas per gugla serĉo :)

Nova vojaĝo al Bulgario

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Thu, 26 Nov 2009 01:30:38 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

La 1-an mi denove veturas al Bulgario. Ĉi-kaze pro la vere mirinda okazo...

Iam antaŭ pli-malpli unu jaro mi serĉetis en la reto informojn pri la urbo Kardĵali (suda Bulgario ĉe la limo kun Grekio), kiu estis ĝemelurbo de mia denaska Vladikavkaz kaj tial vekas intereson ekde infanaĝo. Mi trovis paĝaron de firmao „Gabi Tour“ , iom eksmodan, sed kiu ŝajnis sola informfonto pri la urbo kaj la eblecoj vojaĝi tien. Pli poste mi trovis kelkajn pliajn paĝarojn pri la urbo kaj regiono en la bulgara.

La rusa parto de la paĝaro estis (kaj ĝis nun grandparte restas) specimeno de tre specifa rusa lingvaĵo, kiu fontas el proksimeco inter niaj lingvoj (rusa k bulgara). „Ĉiuj bulgaroj parolas ruse, la demando estas — kiugrade“, tiel formulis tion bulgara konato. Do, mi proponis provlegi kelkajn tekstojn de la paĝaro; senpage. El la firmao (kiu aspektas kiel negranda familia entrepreno) oni reagis, ni interŝanĝis kelkajn leterojn, mi ion faris kaj baldaŭ forgesis pri la okazintaĵo.

Antaŭ nelonge venis al mi letero el Kardĵali. La firmao, impresita de mia sincera interesiĝo, invitis min pasigi semajnon ĉe ili — senpage. Mi devis nur pripagi la flugon. Ja estis tre tenta propono!

Tra Helsinko k Budapeŝto mi venos per Malev-flugo al Sofia la 1-an de decembro. Ankoraŭ ne klaras, kio iĝos la vojaĝo — ĉu nur ripozo aŭ eble komenco de ia pli daŭra kunlaboro — sed mi nepre elmetados fotojn kaj impresojn ĉi tie kaj ĉe Amikeco.ru.

La programo de la restado, kiun oni al mi jam sendis, aspektas tre interesa.

Pasvorto

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Thu, 19 Nov 2009 07:02:18 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Citaĵo el tujmesaĝilo:

X: KIO ESTIS LA PASVORTO? REMEMORIGU! ĜI SKRIBAS „MALĜUSTA“

X: damne. mi jam komprenis mem.

Ĉu rusaj vikipediistoj amase migros al en.wiki?

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Sun, 25 Oct 2009 10:50:34 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

En Peterburgo okazas Viki-konferenco — la jarkunveno de aktivistoj de ru.wikipedia.org. Inter la sonintaj hieraŭ raportoj unu estis pri la rolo de la angla; ĝi finiĝis per invito transiri al redaktado de nur angla sekcio de Vikipedio, „pensante pri estonteco“.

La ĉeestintoj (inter kiuj dekono evidentiĝis esperantistoj) sen granda entuziasmo aŭskultis la proponon. Unu el la komentoj estis tia: „Mi redaktas por mia plezuro. Mi ne havas plezuron, redaktante en la angla — estas peno“.

Pli pri la okazo legu en mia blogo ĉe Amikeco.ru »»

Dolĉa vorto „demisio“

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Fri, 16 Oct 2009 20:31:19 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Kun granda plezuro mi anoncis hodiaŭ al la estraro de REU pri mia demisio de la posteno „respondeculo pri la movada programo“ en la organiza komitato de Rusia Esperantista Kongreso. Kompreneble partoprenon en la preparado al la kongreso mi per tio ne evitos, sed almenaŭ oni ne plu telefonos al mi nokte postulante sukceson de la aranĝo planata por la sekva jaro :)

La Rusia Esperantista Kongreso, cetere, okazos en la plej bela urbo de Rusio — la imperia ĉefurbo Sankt-Peterburgo — fine de majo 2010. Ĝi certe estos la plej granda maja esperantista evento de Eŭropo, sed la ambicio estas pri elstaro en la tuta sezono. Jam aliĝis homoj el Brazilo kaj aliaj foraj lokoj, do pripensu aliĝon jam nun, dum la kotizoj malaltas: http://reu.ru/index.php?evento=REK-26

Sen paroli pri la esperantista parto de la programo, la urbo estas tre vidinda fine de majo: jam estos relative varme, jam ekverdiĝos arboj, jam estos ege longa lumtago (t. n. „blankaj noktoj“). Persone mi faros ekskurson al la glacirompilo „Krasin“, kiu nun estas ŝipo-muzeo.

vK invitas renkonti ruslingvajn esperantistojn

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Sun, 11 Oct 2009 23:00:11 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

La plej populara rusia socia reto vKontakte (vK) iĝis internacia. Certe jam antaŭe eblis registri sin en ĝi el eksterlando, sed ekde ĉi-oktobro la reto estos reklamata internacie kiel plurlingva sistemo.

Iom simila al Facebook, vKontakte estas pli „facila“ por retumilo (laŭ mia sperto de ne tre fortika komputilo), enhavas malpli da reklamo. La ĉefa funkciaro estas certe pri amikumo: kiuj estas viaj amikoj, al kiaj renkontiĝoj ili iras (kaj ĉu vokas ankaŭ vin), multo estas farata por aktivigi grupan laboron — interalie, rusiaj E-kluboj kaj teamoj de E-eventoj aktive uzas vKontakte por siaj bezonoj (kaj certe Unikodo estas plene subtenata). Rusiaj lingvaj festivaloj per vK kolektas partoprenantojn; instruistoj de Esperanto (ankaŭ mi ja) trovas instruotojn.

vKontakte jam atingeblas en bona traduko al pli ol dek lingvoj (inter ili pola, hungara, angla, germana kaj aliaj gravaj en Esperantujo lingvoj). Ekde la komenco, tiun ĉi socian reton distingis racia uzo (aŭ ĉu simple neuzo) de crowdsourcing (puŝo de laboro al amasoj de uzantoj). Tio tre pozitive influis la kvaliton de tekstaro kaj de la datumbazo de lernejoj.

Vi ne bezonas ŝanĝi vian preferatan socian reton favore al vK tuj aŭ iam, sed certe estas bona kromservo por uzi inter la aliaj aŭ por kontakti certajn homojn (estas la ĉefa reta medio por pluraj esperantistoj en Rusio kaj Ukrainio). Cetere, vK ebligas senliman interŝanĝon de fotoj kaj filmetoj.

Jen ligo al registriĝo »»»

Dankon pro via scivolemo kaj preteco ekkoni ĉion novan ;)

Nuoruus

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Wed, 29 Jul 2009 11:03:07 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Foje Maŝa (jam 3,5 jarojn aĝa) demandas min, kiel estos tiu aŭ alia vorto en la lingvoj, pri kies ekzisto ŝi scias. Ial ŝi bone scias, ke ekzistas Finnlando kaj la finna lingvo — kaj mi ĉiam estas perpleksita per la demandoj pri la finna leksiko.

Hieraŭ, kiam ni iris al la loka grandvendejo „Mladost“ („juneco“ en la bulgara), mi klarigis pri la nomo, ke estas „juneco“, en la rusa „molodostj“, en la bulgara „mladost“. Mi mem kulpis, ke Maŝa demandis: „A po-finski?“ („Kaj en la finna?“) Mi diris, ke mi ne povas tuj rememori (mi konjektis, ke la vorto devas havi -us finaĵon, sed ne povis rememori la radikon).

Subite mi rememoris, ke mi havas telefonnumeron de Kalle en mia poŝtelefono. Mi do demandis lin, li respondis preskaŭ tuj, kaj mi sonigis la rezulton: nuoruus. Maŝa eĉ kelkfoje ripetis. Mi memoris la vorton „vanha“ (maljuna/malnova), sed ne „nuori“ (juna). Pasis iom pli ol duonjaro ekde kiam mi ĉesis regule lerni la finnan, tio senteblas.

Maŝa ne estis tiom impresita, kiom la ĉeestinta patrino de ŝi, mia edzinjo Natalia. Modernaj teknologioj en la servo al lingva evoluo de la infano! :)

Ha, en Bulgario

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Wed, 22 Jul 2009 18:59:44 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Nu jen ankaŭ mi atingis Bulgarion :) Laŭvoje ni perdis ie vidkameraon (!), sed mi esperas retrovi ĝin en la flughaveno. Estis agrabla surprizo por mi freŝe, kiam mi altelefonis la flughavenon de Burgas kaj demandis „Do you speak English, or Russian?“ — la sinjorino ĉe la telefono tie respondis „Luĉŝe po-russki“ (kaj vere sciis la rusan sufiĉe bone).

Ĝis iam poste...

Pruntita afableco

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Fri, 10 Jul 2009 02:10:43 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Mi delonge sciis, ke en kelkaj kareliaj dialektoj (ĝenerale multege influitaj de la rusa lingvo) oni diras „dankon“ per „pássibo“ (de „spasíbo“).

Hodiaŭ, el la jakuta Vikipedio, el la artikolo pri Esperanto, mi eksciis, ke ankaŭ en la jakuta lingvo ekzistas afablaj diraĵoj, evidente prunteprenitaj el la rusa. Jen kiel aspektas frazo „Unu bieron, mi petas“ en la jakuta:

Биир пиибэтэ, баhаалыста

„Bahalista“ estas „paĵalista“ („poĵalujsta“ plenforme) de la rusa.

„Kukolo“ esperantigita

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Mon, 06 Jul 2009 22:46:06 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Jam tri aŭ kvar jarojn antaŭe mi tradukis en Esperanton la trilingvan filmon de Aleksander Rogoĵkin pri la lasta soveti-finna milito. Estas tre nekutima primilita filmo, kiel ankaŭ la aliaj militaj filmoj de Rogoĵkin. Tri diverslingvaj homoj hazarde trovas sin en la sama loko surfone de bela samea pejzaĝo. Ruson ludas rusa aktoro, finnon — la finna, sameinon — la samea. Vidu la reklaman filmeton ĉe dotSub...

http://dotsub.com/view/a35a222e-621d-480a-b8e7-6bf2a8fe0a28

...kaj elŝutu la tuton ĉe http://filmoj.net/kukolo/

Tiu ĉi kortuŝa filmo iam estis unu el la puŝoj, kiuj igis min eklerni la finnan. Bedaŭrinde, mi tute ne sciis la finnan, kiam mi tradukis la subtitolojn el la angla. Mi povis ĝustigi ilin, kiam oni parolis ruse, sed tute ne, kiam oni parolis finne. Nun mi kelkloke skribus alimaniere (ekzemple, Veikko diras kelkfoje, ke li studis Tukholmassa, en Stokholmo, tio nur hazarde unufoje aperas en la subtitoloj). Foje li diras Kiitos, do simple „Dankon“, sed la subtitola teksto estas „Dankon al vi“ (de la angla Thank you). Kelkloke estas mistajpoj aŭ eĉ, en unu loko, fuŝo de kruda maŝina antaŭtraduko, sed ŝanĝi tion ĉion mi ne plu kapablas — la tekstan dosieron mi ne plu havas, la subtitoloj estas parto de la video-dosiero, ne eblas ilin ŝanĝi.

Espereble, vi amos la filmon. Se jes, provu trovi en via lingvo alian filmon de la sama reĝisoro — „Tranzito“ (en: Transit, ru: Peregon; 2006) pri la renkontoj de rusaj kaj usonaj pilotoj en Ĉukotko dum la Dua mondmilito. „Malbunta pejzaĝo elstarigas la rilatojn kaj sentojn“, kiel skribas komentantojn pri la nekutimaj militaj dramoj de Rogoĵkin.

En Rusio Rogoĵkin estas pli konata pro siaj komedioj: „Specifaĵoj de nacia ĉasado“, „Specifaĵoj de nacia ĉasado vintre“, „Specifaĵoj de nacia fiŝkaptado“. Kiel oni ŝercas, „Pasternak-on mi ne legis, sed havas opinion“, do same mi — tiujn komediojn ne spektis, sed havas opinion, ke ili estas aĉaj kun ebriegaj homoj kiel la ĉefa ridindaĵo. Min, kiu trinkas unu glaseton da biero dum duonjaro, ial tre ĝenas la antaŭjuĝo pri rusoj kiel totale drinkanta nacio.

Aĝo kiel bazo por ridi

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Mon, 06 Jul 2009 14:57:51 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Kiam 25-jaraĝa knabo skribas en sia blogo „kaj denove pri nostalgio“, mi ridetas. Mi estas jam 31 jarojn, kiel angloj diras, maljuna (31 years old) — kaj mi ja scias, kio estas nostalgio pri pasintaj tagoj, li kvazaŭ ankoraŭ ne povas.

Reprezentantoj de pluraj aĝoj rajtas plenvoĉe ridi pri la supra alineo :)

Renove pri vizoj

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Thu, 25 Jun 2009 03:18:06 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Mi malfacile povas rememori, ke iam ricevo de vizo estus afero simpla kaj digna. Kutime io okazas: longega vico en la frosto, ruinigitaj planoj aŭ, kiel hodiaŭ, perdita nokto.

La ambasadejo de Bulgario subite postulis, ke ni prezentu konfirmilon de sia laborejo pri la nomo de posteno kaj la averaĝa salajro. Ĉar mi ne estas dungita laboranto, mi ne povas prezenti ion tian. Anstataŭe mi kolektadis la tutan nokton miajn kontraktojn por vendo de reta reklamo, por tradukado kaj aliaj servoj, kiujn mi registrite faris. Onidire (ja certan informon pri tio oni ne povas trovi ĉe la paĝaro de la ambasadejo) tio povas helpi en la kazo, kiam oni estas „memdungita“ laboranto. Mi volonte umus pri io alia ĉi-nokte. Estos aparte malagrable, se mi ne povos veni al la marbordo kun la familio pro tiu bagatela fisupozo, ke mi deziregas kontraŭleĝe resti por la tuta vivo en la plej pesimisma lando de la mondo.

Bulgario per si mem ne kulpas. Kiel ĉiam en la nova historio de tiu ĉi lando, ĝi estas viktimo de cirkonstancoj; bulgaroj ĝenerale ŝatas rusojn, sed „nenion povas fari“. Nun sukcesa aliĝo al EU diktas sekvi la komunajn tut-uniajn postulojn pri rusianoj (la ĉiam tre suspektindaj ja).

Kvazaŭ por pardonpeti pri tio, en la ĉefpaĝo de la ambasadejo la ambasadoro rememoras eĉ pri „militaj heroaĵoj de fratoj-slavoj, kiuj man-en-mane sekurigis liberecon kaj memstarecon de la bulgara ŝtato“ [originalo]. Estas aludo al la fakto, ke Bulgario iĝis aŭtonomio kaj poste memstara ŝtato rezulte de kelkaj sangoverŝaj militoj inter Rusio kaj Turkio dum la 19a jc.

Se Bulgario ne sukcesintus pri la aliĝo al EU, ĝi eble nun agus kiel Macedonio kaj Montenegro (tute senviza veno por rusianoj) aŭ kiel Kroatio (senviza somere).

Evidente ni miselektis la preferatan landon de somera ripozo. Tamen, kiel la rusa proverbo diras, „oni ne povas ordoni al la koro“. Kaj la lando, kaj ĝia popolo, kaj la lingvo estas escepte ravaj. Tion ja ne eblas diri pri la sentakta tutmonda burokrataro.

Nu jen ekfunkciis

nobody@ipernity.com (Vjaĉeslav Slavik Ivanov) — Mon, 15 Jun 2009 13:35:26 +0000

Vjaĉeslav Slavik Ivanov has added a post:

Kiel la vaste konata ŝerco prognozas, «en Linukso vi povas agordi ĉion, kaj vi damne agordados ĉion». Ĵus ekfunkciis la Esperantaj kaj aliaj literoj en mia netbuko.

Cetere, ĉu jam aperis establita traduko de la vorto «netbook» en Esperanton?

Estas tamen damne maloportune, ke la Vindozaj kaj la Linuksaj klavardismetoj ne estas, kiel ekz. ttf-dosieroj, facile anstataŭigeblaj unu per la alia. Mia vindoza dismeto estis (kaj restas) iom alia...