Posts from Petro Desmet'

Kamelkaprino kaj Kamloto.

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Wed, 16 Dec 2009 13:39:55 +0000

Animskuetoj.

De tempo al tempo mi kutimas dorloti miajn geamikojn per konsiletoj. Ankaŭ nun mi faros tion! Jen la konsileto: se vi deziras konservi trankvilan animon... prefere ne rigardu preter la pinton de via nazo! Al mi denove okazis ke mi estis tro scivolema, tro sciema, tro pedanta. Mi malfermis trankvile ripozantan poteton, kaj ĝi montriĝis Pandora skatoleto! Kiam mi finfine lernos bridi mian cerbeton?

Ĉu ĉiu kamloto vere estas kamloto?

En la U.V. mi jam ofte, sen iu ajn interna tiklado, renkontis kamloto-n. Atentu, gekaraj, mi ne atakas la fundamenton!, la senco de mia frazo estas ke mi renkontis la vorton "kamloto". Ĝi vere ŝajnis esti tute senproblema vorto, ilustraĵo de la dekkvina regulo pri internaciaj vortoj, ĉar fdgrp-o harmonie kantas: camelot, camlet, Camelot, камлоть, kamlot. Eĉ por necirilano ŝajne ne estas iu ajn problemo, almenaŭ se li haltas ĉe la naza pinto. Tamen... la reviziistoj akademiaj jam en praa tempo flaris eblajn dubetojn, ĉar en la franca kaj angla ili korektcele aldonis, inter krampoj, ke temas pri "ŝtofo" (teksaĵo?).

Kie redundeco kondukas al mikspoto.

Ĉio ŝajnas do perfekte en ordo... se ni akceptas ke franca kamloto egalas anglan, germanen, rusan, polan kamloton... sed permesu al mi dubi pri tio! Estas fakto ke en la naciaj lingvoj, pli ol en Esperanto, la aro de signifoj de vorto preskaŭ neniam estas singulara aro! Plej ofte vorto havas plurajn signifojn. Kaj jam en la franca (laŭ mia Petit Larousse 1994) montriĝas problemo. Ĝi konas du kamlotojn: camelot kaj camelote. La unua, cetere, kiu ortografie respondas ekzakte al la U.V.-a, havas du signifojn: 1. vendisto (stratvendisto) kiu vendas varaĉojn; 2. camelot du Roi: historia, militisto. La franca-esperanta vortaro de Le Puil - Danvy el 1992, tradukas: stratvendisto, bazarulo kaj kamloto (teksaĵo). La dua, kiu aldonas literon al la U.V.-a, do camelote, signifas varaĉo, laŭ mia PL. Le Puil tradukas: varaĉo, senvaloraĵo, tombakaĵo, straso. Gravas memori ke mi ne disponas pri vortaro franca el nia prahistoria tempo!

Opinio de prahistoriuloj.

Plej ofte mi serĉas lumon en la lingva nokto ĉe Kabe kaj Verax. Ili ja estas samtempuloj de nia U.V., kaj ili laboris sub la protektaj flugiloj de nia majstro. Kaj kion ni lernas ĉe ili? Kabe estas iom vortŝparema kaj instruas: vulgara lana teksaĵo. Verax, vera sciencisto, estas pli preciza: maldelikata ŝtofo farita per haroj de kamelo aŭ de kaprino. Kiel decas nia PIV obeas, kaj katedrumas: dika kaj maldelikata lanŝtofo.

Surprizoj en propra lingvo.

Je mia miro en nia nederlanda lingvo ankaŭ aperas du similaj vortoj. Unue camelot: stratvendisto, kiel la franca do, kaj kun la U.V.-a franca ortografio. La dua: kamelot. Sed mi unue diru ke en mia cerba vortaro, en la stoko de de mi aktive konataj vortoj, la nederlanda vorto kamelot aŭ camelot, ĉiam havis nur la signifon de varaĉo. Kion instruas nia norma van Dale pri kamelot? Entute estas listigitaj kvar signifoj. Ĉefa signifo estu: belega, kara teksaĵo, origine orienta kaj tiam konsiderata farita de kamela lano, poste ankaŭ similaĵoj el alia lano. Dua signifo, sed notite kiel dialekta: malbona ŝtofo aŭ varo (evidentiĝas do ke mi ne vere konas mian propran lingvon kaj parolas dialekte!); tria: iuspeco da viando; kvara: iuspeco da ŝtono. Feliĉe ke mi (danke al la korektoj de la iamaj Lingvaj Komitatanoj) en mia nederlanda traduko de la Fundamento aldonis inter krampoj klarigon: dika, maldelikata ŝtofo. Nu... mi fakte skribis tolaĵo, sed ... kiel jam Zamenhof dekretis: Ĉemizojn, kolumojn, manumojn kaj ceterajn similajn objektojn ni nomas tolaĵo, kvankam ili ne ĉiam estas faritaj el tolo. (Ekzercaro 35), kaj la nederlanda lingvo obeas la Zamenhofan dekreton.

Nia van Dale el 1864 (la elektronika versio de la moderna van Dale aldone montras tiun version! laŭdinda decido!) konas camelot, kun signifo: teksaĵo de kamelkaprinaj haroj.... Kio do estas kamelkaprino? Nu, laŭ la vortaroj tio estas alia nomo por lamo (la senĝibaj kameletoj Sud-Amerikaj), kaj tiam ni verŝajne denove estas ĉe luksaĵo.

Fina pripenso.

Ĉu nun do ĉio estas dirita pri tiu kamloto? Tute ne! Mi lasas al vi pliajn pripensadojn. Sed ne pensu ke mi vere kritikas la fundamenton! Kontraŭe mi volas insisti ke en lingvo plej gravas (ĉu nur en lingviko?) toleremo kaj elasteco. Ne forgesu ke ni jam pli ol cent jaroj(n) komprenas unu la alian en Esperanto, sen pli da miskomprenoj ol en naciaj lingvoj, eĉ – tiel estas mia opinio almenaŭ – kun multe malpli da miskomprenoj. Mi ankaŭ ne atakas (kvankam ĝi donas kapdolorojn al niaj nunaj akademianoj) la sistemon de kvinlingva tradukado, ĉar ĝi tiam estis tute logika solvo. Espereble la Akademianoj iam akordiĝos pri esperantaj difinoj por ĉiuj oficialaj vortoj... sed verŝajne mi estas naivulo. Mia majuskligo en antaŭa frazo estas intenca.

Tamen.... mi nun ne plu vere scias... kio estas kamloto!

Alvoko al Pafilologoj.

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Mon, 14 Dec 2009 14:00:33 +0000

Petro Desmet' has added a post:

En nia strangularo .... tio ni ja estas, ĉu? ... ĉiu ebla specialisteco, ĉiuj ajn specialistoj estas troveblaj. Do, verŝajne ankaŭ estas iu, kiu scias absolute ĉion pri la evoluo de pafiloj, verŝajne eĉ kolektas la plej diversajn specojn; iu pafilologo do.

Verŝajne tia specialisto intertempe jam konstatis ke mi revekis diskutadon de antaŭ longe, sed pri kiu mi absolute nenion sciis, rilate la vorton "ĉano". En la nederlanda, la germana kaj angla (eble eĉ en rusa kaj pola) la responda vorto estas homonimo de la nacilingva vorto por "koko". Mia nederlanda vortaro diras ke tio estas pro "simileco" ...... Nu, mi vidas neniun similecon! ... Krom, eble, se temus pri la kresto de koko! Kresto kutime, se ne temas pri batalkoko (ĉar tiam ĝi povus kuŝi surtere) troviĝas sur la kapo, kaj la ĉano ankaŭ troviĝas sur la kapo de la pafilo, elstaras do. Sed mi ne scias ĉu jam ĉe antikvaj pafiloj vere estis diferenco inter la ĉano kaj tio kion oni nun kutime nomas la ellasilo, do ĉu temis pri du malsamaj aferoj. (La ellasilo ja pli similas apendicon.)

Pafiloj vere ne ekzistis jam en la tempo kiam la ĝermanaj lingvoj disdialektiĝis! Kaj tamen germana, nederlanda, skandinavaj, angla lingvoj.... ĉiuj uzas la ekvivalenton de koko! Do estas klare ke oni elektis tiun nomon pro ia simileco! (ne vere temas do, en moderna lingvo, pri homonimoj!).

En la blogo de Bernardo vi povos legi multajn kontribuaĵojn rilate la ĉanon!

Ne tro rapide rezignu (2).

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Fri, 11 Dec 2009 13:15:24 +0000

Petro Desmet' has added a post:

Se mi diris: ne tro rapide rezignu.... kion mi diris, kompreneble, rilate al guglemuloj.... mi precipe volis atentigi pri la fakto ke ĉiu frazo estas tradukebla en cento da diversaj manieroj, el kiu ofte tamen kelkdeko estas gramatike kaj sence kaj stile akceptebla! Eĉ por simpla frazo tio validas. La germana teksto liverita al mi de iu vizitinto ekzemple nepre taŭgas por mi; ĉar eĉ se mi supozas ke la fraŭlino ne legas la germanan.... la germana teksto povas esti tradukita, aŭ povas esti citita, en iu nederlandlingva verko. Precipe en tiu ĉi kazo, ĉar la germana frazo aperis en verko rilate al psikologio (eble eĉ psikiatrio)... sed mi ne ankoraŭ, ĝis nun - ĉar mi ne konsultas nun en trankvila libera loko, sed en biblioteko - havis la necesan tempon por serioze studi la aferon. Dankon al ĉiuj helpantoj!

Ne tro rapide rezignu!

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Thu, 10 Dec 2009 13:25:11 +0000

Petro Desmet' has added a post:

Iu germana vizitinto, regula vizitanto, kaj nepre ankaŭ vizitonto..... malkovris germanan tekston, en iu libro, sufiĉe simila al tiu ŝia! .... Mi tamen ankoraŭ devos studi ĝin detale. Mi nur volis sciigi al vi.... ke .....

Helpopeto.

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Wed, 09 Dec 2009 13:21:31 +0000

Petro Desmet' has added a post:

La 13an de februaro 2007a mi publikigis paragrafon el la akuzo de la fraŭlino. Mi tiam havis la fortan impreson ke ĝuste tiu paragrafo, kiun oni ofte citas, kiun oni igis min legi kun la espero ke mi psike kolapsus, laŭte ploregigus min kaj devigus min konfesi mian kulpon (tiel oni certe klarigus la singultadon! sed se kontraŭe oni trankvile, eĉ poeziece, laŭtlegas ... oni nenion konkludas el ĝi!) verŝajne estas plagiatita. Mi supozis el la verkoj de Amélie Nothomb (ŝia plej ŝatata aŭtorino) sed ĝis nun nenion trovis. Nun mi petas: se iu renkontus similan tekston (precipe lastajn du frazojn) en iu libro.... bv. sciigi al mi! Mia peto direktiĝas precipe al nederlandlingvanoj, sed tute ne estas neeble ke ĝi rilatas al anglalingva aŭ franclingva verko! (Cetere Amélie verkas franclingve!) Atentu! La peto estas tre grava! Tial mi ankaŭ aldonas la esperantan tradukon

Ik voel me vergiftigd. Door hem. Met hem. En ik krijg dat gif niet uit mijn lichaam. Ik doe al jaren hard mijn best om alles gewoon te vergeten en achter me te laten, maar in alles wat ik doe word ik geconfronteerd met wat hij heeft gedaan. Het is als een been dat werd geamputeerd na een verkeersongeval. Ook al wil je dat ongeval vergeten en wil je verder met je leven, constant word je geconfronteerd met de gevolgen.

Mi sentas min venenigita. De li. Kun li. Kaj mi ne sukcesas forigi tiun venenon el mia korpo. Mi jam dum jaroj klopodas simple forgesi ĉion kaj lasi ĝin malantaŭ min, sed en ĉio kion mi faras mi estas konfrontita al tio kion li estas farinta. Estas kiel gambo, kiu estis amputita post trafikakcidento. Ankaŭ se vi volas forgesi la akcidenton kaj deziras daŭrigi la vivon, daŭre vi estas konfrontita kun la sekvoj.

Al la geamikoj mi sendas pliajn konsiderojn, ĉar funda analizo de la teksto igas malkovri iujn interesajn aferojn. Ankaŭ la funkcio de Cindrulino de la knabino en la familio ludas rolon.

Kuperuso - Couperus.

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Wed, 02 Dec 2009 13:23:41 +0000

Petro Desmet' has added a post:

Gerrit Berveling iom mirigis min kiam mi legis sur lia dorso (nu, ne lia dorso, tiu de la tradukita libro) ke Couperus estas unu el la plej gravaj nederlandaj aŭtoroj. Mi neniam havis tiun konvinkon. Sed poste mi legis, en la malsupro de tiu dorso, ke oni preskaŭ forgesis lin post lia morto. Kaj mi konstatis, ke mi apartenas al la generacio "iom post lia morto". Do jen, mia konscienco trankviliĝis. Sed, daŭrigis Gerrit, lastatempe interesiĝo kreskis, kaj tio precipe ĉar kelkaj el liaj verkoj estis adaptitaj por televido kaj filmo. Tion mi ankaŭ sciis kaj konstatis.

Antaŭ dudeko da jaroj mi legis unu el liaj grandaj romanoj, de la lasta litero ĝis la unua. Jes, mi legis de lasta paĝo ĝis unua, ĉar mi devis, por universitata tezo, serĉi pruvon ke iu profesoro faris falsan aserton pri iu nederlanda gramatika formo. (Mi sukcesis.). Cetere en nia benita lingvejo ekzistas ne nur simple nederlandaj aŭtoroj, sed ankaŭ nordnederlandaj kaj sudnederlandaj. Iuj el niaj aŭtoroj vere apartenas kaj flegiĝas en unu el ambaŭ partoj kaj multe malpli en la alia, kaj mi ĉiam supozis ke Kuperus' (tiel oni prononcas kaj kiel barbaro povus scii tion?) estis tipe nordnederlanda.

Kaj do? Ĉu grava?

Mi deziris esplori ĉu "oni" ankoraŭ legas Kuperuson! Tial mi iris al nia urba biblioteko, kaj petis ke oni faru por mi statistikon pri la lupreno de Kuperusaj libroj. Post kelkaj tagoj oni sciigis al mi ke dum la pasintaj kvin jaroj niaj pli ol kvinmil klientoj prunteprenis 45 fojojn libron de Couperus aŭ videobendon. Do fakte tre modesta interesiĝo! Sed mi estas preta uzi la esperantajn kriteriojn: Ne la kvanto gravas, gravas la kvalito. Cetere, la kvanto de luprenoj ŝajnas esti la normala por "klasika" verko. (Klasika = ĉiu parolas pri ĝi, neniu ĝin legas). Amuze, sed vere: kiam mi veturis al Antverpeno, kun la intenco sendi la recenzon al UEA, sidis en la trajno, antaŭ mi, junulo, kiu estis leganta libron de Couperus. Mi ne povis rezisti kaj alparolis lin: estis studento en altlernejo por tradukistoj, kaj la legado estis tasko (kiun li tamen ĝuis).

Klasika?

Kaj nepre klasika Couperus estas! Li verkis en tempo kiam frazoj kaj vortoj estetike ronkis, zumis kaj brilis kaj muzikis kaj li estis en tiu arto tre konscia majstro. Li kapablis glui tempan reliefon al la vortoj, precipe kiam li uzis vortojn, kiuj referis al la tempo de lia (laŭ lia propra konvinko) antaŭa vivado sur nia planedo. (Li iam vivis en antikva Romo; sed vi tamen ankaŭ povos ĝui la verkon se vi ne kredas reenkarniĝon.)

Moderna?

Couperus nepre estis elstara homo, kiu malmulte zorgis pri sia reputacio. Aliflanke li ankaŭ ne nepre deziris tro ŝoki la socion. Lia verko "Fatalo" pritraktas, tre svage, tre delikate, tre dece samsekseman rilaton. Tio, kompreneble, en la tiama Nederlando ne estis jubile akceptita. Pli ol unu predikisto trovis necese kondamni la verkon kaj averti la gekredantoj ke ili ne legu ĝin. Amuze do ke ĝuste nederlanda pastoro nun tradukas kaj eldonas ĝin (malfrua pento?). Interese, kaj mi konsilas al la legantoj, estas meti la verkon apud la Manna Morto en Venecio kaj apud Reaperantoj de Ibsen. Certe ne estis facila tasko fari la tradukon! Jam la titolo, unu sola vorto "Noodlot" en la nederlanda, devigas al elekto inter kvino da eblaj esperantaj vortoj. Mi trovas ke Berveling elektis la ĝustan solvon.

Couperus ne moralizas, nur priskribas. Por moralizo ni havas niajn pastorojn. Mi supozas ke Gerrit ne konsideras sin la tipa reprezentanto de pastoraro, kaj certe ankoraŭ malpli de la tiama pastraro. Li verŝajne ne elektis la novelon pro la temo, sed ĉar ĝi estas tre tipa verko por ilustri la klasikecon de la aŭtoro, kaj la tipan dekadentecan spiriton, kiu tamen troviĝas en ĉiuj verkoj de Couperus.

La traduko.

Cetere la traduko estas fidela, estas klara, estas ankaŭ stile tute en ordo. La verko estas klasika, la traduko ankaŭ. La pejzaĝo restas, la muziko restas, la lingvo zumas:

p. 99: "Estis post tiuj varmege bruletintaj semajnoj malpure grizaĉa tago, sen suno, kun pluvo drivanta supre en la ŝvelintaj nuboj, kvazaŭ dikegaj akvosakoj."

sed, ne timu, tamen la rakonto daŭras, fluas kaj kaptas la atenton. Persone, sed vi povas havi alian opinion, mi trovas ke la tradukanto iom tro sekvas la aŭtoron en la uzo de fremdaj vortoj aŭ esprimoj, por doni al la tuto "lokan koloron". Nu, la glosoj, fine de la libro, estas bone zorgitaj. Do, se necese, oni povas retrovi klarigojn. kvankam foje la klarigo ne estas kompleta. Tiel carte blanche (france) ja estas neplenigita ĉeko, libere uzebla (piv: blanka akcepto), sed en la esprimo (en esperanto ne uzeble figure: doni ...) la signifo estas: doni plenpovojn al iu. La figura senco (kaj la prononco) tamen devus esti aldonita. Estas fakto ke Couperus mem abunde uzis tiajn fremdlingvajn esprimojn; estas ja dandeca, kaj... laŭ ĉiuj fontoj li ja estis dando. Do, la decido de la tradukinto estas akceptebla.

Kelkfoje tamen la loka koloro, laŭ mi, estas iom tro holanda. Almenaŭ nek en piv, nek en la trezorejo de Bertilo mi trovis la esprimon "preni la liberon" en la senco de "permesi al si". Mi preferus, eble dekadente "arogi al si la rajton". Kaj respondi al "ĉu vi volas ion manĝi" per "se ne donas al vi klopodojn" en la senco de "se ne tro ĝenas vin" ŝajnas al mi tro holandisme.

Resume: Frank Westhove ĝuas luksan vivon, plena de supeoj kaj baloj, orgioj kaj bankedoj. Tamen naŭzas lin. Iun vesperon lin alproksimiĝas malnova amiko Bertie, kiu petas loĝigon. Baldaŭ Bertie plenĝuas la facilan vivon ĉe Frank. Kiam Frank konatiĝas kun la bela, ĉarma Eve lia amiko timas la danĝeron ke lia profitado baldaŭ finiĝos. El despero li iĝas ruza intriganto.

Etoso

Vere ne necesas surmeti perukon kaj vesti krinolinon por legi la novelon (sed vi ja rajtas), ĝi mem alportas la etoson, ĝi spiras dekadenton. Se vi estas dekadenta vi ĝuos la etoson, se vi abomenas dekadentecon vi ĝuos la eblecon fortigi vian senton. Kaj estas eble aliri dekadenton kun pozitivaj sentoj. Pli bone ol miaj povraj feblaj vortoj de la recenzo, montru la etoson parteto de paragrafo el la libro:

p. 32: Kaj denove li forsinkis en sian silentadon, dum la malsekgriza aero ekstere duonlumon de melankolio enenĵetis, dum samtempe melankolio profunden falis en lian animon... Kial ŝirmgardi amemon se oni devas disiĝi post kelkaj tagoj da simpatia kunestado! Tiel estis dumvojaĝe kun karaj vojaĝkunuloj: ĉu ne estas same en la vivo kun ĉio kiun (tiel! tajperaro? legu, laŭ mi: kion) oni amas, ĉu ja valoras la penon ami ion ajn kaj ĉu ne ĉiu amo estas unu granda sintrompo, per kiu oni blindumas sin mem en la naŭzo pri la mondo...

La verko, kaj tio pruvas ke ĝi estas valora, estas ankorau legebla kaj ĝuinda post pli ol 100 jaroj! Ĝi apartenas tamen al tempo, kiam stilo kaj estetiko pli gravis ol enhavo, aŭ kiam la stilo estis parto de la enhavo, ne al la nuntempa literaturo, kies devizo ŝajnas esti: rekte alen, rekte enen. Vi ĝuos se vi ŝatas samovarecan zumadon de frazoj kaj vortoj, se vi ŝatas abundon da priskriboj de fizikaj montroj de sentimentoj kaj kormovoj. Ĝuste pro tiu iama rolo de estetiko min ĝenas la malzorga grafiko de la eldono. Eĉ se la ĝena kutimo venas el la tempo de la okopaj maldikpaperaj kopioj skribmaŝinaj... oni nun ne plu metas blankon antaŭ dupunkto, krisigno ktp... Malgrava afereto, jes, sed tamen ĝi daŭre ŝokis min: por mi estis sakraĵoj en preĝeja halo.

En alia libro de Louis Couperus "Pri vagabondoj kaj friponoj, pri damoj kaj kavaliroj", pli plaĉe eldonita, pli zorgita grafike Berveling prezentas kalejdoskopon de la aŭtoro. En tiu libro ankaŭ troviĝas enkonduko kun mallonga biografio pri la aŭtoro. La ĉefparto, Lukrezia, laŭ miaj nekompletaj esploroj eldoniĝis kiel aparta libro sed la aliaj partoj ŝajnas dise elektitaj el diversaj fontoj. Eĉ estas unu el la japanaj rakontoj, La amara filozofo, kaj ĝi tre plaĉas al mi, sed sendube tio ŝuldiĝas al mia infektiĝo de japanismo. La libro nepre taŭgas por akiri ĝeneralan bildon pri la verko de Couperus.

La nazo de la salm(on)o, la piedo de la urso, la vangoj de la truto, la tufeto de ŝaŭmkremo sur mia (ŝatata) pudingo estas la elekto de la relative mallonga teksto "La Noktoj". Mi legis kaj relegis ĝin dek fojojn, kaj malgraŭ ke mi ne estas dek(a)denta (fakte nur 24-o-denta plu) mi ĝin frandis, kaj trovas ĝin inda je parkerigo kaj deklamado. Denove, pli bone ol mia teoriumado parolu la teksto:

p. 133: Ĉar ĉirkaŭ mi la noktoj ofte leviĝas kvazaŭ mallumaj temploj, obskuraj, senfinaj arkadohaloj, tra kiujn juna Dio vagas, bela kiel Eroso, sed pli timida, kun du gracilaj flugiloj ĉe la knaboŝultroj kaj sensone flamanta torĉo en la mano, kiun li levas, kaj malantaŭ la haloj de lia palaco, tra kiu somnambule li iradas, kvazaŭ fantome, etendiĝas la ceteraj palacoj, vi ja scias: la ceteraj haloj, la same mallumaj antaŭhaloj de la efektiva Morto...

La majuskligoj estas de Couperus, do ne ŝanĝu ilin, li estis tre severa pri ĉiuj aspektoj de lingvo! Se mi ne admirus la helen-latin-periodojn, se mi ne aŭdus la muzikon, se mi ne sentus la ritmon... mi estus dikhaŭta elefanto. Kaj vi? Pri vi mem, vin juĝu vi!

Bibliografiaj Donitaĵoj:

- Louis Couperus, Fatalo - 2008 - Volko-serio nr-o 24

- Louis Couperus, Pri vagabondoj kaj friponoj, pri damoj kaj kavaliroj - 2008 - UEA -

ISBN 978 92 9017 102 7.

Kiel koko iĝas hundo, kiel kruco iĝas forko.

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Mon, 23 Nov 2009 13:44:17 +0000

Petro Desmet' has added a post:

Vi jam scias ke miaj oreloj daŭre estas streĉitaj en lingvikaj direktoj. Ankaŭ dum la tradukado de la juĝistaj tekstoj, kiuj plej ofte – krom la pornografiaj partoj – estas sekecaj mi malkovras interesajn vortojn kaj esprimojn, kiujn mi povas uzi en mia leksikografia tasko... sed pri tio poste. Alia interesa renkontiĝo okazis kun la nederlanda ekvivalento por la esperanta "koko", nome "haan". Tiu vorto "haan" en la nederlanda ankaŭ indikas la parton de fusilo, kiun oni "tiru" por ekpafi.... Cetere... en la nederlanda oni ankaŭ uzas la vorton "tiranto" (trekker)... En esperanto do: ĉano. Mi demandis min kiu povas esti la etimo de nia ĉano, kaj Bastien (Naŭlingva Etimologia Leksikono; iom tro neglektita perlo en nia librotrezorejo) instruas al mi ke ĝi (verŝajne) rilatas al franca "chien", itala "cane" kaj portugala "cão" ... Tiuj tri vortoj, en la respektivaj lingvoj, ankaŭ krome, kaj unualoke, signifas "hundo". Kiu estas la rilato inter ĉano kaj hundo? inter ĉano kaj koko? Mi supozas ke la ideo iam estis: ke per ekfunciigo de tiu afero la pafilo blekas? Tiu ĉano cetere estas unu el la vortoj de la U.V. (Fundamento) kiu meritas pripensadon.

Vi scias ke miaj komentoj pri la falsdikto estas kontraŭ mia kutimo ne originale verkitaj en esperanto, sed en la nederlanda. Kialo estas ke mi verkis ilin antaŭ ĉio por mia advokato, kaj... se li intertempe bone scias ke esperanto ekzistas, li tamen ankoraŭ ne regas ĝin! En la fino de tiuj komentoj mi skribis ke unu el la sekvoj de la tuta afero estas ke mi iĝis multe pli seksatenta ol antaŭe (vi do konstatu ke en ĉiu malbono iom da bono enestas!) kaj ke mi nun daŭre "penetre fiksrigardas la homojn sub ilian pezocentron". Sed en la nederlanda mi uzis esprimon "recht in het kruis kijken"... laŭlitere: rigardi rekte en la krucon. En tiu frazo "kruco" signifas tion, kion mi ĉi supre indikis per pezocentro, do en la loko kie la krurumoj de pantalono, en antaŭa flanko, sin renkontas. Iom da serĉado en nia adorata PIV-o kondukis min al la scio ke en esperanto oni nomas tion "forko" (forko de pantalono). ... Do, en esperanto mi ankaŭ povus diri: fiksi sian rigardon (okulojn) en ies pantalonforko; ĵeti siajn okulojn en la pantalonforkbuŝon? Kaj jen do, kion mi volis diri: kaj tiel kruco iĝis forko! Bonan apetiton!

Mi uzis la nederlandan esprimon en la laŭlitera senco, sed ĝi havas ankaŭ figuran sencon, nome: trude, ĝene rigardi iun (tre parenca al la laŭlitera senco, sed sen speciale seksa konotacio). Mi rakontas la tutan afereton al vi por ke vi ne tro kompatu min, por ke vi ne pensu ke mi daŭre metas sur min sakaĵon kaj cindron sed ke mi, malgraŭ mia mizero, daŭre ĝuas lingvajn desertojn kaj ĝojas pro ili. Kaj por atentigi vin pri la abunda riĉeco de nia piv-a lingvo!

Traduko de la verdikto (6 - fino).

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Sat, 21 Nov 2009 09:12:34 +0000

Petro Desmet' has added a post:

paĝo 8a kaj komenco de 9a.

Ankaŭ kun la fratinoj ŝi ne parolis pri ĝi. Ankaŭ tiu fakto estas akceptebla, se oni konsideras la mankon de seksa edukado de la filinoj. V E M deklaras pri tio (n-ro 61 pundosiero) ke nek ŝi nek ŝia edzo iam parolis kun la infanoj pri seksado. Ili jes ja donis libreton pri seksa edukado al ili, sed ne pli.

Estas do akcepteble ke Elina B por la unua fojo nur komprenis ke tio kion la akuzito faris kun ŝi ne estis en ordo, kiam, en la sesa elementa klaso, ŝi havis la unuan lecionon de seksa edukado. (n-ro 36 pundosiero).

5. Konkludo.

Konsiderante la diversajn raportojn de la kuracisto-specialisto Dr. Deberdt kiu ankaŭ esploris la medicinajn dosierojn de Eline Buysse mem, oni ne povas pridubi la fakton ke la akuzito en la periodo de 1/01/1992 ĝis 1/04/1996 kulpas la faktojn pri kiuj oni akuzas lin.

La akuzoj A kaj B konsidere lin estas pruvitaj.

6. Puno.

La koncerne la akuziton faktoj deklaritaj kiel pruvitaj, sub la akuzoj A kaj B, estas la sinsekvaj kaj daŭrigataj plenumoj de la sama krima intenco, kaj tial por la faktoj, laŭ apliko de artikolo 65, unua paragrafo de la Punleĝolibro, oni devas prononci nur unu punon, nome la plej fortan.

La puno devas esti difinita, en konsidero kun la speco kaj graveco de la faktoj kaj kun la personeco de la akuzito.

La de la akuzita faritaj krimoj estas seriozaj; en ruza maniero, helpata de la fakta situacioi en la familio, li enfiltrigis sin en la familio B kaj misuzis E B, kaj tio nur por kontentigi siajn seksajn bezonojn.

Estas absolute certe ke la gravaj psikaj problemoj kiujn havas E B, kaj por kiuj ŝi ekde la someraj ferioj de 2000 la unuan fojon konsultis psikologon kaj por kiuj ŝi ankoraŭ nun estas flegata (konferu supre la Faktojn) estas minimume parte okazintaj pro la agoj de la akuzito.

En tiu ĉi kunteksto ni menciu la konkludojn de D-ro Deberdt en lia raporto de 27/09/2007: "Estus tre grave plie profundiĝi en tiu kazo, tiel ke la demando pri rilato inter la seka misuzo kaj la nuna tragika psikiatria situacio povus esti klare respondita".

La akuzito nun estas 75-jara. Lia pundosiero nun estas blanka. La akuzito havas nenian kulposenton.

(paĝo 9a)

Celante – se ankoraŭ ebla – doni al li tiun kulposenton necesas severa puno.

Konsiderante lian aĝon, kaj la fakton ke la fiagoj okazis antaŭ pli ol dek jaroj, la juĝistoj ne opinias ke estas necese devigi lin al fakta enkarcerigo, la prokrasto de tiu plenumo estas akceptita kiel ĉi sekve difinita.

[Ekde ĉi tie sekvas, en multaj paĝoj, la priskribo de la postulata damaĝpuno (monpunojn).]

Traduko de la verdikto (5).

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Fri, 20 Nov 2009 11:17:06 +0000

Petro Desmet' has added a post:

paĝo 7a.

3.3. La patro de Elina, A B iĝis domzorganto en 1990 kaj plenumis ĉiujn hejmajn taskojn, sekve de bankroto de la firmao kie li laboris; la edzino estis apotekistino.

Laŭ la specialisto li sentis sin malsupereca, almenaŭ rilate la manieron laŭ kiu la akuzito sin prezentis kaj montris. La akuzito klare montris sian malŝaton de la patro kaj estis tre aŭtoritata.

Ankaŭ B A havis nenian suspekton, lia filino Elina neniam ion menciis, li tamen priskribis sian rilaton kun la filino kiel "ni diru supraĵa".

3.4. E. B. estis pridemandata de la specialisto en la instituto "Dolĉa Dia Bezono" en Lede.

La specialisto konkludas: "ke la nivelo de vereco de ŝia deklaro estas eksterduba".

Plie la specialisto rimarkigas: "ni estas konvinkitaj ke la knabino diras la veron pri tio kio okazis al ŝi en tiuj jaroj fare la pianoinstruisto kaj tio sub la formo de la plej perversaj kialoj kaj precipe miskialoj kiuj celis nur kontentigi lian propran seksan deziron."

4. El la menciitaj raportoj, la propramane verkita teksto de E B – kiun de la specialisto estas konsiderata vereca – kaj aliaj donitaĵoj el la pundosiero iĝas akceptebla kial E B prisilentis dum tiom da tempo la okazintaĵojn.

Elina mencias (n-ro 38 en pundosiero) ke ŝi, jam ekde la infanvartejo, suferis pro "fiaskotimo" kaj "perfektemo", ke tiuj du aferoj iĝis ekstremaj kaj ĉiodominantaj, ne ŝajnis esti iu ajn problemo por la ekstera mondo: ŝi estis modellernanto, akiris altajn poentojn, bonege ludis pianon kaj bekfluton. Do jam kiel etinfano ŝi klare havis problemojn, kiuj almenaŭ en tiu tempo ne estis konstatataj.

Kiam ŝi estis 6-7 jara la akuzito venis en ŝian mondon, kaj ŝi havis multe da kontakto kun li, li konsideris ŝin kiel supera, "Mi estis mirinfano" (dosiero 48), kun ŝiaj fratinoj R kaj M li ne povis multon atingi.

La akuzito estis tre aŭtoritata kaj multpostula, kio de la akuzito neniam estis negata.

Ŝi skribis (dosiero 45): "La sola persono ĉe kiu ŝi sentis sin komforta, kiu ŝajnis respekti ŝin, en kiu ŝi fidis... Mi amis tiun viron, kiom ajn strange tio povas ŝajni. Mi amis lin, pli ol miajn gepatrojn", "mi tre ŝatis lin, li amis min "kiel patro devas ami sian infanon" Almenaŭ tiel li diris."

Por ŝi estas kvazaŭ ŝi estas de li edukita (dosiero 48).

Plie ŝi ne rajtis rakonti ion, diris la akuzito, ĉar tiam io okazus al ŝia fratino, ŝiaj gepatroj kaj estas ŝi kiu estos kulpigita pri tio.

Ĉe la patrino ŝi ne povis plendi ĉar tiu adoris la akuziton, la kontaktoj kun la patro estis supraĵaj, estis viro kiu sentis sin malvalora kiel domzorganto, precipe rilate al la akuzito, kiu klare ludis tre superantan rolon en la familio.

(fino de paĝo 7a)

Traduko de la verdikto (4).

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Thu, 19 Nov 2009 14:07:37 +0000

Petro Desmet' has added a post:

paĝo 6a.

Laŭ la specialisto li scias, el sia sperto, ke inter junaj instruistoj, trejnistoj ktp. kiuj uzis ĉiujn siajn eblojn por esti altkvalitaj, de tempo al tempo troviĝas pedofiloj... "Tiaj seksaj fiagoj estas alte recidivaj, kaj do ne estas mirinde ke la kontakto kun infanoj-knabinoj, povas konduki al tia recidiva konduto. Ke li negas estas lia defendomekanismo, sed en diversaj lokoj ĝi aspektas relative malforta: li uzas je tio koleriĝon, kulpigojn de la knabino mem, insistado pri ŝia malsana cerbo... ktp. Li malgravigas ĉion kio malpli taŭgas al li."

3.2. La citita specialisto ankaŭ pridemandis la gepatrojn de E B (raporto de 12/10/2007).

El la deklaroj de la patrino V E M montriĝas ke ŝi vere konatiĝis kun la akuzito pro la lecionoj de Esperanto kiujn li organizis en Lokereno, li faris tion, sen iu rekomenco, al interesataj familioj. La akuzito estas edziĝinta kun virino de japana deveno kaj Esperanto estis ilia hejma lingvo.

Ĉar en ilia familio estis interesiĝo pri muziko la akuzito proponis instrui muzikon al la tri infanoj en ilia hejmo, la muzikakademio de Lokereno ja estis malproksime de ilia domoi. "Elina montriĝis la plej talenta kaj plej dotita en la pianoinstruado kaj kun li li havis altajn ambiciojn. Elina ĉiam estis iu, kiu kvankam intelekte tre bone dotita, havis fiaskotimon, ankaŭ jam dum la elementa lernejo, sed ankoraŭ pli en la mezgrada, sed finfine ŝi ĉiam akiris tre bonajn rezultojn".

Pri la pianoleciono hejme ĉiam estis skribita paĝon en lecionlibreto pri la okazinta leciono, la kvalito de la lernantino kaj ŝia sindono. La lasta rimarko datas de 22/11/1996 kun kiel komenco de la noto: "La katastrofa fino" tio signifas la konkurson en Antverpeno.

Laŭ la patrino la akuzito estis tre severa kaj multpostula instruisto, kiu ankaŭ montris ian malŝato koncerne la patron A B.

Ŝi neniam havis iun ajn supozon pri ajna atenco, ankaŭ Elina neniam montras iun signon en tiu senco. Kun la aliaj du knabinoj neniam estus estinta io.

Plie la patrino priskribas la akuziton kiel tre inteligenta homo kun tre vasta kultura edukado kiun li – almenaŭ laŭ la specialisto – klopodis narcisme demonstracii.

En ŝiaj deklaroj al la raportistoj (dokumento 61 de la pundosiero) V E M diris ke ŝi povis priparoli kun la akuzito problemojn kiujn ŝi ne povis priparoli kun la edzo.

(fino de paĝo 6a)

Traduko de la verdikto (3).

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Wed, 18 Nov 2009 10:04:22 +0000

Petro Desmet' has added a post:

paĝo 5a:

De la 26a de aŭgusto 2005a ĝis 28/10/2005 kaj poste de 7/11/2005 ĝis 30/11/2005 ĝi estis flegita en la Universitata Kliniko en Gento.

Ŝi denove estis en la instituto en Lede de 22/02/2005 ĝis 10/11/2006; tiu ĉi lasta enpreno estis pro memvundiga konduto.

Nur tiam B E rakontis al la traktanta psikiatrinon D-ro Vermeersch ke ŝi kiel infano estis perfortata dum 4 jaroj de sia pianoinstruisto, kiu estas la akuzito.

El la citita atesto klariĝas ke B E ĝis 23/03/2007 denove troviĝas en la psikiatria kliniko en Lede.

La akuzito firme negas ke li faris iun ajn seksan atencon rilate E B; li deklaris ke li neniam estis sola kun la infanoj (n-ro 101 en la pundosiero). "Ĉe la infanoj en Lokereno la pordo ĉiam estis malfermita dum mi instruis. Foje okazis ke la panjo de Elina venis por fermi la pordon, kiam la lecionoj estis ŝajne disturbaj por la klientoj en la apoteko".

Li deklaris ke okazis ke li frapis la muzikan takton sur iliaj ŝultroj aŭ foje ankaŭ sur la supra parto de gambo. Al la esplorjuĝistino li deklaris ke Elina estis tre bona lernantino, ke ŝi dum iom da tempo estis malpli fervora, kaj ke li tiam puŝis ŝin iĝi pli diligenta. Laŭ li ŝi havis la necesan talenton por iĝi profesia.

En la plendo kun civila partieco estis notita: "Li igis plendantinon amikema per manipulado: donacoj, laŭdoj, jubilado, fanfaronado kontraŭ psika premo kaj netolerenda fizika kontakto".

Plendinto havis De Smedt Pierre dum kvin jaroj kiel instruiston. La fiagado estus daŭrinta proksimume 4 jarojn.

3. Ĝisfunde.

3.1. La de la esplorjuĝisto vokita kuracisto specialisto psikiatro D-ro Deberdt ĉeestis la esplordemandadon de la akuzito je 17/12/2007 (specialista raporto 20/12/2007.)

La specialisto konstatis ke la akuzito negas "obstine" "ĉar li kun certeco konas la rezulton de juĝa decido. ... Li aspektas aŭtoritata, ĉiam prava viro. Ne estas iuj elementoj kiuj sugestus kognitivajn difektojn."

En lia raporto de 14/02/2008 la specialisto priskribas la akuziton kiel inteligenta ĝis tre inteligenta viro. ".... kune kun lia tre bonaj inteligentaj kapacitoj, vastaj klereco kaj interesosfero kaj iom pedanta, sed precipe aŭtoriteca personecstrukturo. Tio signifas ke li uzas kaj manifestas la aŭtoritaton kiun li havas kaj eventuale misuzas ĝin..." (paĝo 10)

Rilate antaŭa kondamno kiun havis la akuzito en 1964 pro seksatenco de lernantoj kaj pro kio li perdis sian postenon kiel instruisto la specialisto deduktas klaran pedofilan emon. Li tamen bone korektis tion ĉar li estas persista kaj ambiciema laboranto.

Traduko de la verdikto (2).

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Tue, 17 Nov 2009 09:34:05 +0000

Petro Desmet' has added a post:

Li neniam estus havinta ejakulon ĉar li devis esti singarda, li ne havis multe da tempo. Ĉar ne estis pianludado kaj ne estis parolado povus okazi ke la gepatroj sin demandu kial tiel longe estas silento.

Ankaŭ estus okazintaj faktoj hejme ĉe la akuzito. Elina devis iri tien por ekzerci por koncerteto, ŝi tamen ne ekzercis. Ŝi devis akompani la akuziton al la dormĉambro, devis kuŝiĝi nuda sur la liton kaj tiam li ekkisis ŝin sur la vagino, plie li puŝis sian penison en ŝian buŝon kaj ejakulis en ŝian buŝon, ŝi devis gluti la spermon.

Post tio la akuzito estus elpromeninta la ĉambron kaj iom poste revenis kaj penetris ŝin per sia peniso.

Elina memoras ke ŝi ploris ĉar doloris, la akuzito ne reagis je tio, lasis ŝin plori kaj tutsimple daŭrigis.

Poste estus okazintaj en ŝia domo similaj agadoj en la dormĉambro de ŝiaj gepatroj; tie ili faris buŝan seksumadon, li penetris ŝin per la fingro sed ne per la peniso.

Malgraŭ la okazintaĵoj Elina havis bonan rilaton kun la akuzito, ŝi konsideris lin kiel patran personon, kun la propra patro ŝi havis nur malmulte da kontakto. Ankaŭ la patrino havis bonajn rilatojn kun la akuzito, ŝi tutfide rakontis al li multe da aferoj, en tiu periodo estis tensioj en la familio Buysse.

La fiagoj finiĝis kiam Elina estis en la sesa klaso, do en 1996a. La akuzito estis enskribinta ŝin por iu pianokonkurso, sed ĉar ŝi ne atingis la esperitajn rezultojn li estis seniluziigita kaj ĉesis la lecionojn subite de unu al alia tago.

Elina estus veninta al la konkludo ke la agoj, kiun la akuzito faris kun ŝi, ne estis akcepteblaj, post leciono da seksa edukado en la lernejo.

Dum la someraj ferioj de la jaro 2000 B E kontaktis psikologon, kiu trovis neniun problemon ĉar ŝiaj lernejaj rezultoj estis bonaj, li estus proponinta kurson de asertiveco; ŝi estus farinta tion kaj ekde februaro 2001 ŝi ĉiusemajno partoprenis konversacian terapion. Laŭ la zorganta psikologo la kurso ne estus solvinta ŝian problemon.

La 9an de julio 2001 B E estis akceptita en la psikiatria sekcio de la Universitata Kliniko de Gento pro serioza deprimo kaj anoreksio (laŭ la atesto de D-ro Vermeersch de 27/06/2001 ŝi estis enklinigita de 9/07/2001 ĝis 7/12/2001).

La 7an de decembro 2001 ŝi estis liberigita kaj reprenis la lernejajn studojn.

Dum la somero 2002 B E prensis ke ŝi pli bone fartis kaj ŝi luus studentan ĉambron, ŝi tamen ree suferis "manĝoproblemojn kaj fiaskotimon kaj problemojn de perfektemo".

En 2003a ŝi transiris al alia psikiatro kaj traktiĝis de D-ro Vermeersch, ano de la psikiatria instituto "La Dolĉa Dia Bezono" en Lede, ŝi estis en la instituto de Lede de 25/01/2005 ĝis 15/02/2005.

(daŭrigo sekvas - fino de paĝo 4a)

(Komentoj, nur por geamikoj, ekzistas kaj konsulteblas - Je peto la originala nederlanda teksto estas disponebla, por nederlandlingvanoj.)

Traduko de la verdikto (1).

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Mon, 16 Nov 2009 10:19:42 +0000

Petro Desmet' has added a post:

Unue mi priskribos la ĝeneralan formon de la verdikto, kaj informos vin pri la tradukotaj partoj. La verdikto ampleksas dekkvin paĝojn (lasta tamen enhavas nur la finan linion kaj la subskribojn de la juĝistoj) kaj konsistas el sep partoj plus enkonduko.

Enkonduko (2 paĝoj): enhavas precipe la identigajn donitaĵojn, oficialan priskribon de krimo (vidu "La decida teksto pri mia kondamniĝo" de la 13a de novembro 2009), kaj la datojn de diversaj traktadoj.

1. Antaŭaĵoj: la "fakta" konstato de akuzo (komenco de paĝo 3a)

2. Faktoj: resumo de la akuza teksto de Elina (paĝoj 3a, 4a kaj 5a)

3. Funda pritrakto: Resumo de esploroj kaj esplordemandado de diversaj personoj (5a ĝis 7a paĝoj)

4. ... sen titolo... fakte daŭrigo de 3. (7a kaj duono de 8a paĝoj)

5. Konkludo: vidu en la ĉi supre menciita teksto de la 13a de novembro. (jam plene tradukita do)

6. Puno: (duono de 8a paĝo kaj komenco de 9a paĝo)

7. Postuloj de civilaj partioj (civila partio = la petita damaĝmono; kaj kialoj de petado) (9a kaj 10a paĝoj)

8. sen numero!: resto estas priskribo de la puno kaj de la postuloj de civilaj partioj (11a ĝis 14a paĝoj + linio en 15a).

Mi tradukos kaj pritraktos partojn 1an ĝis 6a.

1. Antaŭaĵoj

La 16an de julio 2007a E.B. deponis plendon kun civila partieco, antaŭ la esplorjuĝisto, kontraŭ la akuzito kaj tio pro:

* perforto de ŝi, en la momento de la faktoj pli juna ol 14-jara kaj

* perforto per uzo de forto, de la ĉasteco kiam ŝi estis malpli ol 16-jara,

nome plurfoje je nekonataj datoj en la periodo de 1/01/1992 kaj 1/04/1996.

E.B. naskiĝis je 1/08/1984.

2. Faktoj

El la deklaroj de BE (paĝojn 31 kaj sekvantoj en la dosiero) iĝas klara ke ŝi, 4-5 jara, kune kun la gepatroj, sekvis kurson de Esperanto ĉe la akuzito.

Iun tagon estis liverita, en ilia domo, pianon, la gepatroj ne estis demandintaj nek al ŝi, nek al ŝiaj fratinoj Renata, Margota kaj Laŭra ĉu ili deziris lerni ludi pianon.

En la printempo de 1991, BE en tiu momento estis en la unua klaso de elementa lernejo, ŝi havis la unuan pianolecionon.

Komence la akuzito venis nur merkrede posttagmeze instrui en ŝia domo, ŝi mem havis lecionon dum unu horo, poste la fratinoj Renata ankaŭ, kaj tiam ŝi ankoraŭ dum unu horo ricevis instruon de solfeĝo de la akuzito; relative rapide la akuzito venis plurajn fojojn en semajno por instrui solfeĝon ĉar li rimarkis ke ili ne sufiĉe longe ekzercis; li venis post la lernejaj hgoroj kaj ankaŭ sabate.

BE ankaŭ ricevis de la akuzito – kiam ŝi estis en la kvara klaso – lecionojn de franca lingvo; post ĉiu pianoleciono estus okazinta legosesio.

La akuzito estus estinta tre severa kaj multpostula instruisto; se E kaj la fratino venis el la lernejo kaj ili vidis ke la aŭto de la akuzito ne estis staranta, ili sin sentis feliĉaj.

Post proksimume ses monatoj la akuzito estus metinta sian manon en la subpantaloneton de E; li komencis karesi la vaginon kaj enirigis sian fingron en ĝi. Dum li faris tion li diris ke tio estis bona por koncentriĝo, kaj ke estis agrable kaj necese por iĝi bona pianisto. Ŝi akceptis tion kaj simple daŭrigis la ludadon.

Ankaŭ estus okazinta ke la akuzito surgenuiĝis antaŭ ŝi, kaj ŝi tiam devis sidiĝi antaŭ li kaj devis preni lian penison en sian buŝon. Li tiam estus havinta erektiĝon.

(Gekaraj, mi ne inventas, mi nur tradukas!!!!)

La verde farbita Birdo.

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Sat, 14 Nov 2009 10:27:20 +0000

Petro Desmet' has added a post:

Kiam mi legis – estis tasko en la kadro de universitata kurso pri monda literaturo – "la farbitan birdon" de Jerzy Kosinski, mi estis tre kortuŝita sed plena de duboj. Temas ja pri romano. Neniu infano povus havi tian kruelan danĝeran vivon, kaj tamen atingi virecon kaj iĝi intelektulo. Nun mia samgrupano instruis al mi ke realo povas esti pli kruela, pli nekredebla ol iu ajn sonĝita romano. Post legado de "La longa vojaĝo" la farbita birdo eĉ iom paliĝis, almenaŭ perdis sian okulfrapan ruĝan koloron!

La pala najbaro.

Mi estas membro de la Verda Stelo, la Antverpena Esperantogrupo. De tempo al tempo mi tie renkontas simplan ĉiutagan homon kies vivon mi imagis ĉiutaga. Iam, post prelego en Hago, en la Internacia Esperanto-Instituto li invitis min al vojaĝo hejmen, en sia aŭto. Denove li aspektis al mi ĉiutaga homo, iom nigra – mi ne parolas pri lia haŭto, sed pri lia interno... ĉar li neniam montris rideton – sed tre inteligenta kaj tre afabla. Hazarde mi sciiĝis ke li publikigis aŭtobiografion, kaj ĉar ĝi kuŝis antaŭ mi en stando Esperanta dum kulturbazaro, mi iom foliumis la libron kaj iom eklegis ĝin. Kion sepdekjarulo ja povas memori kaj trovi rakontinda pri la dek komencaj jaroj de sia vivo? Almenaŭ mi preskaŭ nenion memoras pri tia foreco! Sed... ŝajnas ke tio nepre dependas de la tiamaj travivaĵoj. Eĉ en juneco spertoj povas esti tiel penetraj ke ili gluiĝas la tutan vivon, kaj verŝajne daŭre elradias influon! Samtempe mi konsciiĝis pri la fakto ke ni scias tiel malmulton pri tiuj kiuj ofte apudas nin!

Kaŝita historio.

Imagu: vi estas kvarjara, milito minacas, patro soldatiĝas, sed tuj estas resendita hejmen ĉar oni konstatis ĉe li tuberkulozon... patro decidas iri al Svislando por resaniĝi post la morto de plej juna infano, ĉar li konscias ke li infektis, senscie, la bebon kaj ne deziras infekti edzinon kaj la aliajn kvin infanojn (kvina sin anoncis sed ankoraŭ ne naskiĝis)... oni konstatas plie... ke vi, kvarjarulo, havas minacan makuleton sur unu el la pulmoj... kaj panjo, malgraŭ ke jam estas milito, sukcesas sendi vin per trajno al paĉjo... sed sola, sub (neplanita) bombardado kaj aliaj minacoj... Mi neglektis interpunkcion, ĉar la rakonto tiel supersaltis min ke mi ne sukcesas kaj ne volas spiri... Tiel koŝmara la vojaĝo estis ke Eddy neniam sukcesis forgesi la eĉ por kvarjarulo hontinda sceno, ke dum la vojaĝo germanaj soldatoj en la trajno kontrolis ĉu li hazarde ne portis judan pasporteton en sia pantaloneto...

Bona ideo.

Ne, mi ne rakontos la enhavon pli... vi mem malkovru ĝin! Mi nur malkaŝu ke estis ankaŭ periodo de plena silento, de muteco... kiel en la farbita birdo ... kaj ankaŭ aliloke en la monda literaturo! Interese kaj pripensenda! Entute la libro ampleksas malpli ol dek jaroj, sed kiaj jaroj! Ie mi legis reagon de mia amiko Ivo Durwael, kaj li sugestas ke oni uzu la libron – pro la ĉiutaga lingvo, kiu igas ĝin tre facile digestebla – en daŭrigaj kursoj. Ankaŭ mi pensas ke tio estus bonega ideo, ĉar ĝi povus esti fonto de treege riĉigaj diskutoj kaj pripensoj. La kelkaj tajperaroj kaj aliaj eraretoj, kaj eble kelkaj gramatikaj pridiskutindaĵoj plie bone povas akrigi la atenton de la legantoj, kaj de la instruistoj. Pri Esperanto tute ne jam estas io ajn en la libreto, sed la lingva problemo serioze rolas tamen. Dum la jaroj en Svislando Eddy perdis sian denaskan lingvon, kaj do... ne plu komprenas la patrinon. Sed ne nur tion li perdis dum tiuj jaroj. Fakte daŭre temas pri perdado, sed... denove... nepre malkovru tion mem.

Ĝi gustas je pli.

Ŝajnas ke en nuna momento Eddy verkas la daŭrigon de sia biografio, kaj al iu li diris ke en la unua parto li tute ne jam atingis la kulminon de sia suferado. Bona afero estas ke mi nun jam estas certa ke li travivos siajn suferadojn... ĉar mi scias ke li daŭre estas inter ni, kaj silente kaj nigre kaj senrideta vagas kaj ofte apudas nin en la kunvenejo de la Verda Stelo.

Eddy Raats: La longa vojaĝo, Travivaĵoj de etulo. Eldonis Monda Asembleo Socia, 2009. 106 paĝoj gluitaj. ISBN 978 2 918300 05 2.

La decida teksto pri mia kondamniĝo.

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Fri, 13 Nov 2009 15:42:46 +0000

Petro Desmet' has added a post:

La seslinia teksto en la verdikto, kiu argumentas mian kondamnon (kiu do klarigas kial oni devas kondamni min) tekstas jene:

Konsiderante la diversajn raportojn de la kuracisto-specialisto Dr. Deberdt kiu ankaŭ esploris la medicinajn dosierojn de E B mem, oni ne povas pridubi la fakton ke la akuzito en la periodo de 1/01/1992 ĝis 1/04/1996 kulpas la faktojn pri kiuj oni akuzas lin.

La akuzoj A kaj B konsidere lin estas pruvitaj.

Tiu teksto do vere estas la sola "konkreta" pruvo pri mia kulpo!

Mi nun, verŝajne denove, kvankam mi ne retrovis la tekston en mia blogo (normale ĝi devus troviĝi jam!) tradukas la akuzojn A kaj B (ili daŭre en ĉiu dokumento rilate la aferon estas ripetitaj):

(Mi estas) Suspektata pri:

En Lokereno, plurfoje, en nedifineblaj datoj en la periodo de 1a de januaro 1992 ĝis 1a de aprilo 1996:

A. la krimo kiu estas konsiderata perforto uze de forto, plenumita, per ago de seksa penetrado, de kiu ajn speco kaj per kia ajn ilo, al infana persono, kiu ankoraŭ ne atingis la plenan aĝon de dekkvar jaroj, nome al E B, naskiĝinta la 1an de aŭgusto 1984, kun la cirkonstanco ke la kulpulo misuzis la aŭtoritaton aŭ la facilecojn kiujn donis al li lia funkcio, nome kiel hejma pianoinstruisto.

B. atenco de la ĉasteco kun forto aŭ minacoj, farita je neadulta persono, neatinginta la plenan aĝon de 16 jaroj en la momento de la faktoj, nome je la persono de E B, naskiĝinta la 1an de aŭgusto 1984, kun la cirkonstanco ke la kulpulo misuzis la aŭtoritaton aŭ la facilecojn kiujn donis al lia funkcio, nome kiel hejma pianoinstruisto.

Miaj komentoj kaj klarigoj:

Tute klare do: kondamnita surbaze de opinio de la juĝeja psikiatro (nomita kuracisto-specialisto en la teksto). Eĉ se vi legos cent fojojn vi ne malkovros iun ajn konkretan veran pruvon! Antaŭ tiu ĉi konkluda argumentado (nomita Konkludo en la verdikto) troviĝas resumo de la deklaroj de Elina, rakontitaj kvazaŭ estas pruvite ke ili okazis, sen klara mencio ke temas pri ŝia akuza teksto!

Ĉio de mi tradukita, laŭ plej bona povo, el la nederlanda.

Taktiko de elĉerpigo... kaj alkutimiĝo.

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Tue, 10 Nov 2009 13:11:44 +0000

Petro Desmet' has added a post:

Malvarmegan frostigan duŝon mi spertis hodiaŭ. Mi telefonis al amiko, por demandi ĉu li ricevis mian raporton pri la verdikto. Kaj... li pli-malpli diris ke li ne volas okupiĝi pri tio, do ke ĝi ne tro interesas lin. Poste li klopodis konvinki min ke mi lasu la aferon, ke mi akceptu la punon... ĉar ĉe apelacio povos esti ke oni eĉ duobligos la punon...!!! Li diris ke li estas konvinkita (mi komencas dubi pri tio) pri mia senkulpeco, sed ke mi ne rajtas ankoraŭ kelkajn jarojn devigi mian edzinon suferi! Kaj li mem ĵus venis el longjara divorcbatalo, kun sinsekvaj procesoj. Eble ĝuste tial... ĉar finfine tiel li spertis kiel suferiga tia situacio estas. Nu, ĉiuokaze li tre ĉagrenigis min, kaj tre suferigis min.

Mi komencas kompreni ke la longdaŭra trenado de justicaj aferoj (eĉ en kazoj kie normala logika homo venus al konkludo post deko da minutoj!) ankaŭ apartenas al iu pli-malpli sekreta taktiko. La longa daŭro okazigas elĉerpiĝon ĉe la viktimoj, kaj alkutimiĝon ĉe la interesatoj. Tion mi ja ankaŭ spertas en mia blogo: multaj konatoj fakte forlasis min, ne plu okupiĝas, ne plu sekvas la evoluon de la afero, ĉar ili alkutimiĝis. Ili jam ĉion scias pri ĝi, kaj... ili staras apude, nenion plu vidas, nenion plu aŭdas. (eble: nenion plu volas vidi, nenion plu volas aŭdi). Tiel mia humoro iĝis iom nigra, iom pluvema, multe trista.

Atentu! Aliflanke mi scias ke multaj, kiuj ne daŭre reagas, tamen zorgas, tamen interesiĝas, tamen simpatias! Cetere... mia konstitucio estas tiel ke mi aŭtomate supozas ke ĉiuj kiuj silentas kaj ne montras interesiĝon apartenas al la kategorio de "(tre) silentaj apogantoj"... Plie, tiuj kiuj estas plej proksimaj de mi, precipe en la Centro en Antverpeno, vere aktive, daŭre kaj profunde apogas kaj helpas min, kaj faras sian plejeblon (aŭ foje eĉ pli) por trovi elirvojojn kaj por teni la rigardon al fora luma horizonto. Dankon, gekaraj! dankon!

Intertempe (vidu unu el la antaŭaj mesaĝoj) mi kontrolis en PIV, kaj estas klare ke ankaŭ en Esperanto "mensogi" oni povas nur scie! (Diri tion, pri kio oni scias ke ĝi estas malvera, aŭ nei tion, pri kio io scias, ke ĝi estas vera.). Se vi absolute deziras... vi povos kritiki ke en Esperanto oni do ne povas skribe mensogi! ... Jen, alia ekzemplo de la eksterordinare malfacila tasko verki difinojn!

Ankoraŭ pri justica lingviko!

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Sat, 07 Nov 2009 09:44:19 +0000

Petro Desmet' has added a post:

Dum la renkontiĝo kun mia advokato ni iom disputetis pri la uzo de la verbo mensogi. Laŭ li ĉiu kiu diras ion alian ol la veron; kiu do ne la veron diras.... mensogas. Sed, laŭ la lingviko de normalaj homoj, se mi kredu nian norman vortaron van Dale, almenaŭ en la nederlanda, mensogi signifas "scie kaj intence diri malveron" ..... oni do ne povas senkonscie mensogi! Kaj mi pensas ke PIV uzas la saman difinon, sed mi ne jam kontrolis.

Publikigo de verdikto.

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Tue, 03 Nov 2009 10:40:01 +0000

Petro Desmet' has added a post:

Mi baldaŭ publikigos, paĝon post paĝo, la tekston de la verdikto. Mi nur ankoraŭ devas demandi al mia advokato ĉu mi rajtas diskonigi identigojn. Mi supozas ke jes, ĉar normale tiu teksto nun devus esti publika... tamen... mi ne estas certa. Ĉiuokaze mi povos publikigi la akuzojn kaj la verdikton mem. Mi samtempe disponigos, sed nur al "mia familio" miajn respondojn, miajn defendojn. Vi komprenos ke mi ne povos fari tion tute publike!

Deklaro.

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Tue, 27 Oct 2009 13:24:22 +0000

Petro Desmet' has added a post:

Ŝi neniam vidis mian penison, neniam permane tuŝis ĝin kaj ankoraŭ malpli suĉis ĝin! Mi neniam vidis ŝian vaginon, kun aŭ sen haroj, neniam karesis ĝin, neniam penetris kaj eĉ neniam konis tian deziron. Kaj subite, aŭ verŝajne iom post iom, la knabino freneziĝas, verŝajne frenezigita ĝisfunde de sia psikiatro, kaj ŝi "rememoras", ĝis la plej etaj detaloj, kiel ĉiuj tiuj neniamaĵoj okazis, antaŭ dekdu-dektri jaroj! Ŝi verkas - probable ie kaj tie plagiatante - malgraŭ ke ŝi havas nenian seksan sperton, kvardekon da pornotekstaj paĝoj kaj ardante voluptantaj policistinspektoroj, helpataj de ŝaŭmbuŝa justica psikiatro, sonas la trompetojn de la sorĉistoĉaso! Eĉ ne necesas! La monstro estas buĉpreta kunliverita. Ke la deklaroj de la virgulino krevas de neverŝajnecoj kaj neeblaĵoj eskapas al ili! Dum ĉiu senpartieca leganto tuj rimarkas ilin. Ke ŝiaj deklaroj metas la tutan okazuntaĵon eksteren de reala mondo, kaj estus eblaj nur kondiĉe ke la ekstera mondo estu blinda, surda kaj stultega tion ili ankaŭ ne rimarkas. Kun senkulpo pruvita tamen estos punita! Ŝtiparen! Ŝtiparen! Oni ridindigas kaj ignoras ĉiujn senkulpigajn atestantojn kaj ĵetas la propekan kapron en karceron. Neniu serioza esplorado iam okazis. Ambaŭ fratinoj konsideriĝas meblo aŭ garnaĵo.

Kiel ankoraŭ-antaŭmilita homo kaj mondcivitano mi sciis ke la germanoj kulpas monstraĵojn dum la milito; mi scias ke en diktatoraj reĝimoj oni "produktas" plej neimageblajn pruvojn... sed ke tio ankaŭ okazas en mia lando, tion mi ne sciis! Por sperto kaj lerno ne sufiĉas eterno instruis Zamenhof, kaj mi eĉ en mia Metuŝelaĥa aĝo ankoraŭ daŭrigas studadon... sed nun mi spertis ke ekzistas aferoj, kiujn oni prefere ne sciu! Nun mi do scias ke ĉe ni foje (ofte?) psikiatro, kvankam mem sufiĉe ofte kritikata, decidas punon. Komprenu kiu povas!

Pardonu.

nobody@ipernity.com (Petro Desmet') — Mon, 26 Oct 2009 10:21:47 +0000

Petro Desmet' has added a post:

Mi hejme preparis diversajn artikolojn por enmeti..... sed.... forgesis enigi ilin en mian memorbastoneton...... Do.... iom da pacienco (mi nun sidas en la Centro en Antverpeno)