Posts from Verda Pino

La tria ĉerizo-floro festo en Hanojo

nobody@ipernity.com (Verda Pino) — Tue, 14 Apr 2009 15:18:14 +0000

Verda Pino has added a post:

La tria ĉerizo-floro festo en Vjetnamio okazis ĉe Quan Ngua stadiono de 10a ĝis 12a de aprilo por celebri la 999a datreveno de Thang Long – Hanoi.

600 grandaj filioj de ĉerizo-floro estis portita de aero el Japanio je la 9a de aprilo kaj lokita en la ĉefa loko de la festo

Krom unuiganta ĉi tiuj filioj en 4 grandaj arboj, la organiza estraro ankaŭ estis aljungita 7 ĉerizojn arbojn el kapablo.

La parado de Yosakoi danco, kiu estas plej ekscita, okazis fine de la evento. Ĉi tiu tradicia danco estas ĉiame elfarita ĉe ĉerizo-floro festoj en Japanio.

Jen estas la fotoj, tiuj mi fotografis en la 12a de aprilo, 2009.

Tero Horo en Hanojo 2009

nobody@ipernity.com (Verda Pino) — Sun, 29 Mar 2009 13:25:09 +0000

Verda Pino has added a post:

Tero Horo komenciĝis en Sidnejo en 2007, kiam 2.2 milionoj hejmoj kaj entreprenoj malŝaltis iliajn lumojn por unu horo. En 2008 la mesaĝo disvolviĝis en tutmonda daŭrigebleco movado, kun 50 milionoj da homoj, kiuj malŝaltas iliajn lumojn. Tutmondaj historiaj gravecoj kiel la Ora Krado Ponto en San Francisco, Roma Koloseo, la Sidneja Operejo kaj la CocaCola afiŝtabulo en Aĝo Kvadrato (Times Square) ĉiuj stariĝos en mallumo.

En 2009, Tero Horo estas en la sekvonta nivelo, kun la celo de 1 miliardoj da homoj, kiuj malŝaltas iliajn lumojn kiel la parto de tutmonda voĉdono al ag kontraŭ klimata ŝanĝiĝo.

Jen estas la fotoj pri Tero Horo en Cach Mang Thang Tam Kvadrato - Hanojo en vespero de 28a – Marto 2009.

Kutimo legadi de la hanojanoj

nobody@ipernity.com (Verda Pino) — Fri, 13 Mar 2009 12:03:18 +0000

Verda Pino has added a post:

En ĉiuj anguloj de Hanojo, oni vidas multajn butikojn, plenajn je libroj, ĵurnaloj kaj revuoj. En iu ajn tempo kaj loko, la hanojanoj havas legadi pasion.

Por respondi al malsamaj demandoj kaj gardi tiun kutimon de legado de hanojanoj, jam malfermiĝis multaj vendejoj de malnovaj libroj. Bui Quang Ngoc, kiu tenas magazenon de malnovaj libroj ekde 1970 en n^o 2, strato Thi Sach, diris: "La malnovaj libroj ne kare kostas, sed tio estas fontoj de multvaloraj informoj, kiujn kelkfoje estas malfacile trovi sur interneto aŭ en freŝdataj verkoj. Tiel multaj sin retroviĝas en malnova librejo de tiu-ĉi angulo por pliriĉiĝi siajn konojn.

En 1990 jaroj, la rapida disvolviĝo de la sciencoj kaj teknologioj nin ebligis facile alproksimiĝi al diversspecaj amasinformiloj, interalie aŭdovidaj. Oni taksis, ke la libroj perdus sian socian pozicion. Tamen estas malfacile ŝanĝi tiun kutimon de hanojanoj”.

Oni povas aserti, ke la libro neniam perdos sian tradician pozicion kaj ĝi restos nekomparebla "spirita plado" de la hanojanoj. Pro tio nenio povas anstataŭi sensacion malfermi la kolorigitajn paĝojn de novaj revuoj, libroj aŭ ĵurnaloj. Certe estos por ĉiam antaŭgardita la kutimo legadi de hanojanoj.

Verda Petalo

La Signifo de TET Festo (de vjetnamo)

nobody@ipernity.com (Verda Pino) — Mon, 26 Jan 2009 13:16:31 +0000

Verda Pino has added a post:

Malgraŭ siaj imponaj akreditaĵoj, la Gregoria Nova jaro ne estas ĝenerale akceptita en Vjetnamio, en la kamparo precipe. Nia popolo pagas ĝin ĝentilan omaĝon sed rezervas iliajn tutkorojn por la tradicia Tet-festo.

Tet venas iam inter la fina dek tagoj de Januaro kaj la meza parto de Februaro.

Por lando de kultivistoj, alfiksi al la lando por jarmiloj, ĝi ĉiam estas festo, esprimas la komunecon de homaron kun naturo. En la fluo de sezonoj, ĝi estas paŭzo dum kiu kaj la kampo kaj la direktilstango ĝis ŝatas iujn ripozojn post dek du monatoj de laboro. En ĉi tiu tempo de universala renovigo, la vjetnama viro sentas ekmultiĝanton ene de sia fontano de junularo. Kiu sento klarigas multajn belajn kutimojn: en la Nova jaro ĉiuj agoj devus esti pura kaj bela por ĝi, povus esti omeno, profetas eventojn en la dek du monatoj venos poste.

Dum tri tagoj, oni ekstre prizorgas ne montri koleron kaj ne esti malĝentilaj homoj. La plej ĉevatela bopatrino volus paciĝi kun sia bofilino; kverelanta paro volus rideto agrable unu la alian; la nova mondo devus esti la plej bona mondoj. Kiam la ferio finas, homoj rekomencos iliajn aktivaĵojn en nova spirito, sekvos tiel nomita malferm ritoj en kiu la plugisto volus malfermi la unua sulko, la oficiala aplikos lian hermetikigon al la unua dokumento, la scienculo spuros la unuan karakteron kun lia plum-broso, la vendisto ricevos lian unuan klienton.

Kutime, ĉiuj membroj de la parencaro provas elspezi la ferion (la idiomaĵa uzo estas “manĝi Teton”) kune en la sama domo. Infanoj devontigas sin esti bonkonduta kaj estas ofte alportitajn donacojn de mono envolvita en ruĝa papero. Plurfoje tago, bastonoj estas lumigata sur la familia altaro kaj ofertoj el manĝaĵo, trinkakvo, floroj kaj “betelo” (betel en angla lingvo). Familia tomboj estas vizitata, ĝenerale, antaŭ la finon de la ‘malnova’ jaro; bariloj estas riparata kaj la entombigo altaĵetoj estas ordigata./.

La vjetnama Tet-festo estas okazo por tutaj homoj dividas oftan idealon de paco, konkordon kaj reciprokan amon. Ne lando estas komuna festo kun pli da humanisma karaktero.

Nacia parko Cat Tien

nobody@ipernity.com (Verda Pino) — Tue, 09 Dec 2008 15:05:33 +0000

Verda Pino has added a post:

Situante je 160 km norde de Ho Chi Minh-urbo, la nacia parko Cat Tien etendas siajn 71.920 ha sur provincoj Lam Dong, Dong Nai kaj Binh Phuoc. Ĝia varia pejzaĝo enhavas montetojn, riverajn bordorandojn, savanojn, torentojn malsuprenirantajn deklivojn. Dum la pluva sezono, la fontoj transformiĝas en ŝaŭmantaj akvofaloj. Kelkafoje ŝvelitaj torentoj desegnas meandrojn kun plaĝoj je flava sablo. En la mezo de la rivero, elakviĝas insuletoj, kie arboj ekstaras inter vastecoj de herboj. Maldekstre de la vojo laŭlonge de la Dong Nai, sterniĝas la virga arbaro, dum dekstre, la Kaskado Ĉielo rulas siajn akvojn. Profundaj valoj konduktas al la Lago Bau Sau, en Centro de Cat Tien, en kies bordo faras rendevuon multege da pavoj, perdrikoj, cigonoj, egretoj…La pozicio de Cat Tien inter ebenaĵo kaj montoj al ĝi donacas la freŝecon tutjare

La lokaj etnoj Ma kaj Stieng de la regiono rakontas, ke feinoj tien-ĉi alvenis sin bani en la plej puraj fontoj

Inter la 9a kaj 11a jarcentoj, formiĝis arkitektura, kultura kaj religia centro, malkovrita en 1985 per arkeologoj sur la maldekstra bordo de Dong Nai, sendube Reĝlando fontita de multaj jarcentoj. Oni povas tie kontempli la statuojn de Civa, de Ganesça kun homa kapo, de Linga kaj de Yoni, 113 orajn ĉizitajn foliojn, telerojn el bronzo, brikojn kaj telegojn ornamitajn je brahmanaj motivoj. Forlasante tiun sanktejon, pirogo Stieng povas kondukti la vizitanton en arbaron kun 9 turismaj pejzaĝoj. Oni povas almonte veturi al la fonto, viziti la akvofalojn Ĉielo, Dzung,Mo Vet, Ben Cu…En amonto, poste jam transpasi vojstrekon, oni malkovras fonton fluantan inter rokoj. En river-turniĝo aperas la akvofalo Ĉielo. Kiel granda plezuro plonĝi en ĝia freŝeco, kontemplante sovaĝajn orkideojn, aŭskultante kantojn de birdoj kaj ĉirpadojn de cikadoj. La flaŭro enhavas 653 superajn speciojn, apartenantajn al 125 familioj. Ĝi donas nombrajn riĉofontojn: lignon (150 specioj: cam lai, sao, trac, fera ligno lim…), ornamentajn arbojn (orkideoj, que lan huong,ktp…), oleodonajn (18 specioj). Multvaloraj esencoj mirigas per sia aĝo: du arboj je 300 kaj 600 jaroj ekstaras kiel gigantoj, la lasta estas 70 metrojn alta kaj necesas dek personoj sin tenante permane por ĝin ĉirkaŭi. Menciu ankoraŭ miljara arbo kun diametro je 3,20 m, pinon je 300-400 jaroj, van tue je 500 jaroj florante ĉiun duan aŭ trian jaron.

Cat tien nombras 270 speciojn de birdoj, inter ili la gruo kun blanka kolo, la cikonio kun verdaj flugiloj, la paro, la perdriko…Oni signalas ankoraŭ 5 speciojn da kvarpieduloj, 40 da serpentoj, 14 da batrakoj, 21 da fiŝoj je dolĉa akvo. Inter 56 specioj da vertebruloj raraj en Hindoĉinio, la rezervejo posedas dudekon da ili enskribitaj en Ruĝa Libro: tigro, gaŭro… Oni ĵus fotis rinoceron de Java en Cat Loc. Pli profunde de la arbaro, oni povas trovi: cervojn, simiojn, pavojn, mustelojn, ktp.

La fermita aspekto de la arbaro Cat Tien al ĝi permesis gardi la primitivajn faŭnon kaj flaŭron tipajn de malseka tropika arbaro en malaltaj regionoj.

Post unu tago inter montoj kaj valoj, la vojaĝanto povas halti en krepusko ĉe surfosta domo de Stieng. Sidante ĉe fajrejo, li sin enmiksas kun vilaĝantoj alvenintaj partigi rizan alkoholon en ĵaro. La vilaĝa patriarko lin invitas trinki honore al la Ĉielo, kiu jam konsentis sian malavaran protektadon al montaranoj. Partoprenas la arbaraj gardistoj de la parko, kiuj helpas scienculojn foti la specimenojn de rinocero de Java en Bau Chim kaj Bau Dac Lo (17a kaj 18a de Junio 1999). Tiu operacio eniras en kadron de helpo je 6 milionoj da dolaroj el nederlanda registaro (Projekto de antaŭgardado de la nacia parko Cat Tien). La rezervujoj kaj marĉoj en sudo de Cat Tien konvenas al rinoceroj el specio Rhinoceros sondaicus annamiticus (unukorna rinocero de Java), kiuj ekzistas nur en Vjetnamio kaj Indonezio. Restas nur de 7 al 8 specimentoj en Vjetnamio. Por ilin antaŭgardi, necesas transloĝigi la loĝantaron kaj plilarĝigi la loĝlokon de la animaloj.

Kun multe da naturaj atutoj, Cat Tien fariĝos turisma centro privilegia

Multvaloraj animaloj en arbaro Cat Tien

La nacia parko Cat Tien etendas siajn 71.920 ha sur distriktoj Bao Lam, Cat Tien (provinco Lam Dong), Bu Dang (provinco Binh Phuoc), Vinh Cuu, Tan Phu (provinco Dong Nai). Ĝia varia pejzaĝo enhavas montetojn, riverajn bordorandojn, savanojn, torentajn malsuprenirantajn deklivojn. Ĝi profitas la tropikan musonon kun du distingaj sezonoj: la pluva sezono de majo al oktobro kaj la seka de novembro al aprilo.

Kun 1.610 vegetalaj specioj apartenantaj al 75 familioj kaj 1.521 animalaj apartenantaj al 55 jamilioj (donitaĵoj en 2006), kies multaj specioj estas raraj kaj multvaloraj kiel rinocero, gaŭro, flugsciuro, pantero, gruo kun blanka kolo, sovaĝa kokino, fisignatuso kaj la bagariuso. La nacia parko Cat Tien estas vera juvelo por serĉantoj. La administrado kaj la protektado de la arbaro jam realigis konsiderindajn progresojn, post kiam la projektoj de konservado (en junio 2004) kaj de bufro-zono (junio 2006) jam plenumiĝis kun helpo de internaciaj organizoj. Kelkaj projektoj por la protektado de gaŭroj kaj primatoj ankaŭ disvolviĝis.

Esperantiĝis: Verda Petalo.

XOI [soj] – LA VAPORE KUIRITA GLURIZO

nobody@ipernity.com (Verda Pino) — Thu, 27 Nov 2008 13:48:38 +0000

Verda Pino has added a post:

Vjetnamoj havas apartan nomon por kuirita rizo: com [kom]. Oni kuiras rizon bojligante ĝin kun akvo en marmito. Tio estas la normala kuirmaniero por ordinara rizo. Oni povas ankaŭ kuiri glurizon sammaniere, sed la rezulto ne estas bona. Pli bonan manĝaĵon oni obtenas per vapore kuirado, kaj ĉiuj glurizoj kuiritaj tiamaniere havas komunan nomon: xoi [soj].

Glurizo estas macerita en akvo dum 4-8 horoj kaj poste oni aldonas al ĝi iomete da salo kaj metas en marmito kun fundo traborita de truoj por vapore kuiri. La kuirado daŭras 2-3 horojn.

La plej simpla xoi estas la xoi trang (blanka xoi) [xoj ĉang], sen ajna aldonaĵo kiun oni manĝas kun kokinaĵo, porkaĵo kuirita en akvo, ĉineska kolbaso, pasteĉo el pistita porkaĵo kuirita en akvo (gio) [ĵo] aŭ fritita (cha) [ĉa], pemikano (ruoc) [ruok] aŭ rostitaj kaj pistitaj sezamo kaj salo (muoi vung).

Sed ofte oni aldonas diversajn ingrediencojn kiel protein-enhavoriĉaj faboj: verda fazeolo, nigra fabo, ruĝa fazeolo; tuberoj, radikoj kiel manioko, ignamo; oleoriĉaj fruktoj kaj grajnoj kiel arakido, sezamo. La listo ne estas elĉerpita.

Estas malfacile diri el tiu diverseco, kiu xoi estas la plej ŝatata. Tio dependas de persona preferenco.

Mi nur povas citi tri tipaj xoi-jn:

La plej belaspekta estas sendube xoi gac [soj gak]. Ties ruĝa koloro devenas de la karno kun grajno de la koĉinĉina momordiko riĉa je beta-karoteno. Pro tio, ke la ruĝa koloro simbolas feliĉon, xoi gac estas la plej populara manĝaĵo dum fianĉiĝ- kaj edziĝfestoj aŭ dum noktofesto antaŭ la novjaro.
La plej malfacile kuirebla estas xoi vo [soi vo], glurizo kuirita kun kaĉo de verdaj fazeoloj. Dum miksado de kuirita glurizo kun fazeolo, oni devas seninterompe bati la miksaĵon sub blovo de ventumilo ĝis kompleta malvarmiĝo. La rezulto estas mirinda: Ĉiu rizgrajno estas disirigita unu de la alia. Ne ĉiu dommastrino scipovas ĝin prepari.
La plej hanojeca estas xoi lua [soi lua]. Ĝi konsistas el vaporkuirita glurizo kaj senŝeligita maizo kun aldono de verda fazeolo. Graso de porko kun fritita bulbo estas metitaj en la lasta momento. Fakte, ĝi estas specialaĵo de Hanojo. En multaj aliaj provincoj ekzistas glurizo kun maizo, sed ili ne kompareblas kun hanoja specialaĵo.

Alvenonte Vjetnamion, provu gustumi tiujn delikatajn specialaĵojn.

Nguyen Xuan Thu (Aŭtuno)

nxthuvea@fpt.vn

Hoi An, reala kaj virtuala

nobody@ipernity.com (Verda Pino) — Fri, 14 Nov 2008 15:49:18 +0000

Verda Pino has added a post:

En krepusko, la malnova komerca haveno de Hoi An iluminiĝas per miriado da buntaj lampionoj , kiuj al ĝi donas nerealan, fantasmagorian atmosferon. Je tiu-ĉi horo, gapvagi tra la kaduka Hoi An estas vera plezuro.

Chua Cau, la pagodo de Ponto , estis konstruita per japanaj negocistoj inter la fino de la XVIa kaj la komenco de la XVIIa jarcento. Kiel sia nomo tion indikas, ĝi troviĝas sur la ponto, kiu transpaŝas fluirejon, kiu sin ĵetas en la riveregon Hoai. La pagodo prezentas sufiĉe originalan arkitekturon . Ĝia tegmento, rekovrita de malnovaj tegoloj , ŝirmas 12 metrojn de la ponto . La pagodo sin direktas al la riverego, kaj sur liaj ambaŭ flankoj montriĝas du lignaj statuoj de hundo kaj simio. Oni diras , ke antaŭe Japanoj jam kultadis tiujn bestojn. Tiu pagodo sin dediĉas al la kulto de protektanta ĝenio Bac De Tran Vo

En pluraj stratoj,multjarcentaj konstruaĵoj estas ankoraŭ preskaŭ nedifektitaj. Laŭ arkitektura vidpunkto, ili koncernas la tunelo-domojn kun ambaŭ facadoj direktitaj al du stratoj, aŭ unu al la strato kaj la alia al la riverego. Iliaj rekovritaj de musko tegmentoj portas spuron de la tempo. Interna korto disigas la ĉambrojn , kie pendas transversaj paneloj, paralelaj sentencoj , kaj kolonoj gravuriĝas per tre bone elektitaj motivoj. Imagu, ke tiuj el altvalora ligno domoj estis ekde kelkaj jarcentoj plenplenaj je komercaĵoj alvenintaj el Ĉinio, Japanio, Portugalio aŭ Italio !

En Hoi An ekzistas aro da loĝlokoj reprezentaj lokan kulturon : la vilaĝo Kim Bong de lignaĵistoj , la vilaĝo Tra Que de legomistoj , la plaĝo Cua Dai, la insulo Cham, la ekologia zono Thuan Tinh aŭ la vilaĝo de la ceramistoj de Thanh Ha, kiu frapas la vizitanton per siaj teknikoj de fabrikado devenitaj el la fundo de jaroj. Ŝajnas ke ekde 600 jaroj, la ĉi-tieaj homoj restis hermetaj al sciencaj kaj teknikaj progresoj. Eliĝas el bakujo ĉiun 5 minutojn unu porko el bakita tero aŭ ĉiun 10 minutojn unu florpoto . Thanh Ha antaŭe provizas brikojn kaj tegolojn por la konstruado de Hoi An

La nokto falas sur la malnova urbo . Eklumas la lampionoj alkroĉiĝantaj al la facado de malnovaj lignaj domoj. Estas mire bela vidado. Tra malfermita fenestro , la preterpasanto ekvidas homojn ludantajn kartojn aŭ virinojn trikantajn. Oni konstatas ,ke ĉi-tie pli ol aliloke la loka kultuto ne sin allasis denaturiĝi per la ekstera mondo . Iu jam demandis al eksterlanda vizitanto : «Kiel al vi troviĝas Hoi An ? » Jen la respondo : «Hoi An restas Hoi An ». Tiu aspekte simpla respondo entenas grandan signifon : Homoj jam sciis konservi la eternan valoron de sia Hoi An

Hoi An situas en koro de la regiono Centro, en provinco Quang Nam. Tiu-ĉi lasta estas apuda norde je la provinco Thua Thien – Hue kaj la urbo Da Nang, okcidente je la Laoso, sude je la provinco Quang Ngai, oriente je la Orientala maro, marmezeje la insulo Cham kun senlima fiŝkaptejo

Antaŭe nomita « haveno Dai Chiem », unu el la plej antikvaj urbaj centroj de la sud-oriento de l'Azio, Hoi An restas kvazaŭ sendifektita. En la XVIa kaj XVIIa jarcentoj, sub la nomo de Faifo, ĝi estis konata de la komercistoj japana, ĉina, portugala, itala... Tiaepoke tio estis prospera komerca haveno, granda komerca centro de la sud-orienta Azio, unu el la ĉefaj komercaj havenoj de l' Ekstrem-Oriento

Dong Ho: popolaj gravuraĵoj ĉiam je aktualeco

nobody@ipernity.com (Verda Pino) — Sun, 17 Aug 2008 13:07:03 +0000

Verda Pino has added a post:

Pli ol foje, la nomo de Dong Ho kaj de ĝiaj gravuraĵoj returne eniras en kanzonojn kaj poemojn plejamatajn de Vjetnamoj. Tio estas simpla kaj kolora stilo, kiu reproduktas ĉiutagajn scenojn de la kampara vivo.

Estas kvietaj gravuraĵoj kiel la koko kantanta, la kokino zorganta pri siaj idoj, la porko longiĝanta ĉirkaŭita de siaj grasetaj porketoj, la bubalo sin paŝtanta piede de bambutufo, la floroj de kvar sezonoj… kaj vivantaj kiel ŝirkolektado de kokosoj, libera luktado, la malgranda gardanto de bubalo kun sia fluto, la fraŭlino teksanta… Ne forgesu komikajn scenojn devenitajn de iu popola anekdoto kiel edziĝofesto de musoj, sceno de ĵaluzo… Per la subtileco de bildoj kaj brilo de koloroj, la gravuraĵoj de Dong Ho sensigas tutan serenan kaj spontanan animon de la vjetnama kampara loĝantaro.

Sekretoj malantaŭ bildoj

Malnova ŝtona steleo antaŭgardita en komunuma domo de Dong Ho ( komunuma kunvenejo kaj kultejo konsekrita al Genio protektanto de vilaĝo ) atestas, ke tiu metio ĉiamiĝas ek de 500 jaroj. Malprovizitaj je kultiveblaj grundoj, antaŭ tre longe, la vilaĝanoj vivis el tiuj desegnaĵoj, kiujn ili serĉas diversigi kaj perfektigi laŭ tempa fluo. Laŭdire de maljunuloj, de post tempo nememorebla, Dong Ho vigliĝis alproksimiĝe al la Tetfesto ( Luna Novjaro ), sin transformigante en specifa bazaro. El ĉirkaŭantaj regionoj, multaj klientoj kaj vizitantoj venis tie, unuj por refari la dekoracion de siaj domoj, la aliaj por serĉi malkaŝi sekreton de metio aliloke netrovebla. Nombraj estis komercantaj ŝipoj kablofiksitaj en enŝipejo apud la vilaĝo. Per ilia perado, la popolaj bildo-komercaĵoj de Dong Ho foriris al kvar anguloj de la lando.

Por kontentigi tian alfluon, la metiistoj de Dong Ho tagnokte laboradis ofte kun la partopreno de la tuta familio. Ĉar la fabrikado de gravuraĵoj bezonas longan kaj kompleksan procezon, ek de la produktado de papero do ( rhamnoneuron ) kaj de pecten ( mara konko), ĝis la sekigado de desegnaĵoj, pasante per la kreado de modeloj de gravuritaj klisaĵoj, la preparado de diverskoloraj inkoj, la presarto de bildoj. Ĉiu ĉenero havas sian arton kaj sian sekreton.

La vilaĝan portalon apenaŭ transpasinta, oni aŭdas la senĉesan bruon de pistiloj, kiuj dispremas la rhamnoneuron-an lignon aŭ la konkon de pecten-o. " Tio estas krudaj materialoj nepre necesaj por la fabrikado de papero do ", klarigas metiisto. Poste la papero estas kovrita je tavoleto da miksaĵo de konka polvo kaj de faruno de glueca rizo, por fariĝi rigida, ledmalmola, dura kaj kun opaleska koloro.

La preparado de inkoj estas ankaŭ tute eksterordinara. La koloroj, tre vivecaj, estas ekstraktitaj en la naturo, eltiritaj el diversaj plantoj. Ekzemple la nigra devenas de karbo de bambua folio, la verda de kajeputa folio, la flava de sofora floro, la ruĝa de sapanaj radikoj, la bruna de montaj ŝtonetoj, la blanka de pectena (pecten ) konko.

Sed la subtileco de gravuraĵoj de Dong Ho kuŝas je grava parto, ŝajne, en gravuritaj kliŝaĵoj. Ĝiaj kreantoj devas esti talentaj metiistoj, por ne diri aŭtentikaj metiistoj. Krom siaj lertaj manoj, ili devas posedi iniciatemon, scipovon pri artoj, sencon de l'estetiko, senteman kaj malkaŝeman koron por povi kapti belecojn de la vivo sub diversaj anguloj , poste ilin traduki tra surligne gravuritaj majstroverkoj. La kliŝaĵoj subtile gravuritaj iafoje estas ĵaluze garditaj de generacio al generacio kaj en familia deveno. Se la ĉenero de presarto estus konsiderata kiel la plej simpla, tiel ke oni ĝin nomas " infana ludo ", elekti kolorojn por ĉiu desegnaĵa detalo kaj praktiki sekigadon de la tabulo kontraŭe iĝas sekreto. Elbakitaj en serio, la gravuraĵoj de Dong Ho sin diferencias inter si. Krom la daŭra brileco de la koloroj.

Ŝanĝaj travivaĵoj de gravuraĵoj

Nuntempe en budoj de suveniroj tie-ĉi kaj tie, oni vidas gravuraĵojn de Dong Ho apud aliaj artaj objektoj. Sed oni ne plu trovas la distingan atmosferon de la arta vilaĝo de Dong Ho, kiu tiujn lastajn jarkekoj, orientiĝas al io pli profitodona: votaj objektoj. Kun siaj rigoraj principoj, la ekonomio de merkato jam pratikas ian influon sur vilaĝanoj, kiuj ĝis tie vivas el arto. Tamen tiu ekonomia ŝanĝo ne povas neniigi la tradician metion de Dong Ho, kiu ĉiamiĝas dank'al metiistoj amsopirantaj pri iliaj tradicioj.

Tio estas la momento doni la duan inspiron al vilaĝo de gravuraĵoj. Tiu deziro de metiistoj de Dong Ha estas subtenata de instancoj de la provinco Bac Ninh. Nguyen Dang Che esprimas sian ĝojon, eksciante ke lia provinco jam decidis subteni la restaŭradon de la tradicia merkato de gravuraĵoj. Aliloke kun helpo de la provinca Ofico de turismo, salono de popolaj artbildoj estos konstruita en vilaĝo mem, kaj la metiejo de Nguyen Dang Che duobliĝos per loko de vizito. Kaj kun konfido, nia metiisto revas: " Foje ke la gravuraĵoj retrovos sian klientaron, eĉ eksterlande, la vilaĝanoj de Dong Ha returniĝos al tradicia metio , pri kiu ili estas ĉiam fieraj. "

Esperantigis: Verda Petalo

Amo al la naskiĝlando de vjetnama elmigranto

nobody@ipernity.com (Verda Pino) — Thu, 07 Aug 2008 10:38:59 +0000

Verda Pino has added a post:

Li naskiĝis en 1945, je la momento kiam malsatego furiozis en la tuta lando. Dum la tutaj siaj jaroj en Kanado, li neniam forgesis sian naskiĝvilaĝon Tap Ngai, distrikto Tieu Can, provinco Tra Vinh, malriĉa regiono de la vjetnama Sudo. Ĉe sia unua reveno en Vjetnamio en 1984, li sin sentis malĝoja antaŭ la malriĉeco de siaj proksimaj parencoj, embargo de la amerikana registaro, manko de ĉio, eĉ de ordinaraj medikamentoj. Tuj ĉe sia reveno en Kanado, li faris alvokon al membroj de Vjetnama Asocio en Kanado kaj post malmulte da tempo, multaj varoj estis senditaj al Vjetnamio. Poste li decidis en Vjetnamio labori kiel reprezentanto de kelkaj kompanioj de la Vjetnama Asocio en Kanado. Tiuj-ĉi entreprenoj jam sendis grandan nombron da varoj kiel medikamentoj, maŝinoj, materialoj kaj eĉ mono al loĝantoj en Sudo, celante al ili helpi superi iliajn malfacilaĵojn en tiu epoko.

La volonteco, morala forto kaj amo al lia naskiĝlando al li helpas sukcese realigi multajn projektojn

Ek de 1989, li haltis siajn aktivecojn en sino de la Vjetnama Asocio en Kanado kaj realigis siajn komercajn aktivecojn en Vjetnamio. Komence li starigas magazenon por ripari kaj konservi agrokulturajn maŝinojn en Can Tho, poste kunentreprenon de fiŝkaptado en Vung Tau, kompanion de komerco kaj turismaj servoj en Ho Chi Minh-urbo. Li estas unu el la 5 unuaj akciuloj de la hotelo 5 steloj Evaktora en Ho Chi Minh-urbo, komanditanto de la hotelo Plaza Sofitel en Hanojo kaj akciulo, fondinto kaj prezidanto de la administra konsilio de Akcia Kompanio de Investadoj de Vjetnamai Elmigrantoj (CAIV)… Li estas ankaŭ unu el la fondintoj de Asocio de aferistoj inter vjetnamaj elmigrantoj (OVIBA) en Ho Chi Minh-urbo, unu fidinda adreso por centoj da entreprenoj Viet Kieu (vjetnamaj elmigrantoj)

Tri sekvantajn fojojn, li estis elektita prezidanto de CAIV. Laŭ li, vjetnamaj elmigrantoj ludos aparte gravan rolon en procezo de integrado de la Vjetnamio. Entreprenoj Viet Kieu servos kiel pontoj inter fremdlandaj investistoj kaj la lando por disvolvigi komercajn konjunkturoj. La eksa Ĉefministro Vo Van Kiet, kiu en 1999 gravparte kontribuis al la kreado de OVIBA, deklaris, ke “ OVIBA devus fariĝi kerno kaj ponto por mobilizi kaj valorigi la grandajn potencialecojn de la vjetnamaj elmigrantoj” . Por respondi al demandoj de informoj pri la leĝoj, kapitaloj kaj investado de eksterlande rezidantaj vjetnamoj, OVIBA jam esploris la investadan ĉirkaŭmedion de ĉiu provinco kaj provizi precizajn informojn al siaj entreprenoj-membroj. La oficejoj de OVIBA en landoj, kie loĝas granda nombro da vjetnamoj, jam provis persvadi grandajn ekonomiajn grupojn investi en Vjetnamio.

En 1989, ĉe sia vojaĝo en Vung Tau, li haltis en Saigono ponto kaj vidis scenon similan al sia naskiĝvilaĝo. Li decidis aĉeti preskaŭ ses hektarojn da tero por starigi zonon de ekologia turismo nomitan Lang Toi (Mia naskiĝvilaĝo). Tiam “Mia naskiĝvilaĝo” estis vastega inundita zono. Li devis investi multe da tempo, klopodo kaj mono por ĝin transformi en vilaĝon, kiu kunvenigas ĉiujn karakteraĵojn de vjetnama vilaĝo: kampoj, ĝardenoj, floroj, domoj retegmentitaj el stoplo, bandoj da flugantaj gruoj. Li diris: “ Lang Toi estas kvieta loko, kie ripozi bone estas. Ĝi ne estas farita por esti mondona sed nur por alporti feliĉon al vizitantoj”.

Verda Petalo.

Hanojo - urbo de la paco

nobody@ipernity.com (Verda Pino) — Sun, 03 Aug 2008 14:13:50 +0000

Verda Pino has added a post:

Antaŭ kvindek jaroj…

Post la historia venko de Dien Bien Phu kaj la subskribado de akordoj en Ĝenevo, la 10an de oktobro 1954, la Milita Komitato de administrado de Hanojo anstataŭigis la francajn aŭtoritatojn.

La ekonomio estis kripla kun malfortaj industrioj, malgrandaj metiistaj laborejoj, grave difektitaj infrastrukturoj kaj pli ol 80.000 senlaboruloj. Sed post 3 jaroj, la urba profilo sin koniĝis per multaj ŝanĝiĝoj. La sektoro de transportado kaj komunikado estis restarigita, kun de Hanojo ĝis Lang Son, Lao Cai, Ninh Binh fervojaj linioj relanĉitaj rekonstruitaj.

De 1958 al 1960, en Hanojo komencis la periodo de ekonomi-kultura transformado kaj disvolviĝado. Je la fino de jaroj 1960, Hanojo havis 496 industriajn establejojn, 421 komercajn establejojn, pli ol 16.000 malgrandajn komercejojn kaj 60 ŝtatajn entreprenojn.

Hanojo -- heroa urbo

Je Aprilo 1966, Hanojo devis alfronti kontraŭ aeraj atakoj de usona armeo. Kun siaj ŝtalaj fortresoj kontraŭ agresantoj, la ĉefurbo tranformiĝis en batalkampo. Transloliĝis en kamparajn regionojn la registaraj establejoj, maljunuloj kaj infanoj. Decembron 1972, okazis la plej kruelega batalo kontraŭ US Aerfortoj.

Por ruinigi Hanojon, Washington lanĉis 14.000 aerajn surprizatakojn, inter ili 333 de B52. Dum 12 tagoj kaj 12 noktoj,10.000 tunoj da bomboj estis disŝutitaj sur centojn da uzinoj kaj produktaj establejoj kaj sur publikajn lokojn. Sed Hanojo superpasis la elprovon, plenumante " Aeran Dien Bien Phu " kaj malhelpante Usonon " returnigi Hanojon en Tempaĝon de la tajlita ŝtono " . Pli poste, Usono subskribis Parizajn Interkonsentojn kaj fortiriĝis el Vjetnamio.

Ĉiuj , kiuj konis en tiu periodo Hanojon, neniam forgesos la heroan atmosferon, kiu regadis en la ĉefurbo. Miloj da junaj homoj soldatiĝis en armeon, por partopreni en la liberigado de la Sudo.

Pro tiaj grandfaroj en batalo kaj rekonstruado , la Partio ( VKP ) kaj la Ŝtato jam al Hanojo atribuis la titolon"Heroa urbo "

Hanojo - Urbo de la paco

Post la liberigo de la Sudo, la 25an de Aprilo 1976, la lando reunuiĝis. Hanojo estis elektita kiel ĉefurbo de la Vjetnama socialisma Respubliko.

De tiam Hanojo povis komenci restarigi la produktadon, rekonstrui fabrikojn kaj entreprenojn, disvolvigi sian ekonomion kaj realigi la politikon de renoviĝo kune kun la tuta lando

De 2001 ĝis 2003, la investada medio de la ĉefurbo aktive pliboniĝis. Ĉe fino de 2003, la urbo havis 601 projektojn kun 9,1 miliardoj da dolaroj el 42 landoj kaj teritorioj.

Nun Hanojo jam starigas rilatojn kun 60 ĉefurboj kaj urboj el 50 landoj kaj teritorioj. Ĝi ankaŭ subskribis interkonsentojn de kunlaborado kun 7 provincoj de la lando.

Hanojo survoje de la renovo

Dumla 15 lastaj jaroj, survoje de la renoviĝo, Hanojo jam akiris multajn progresojn. En la periodo 1991-2003, la procento de kreskado pri surkape nacia enspezo estis 11,30%. En 2003 tiu-ĉi cifero atingis 1 350 da dolaroj, tio estas 2,76 pli ol en 1990 kaj 2,2 fojoj pli ol nacia averaĝo.

La fizionomio de la urbo multe evoluiĝis. Por memorfesti la kvindekan datrevenon de la liberigo de Hanojo ( 10a de Oktobro 1954 - 10a de Oktobro 2004 ), la urbo jam lanĉis la konstruadon de 9 ekonomiaj kaj kulturaj prilaboraĵoj. La ĉefaj infrastrukturoj estis renovigita

Hanojo konstruos periferiajn bulvardojn, modernajn rezidentajn kvartalojn, kulturajn centrojn kaj publikajn parkojn. La celobjekto strebadas krei kvalitan urban pejzaĝon. civilizitan socion kaj medion belan, verdan kaj puran.

En alia flanko de la ponto Chuong Duong, estis konstruita nova strato. Hanojo estas stariganta la ponton Thanh Tri aldoniĝantan al tiuj de Thang Long kaj Chuong Duong. Estis pligrandigitaj la pordoj kunligantajn la urbon kun la vojoj 1, 5, 6 kaj 32 . Ankaŭ estis nove refaritaj la aksoj da komunikado kiel Hanojo - Ha Dong, Lang - Hoa Lac, Phap Van - Cau Gie, Lieu Giai - Nguyen Chi Thanh, Hoang Quoc Viet, Tran Khat Chan… La haveno de la Ruĝa Riverego kaj la flughaveno Noi Bai estis pligrandigitaj. Aparte por kontentigi la mendojn kaj bezonojn de hanojanoj, jam rapide disvolviĝis la reto de publikaj transportoj interalie precipe la busoj.

Tagon post tago, en ambaŭ bordoj de la Ruĝa Riverego, pligrandiĝas Hanojo. Malgraŭ freŝdata, ĝia ŝanĝiĝo jam admirigas internaciajn vizitantojn. Multaj homoj , kiuj revenas al Hanojo , ne plu ĝin rekonas. La internaciaj investistoj metas sian fidon en la per la urbo proponitan investadan politikon. Hanojo kiel eble plej multe strebas por fariĝi moderna urbo kaj medio politika, ekonomia kaj kultura. Ĝi estas disvolviganta la komercon, turismon kaj servojn por meriti esti neŭralgia centro de la lando , ankaŭ ideala adreso por internaciaj amikoj, turistoj aŭ investistoj, kaj urbo de la paco.

Teksto (vjetnamo): Vu Duc Tan

El: Revuo Vietnam Ilustrita - 10/2004

Esperantigis: Verda Petalo

Apero de VEA.VN (La retpaĝo de Vjetnama Esperanto-Asocio)

nobody@ipernity.com (Verda Pino) — Fri, 01 Aug 2008 11:28:59 +0000

Verda Pino has added a post:

Post sufiĉe longa preparado, Vjetnama Esperanto-Asocio (VEA) havas la plezuron prezenti al la enlanda kaj al la monda esperantistaro sian ttt-ejon.

Tiu ttt-ejo fakte estas la reta versio de nia informilo "Verda Mesaĝo el Vjetnamio", kun pliaj avantaĝoj, kompare kun la papera versio: aktualeco, ĝisdatiĝo, diverseco, kaj pli multenombra legantaro.

Samkiel la papera versio, la ttt-ejo estas dulingva: esperanta kaj vjetnama, sed la artikoloj iom malsamas, kaj estas metitaj en du malsamaj paĝoj, ne paralele kiel en la papera versio.

Estas multaj kialoj por klarigi tiun malsamecon: La esperanta versio celas prezenti al la monda esperanta komunumo pri Vjetnamio ĝenerale, kaj pli speciale pri la vjetnama esperanta movado. Pro tio, ĝi enhavos la jenajn rubrikojn: Movadaj novaĵoj – Turismo, vidindaĵoj – Vjetnama kulturo (Literaturo, Folkloro, Arto, Muziko, Gastronomio) – Sporto – Scienco kaj Tekniko – Vjetnamio kaj la Monda Esperanta Komunumo – Paĝoj el vjetnama esperanta historio - Eseoj.

La vjetnama versio celas prezenti al la neesperantista publiko pri Esperanto, varbi novajn lernantojn kaj membrojn, perfektigi la lernantojn pri lingvaj konoj. Pro tio, ĝi enhavos la jenajn rubrikojn: Movadaj novaĵoj – Junulara angulo – Turismo kaj Esperanto – Lerna angulo –Korespondado – Esperanta kulturo (inkluzive vjetnama esperanta kulturo) - Eseoj.

Ni volas emfazi, ke tiu ĉi bulteno ne estas nur organo de VEA: Ĝi fakte estu forumo por ĉiuj esperantistoj, enlandaj kaj eksterlandaj. Pro tio, partopreno de ĉiuj volontuloj, precipe de junuloj kaj esperantistoj el Hanoja Esperanto-Asocio, Ho Chi Minh-urbo Esperanto-Asocio estas ege bonvenita.

Tiu reta versio de Verda Mesaĝo el Vjetnamio ne povas daŭri sen via aktiva partopreno. Ni antaŭdankas vin por ĉiuj viaj komentoj, konsiloj kaj skribaĵoj.

La Redakcio de Verda Mesaĝo el Vjetnamio

adreso de la vjetnama versio: http://vea.vn (vi povas aliri al la esperanta versio musklakante la verdan E-flagon)

adreso de la esperanta versio: e.vea.vn

Viajn opiniojn, reagojn, bonvolu sendi al la adreso: viesperas@fpt.vn

aŭ al: vjetnamaj-esperantistoj@yahoogroups.com

Vjetnama Etnologia Muzeo en Hanojo

nobody@ipernity.com (Verda Pino) — Thu, 31 Jul 2008 04:21:01 +0000

Verda Pino has added a post:

Ĝenerala reprezentado (el: http://vi.wikipedia.org )

La Vjetnama Etnologia Muzeo estas muzeo rilate al la etnologia kampo de l' Vjetnamio. La muzeo estas serĉesplora unuo apartenanta al la Vjetnama Instituto de Sociaj Sciencoj. Adreso de la Instituto : Vojo Nguyen Van Huyen, Cau Giay, Hanojo.

Formada proceso

Ek de 1981, la Vjetnamio intencis konstrui muzeon pri etnologio. Kaj la ekonomiaj teknikaj argumentoj de la monumento de l' Etnokogia Muzeo jam estis oficiale aprobitaj je la 14a de Decembro 1987, kun konstruita surfacamplekso je 2.500 m2 (1987), 9.500m2 (1988) kaj entute je 3,27 ha (1990).

Je la 24a de Oktobro 1995, la Instituto de l' Etnologia Muzeo estas oficiale fondita. Je la 12a de Novembro 1997, okazis ĝia inaŭgura ceremonio.

Enhavo

La Muzeo konservas kaj eksponas multe da altvaloraj naturaĵoj pri kulturo de ĉiuj 54 Vjetnamaj etnoj, nome 15.000 naturaĵoj, 42.000 filmoj (kun koloraj bildoj), 2.190 diapozitivaj filmoj, 273 sonbendoj surbendigantaj intervjuojn kaj muzikaĵojn, 373 video-bendoj kaj 25 diskoj CDRom (nombro ĝis 2000). Tiuj-ĉi naturaĵoj estas klasifikitaj laŭ diversaj kriterioj nome: etnoj, utileco, kostumoj, juvelaro, agrokulturiloj, fiŝkaptiloj, armiloj, hejmilaro, muzikilaro, religio-kredo, nupto, funebraj ceremonioj, kaj multaj aliaj aktivecoj spiritaj, sociaj.

Krom multekostaj antikvaĵoj , oni prezentas tie multajn objektojn tre ordinarajn en ĉiutaga vivo de la loĝantoj kiel tranĉilo, dorsokorbo, zontuko, fluto, pipo, mato…Ili spegulas ĉiujn aspektojn materiajn kaj nemateriajn de la loĝantara komunumo, kaj tre tipe esprimas ĉiujn flankojn de ĝia vivo kaj ĝiajn ĉiujn kulturajn kreaĵojn.

Por pli bone kontentigi la vizitantojn, ĉiuj tekstoj kaj klarigaĵoj estas skribitaj en vjetnama, en angla kaj en franca.

En la zono en plena aero, estas 9 popularaj arkitekturaj monumentoj kiel la komunuma domo de Ba Na en Okcidentaj altplataĵoj, la longa surfosta domo de E De, la surfosta domo de Tay, la duone surfosta duone surtera domo de Dao, la senetaĝa domo kovrita de pomu ligno de H'Mong, la domo kun tegoltegmento de Vjet, la senetaĝa domo de Cham, la domo kun batitaj muroj de Ha Nhi, la funebra kabano de Gia Rai.

Laŭ VINANET (Vjetnama foto-retpaĝo)

Esperantigis: Verda Petalo.

Post la pluvo, bela vetero

nobody@ipernity.com (Verda Pino) — Mon, 28 Jul 2008 19:12:48 +0000

Verda Pino has added a post:

La ekpluvegoj en lastaj tagoj alportis tute novan aeron kompare kun longa vico da sufoke varmaj tagoj. Aŭtun-matene estas bele, mi volas rerigardi ion forpasintan je viva somero kun la IJK 63, je memorinda printempo kun la printempa renkontiĝo, kaj je memoriga vintro kun la 50-jara jubileo de naskiĝtago de VEA (Vjetnama Esperanto-Asocio) ĉiuj tiaj belegaj memoraĵoj kunportas samnomon: Espearanto.

Mi alvenis al Esperanto en vintra posttagmezo de la fino 2006 tre hazarde, kiam mi venis vizite al mia amiko. Mi informiĝis de li pri lingvo, kvankam ne nova, tamen ankoraŭ sufiĉe nekonata por multe da homoj: Esperanto. Fakte, estante duagrada lernanto, mi jam sciis pri ĝi pere lecionoj (ekzerco, ekzameno…) Tiam preskaŭ mi nur interesiĝas pri trakudako kaj respondo al demandoj de la tasko, kies nomo “Esperanto”. Pasiginte 7 jarojn en forgeso, mi havis bonŝancon esperantisto, pedagogo Nguyen Minh Toan en la eduko-centro kaj la 30aj jaroj de la 20a jarcento” en Hanojo.

Tamen, unuaj paŝoj ofte estas multe elprovaj kaj tre malfacilaj. La kursejo situas en malnova kvartalo en la centro de Hanojo, for de mia domo sude je 9 kilometroj. La lernotempoj ofte okazas vesper-semajnfine, la jarfina vetero (vintra pluveto, malvarma vento) hejm-afero, lern-afero, cirkulado…postulis de mi multe da strebadoj. Krome, ankoraŭ estas diferenco pri lingvonivelo inter mi kaj ceteraj studentoj en la kurso, kiuj jam 4-5 jarojn lernis Esperanton. Observante ilin paroli kaj skribi sperte kaj lerte en Esperanto, senmotive mi sentismin kiel malkonvena homo en tute fremda lando. La fojo unu, fojo du, ĝis …la fojo tri…tia malkonvena sento, kaj plie, la streĉiteco pri fina ekzameno de lerneja semestro kondukis min al decido: haltu tie ĉi. Kaj por ne malesperigi mian amikon kaj ĉiujn aliajn, mi pretekstante universitatan ekzamenadon ne iris al la kurso de Esperanto. La forlaso de Esperanto ŝajnis al mi fina, se subite tiu malnova amiko denove venis kaj tiris min revene al la movado, kaj ĝi koincidis kun la datreveno de la naskiĝtago de Vjetnama Pacdefenda Esperanto Asocio.

Post la memorinda jubileo kaj vesper-bankedo, la pasio en mi vere ekvekiĝi, kaj sekvante la konsilojn de la samkursanoj, mi prove iris al komenca kurso de Esperanto en Kim Lien-kvartalo, Hanojo. De tiam mi komencis vere lerni la lingvon destiantan por ĉiuj nacianoj en la tutmondo, dank’ al la geinstruistoj kaj veteranaj geespearantistoj.

Ili sin ligis kun Esperanto ankaŭ per la pasio kaj klerec-avido, kaj sin dediĉis korpe kaj anime por la movado. Pli ol ĉio ili estas la simbolo de solidara, amikeca kaj filantropeca spiritoj fontintaj el “la interna ideo de Esperanto”, kiun neniuj etnaj lingvoj en la mondo kapablas alporti. Ja tio plej respekte admirigis min kaj mi ĵurpromesis dediĉi miajn fervorecojn, tempon kaj penon, longdaŭre, al movado-disvolvigo, kaj antaŭ okule, al la sukceso de la 63a IJK, kiu unuafoje okazis en Hanojo, Vjetnamio.

Ekde la memorinda IJK, mi konatiĝis kun tiom da novaj kaj en-kaj elsterlandaj amikoj, venintoj el diversaj landoj, teritoriaj regionoj kun diversaj rasoj, religioj kaj kulturoj sed kunparolandoj de la samlingvo: Esperanto, kaj de kiuj mi akiris multe da interesaj kaj utilaj konoj.

Pasis proksimune 9 monatoj, kaj tiuj ne estas la tempo sufiĉa por lerni unu lingvon, partopreni kontribue al unu movado, tamen ĝi estis sufiĉa por alporti al mi netakseblajn lecionojn kaj memoraĵojn. Nun I estas ne nur lernanto de Esperanto-kurso, sed ankaŭ oficiala membro de VEJO (Vjetnama Esperantista Junulara Organizo) kun nova progresa paŝo. Mi esperas, ke mi povas pli multe studi kaj kontribui, valorigante miajn kapablecon, fervorecon kaj pasion la la disvolvigo de la movado. Kaj kiam la nova tago komenĉigos, kun salutvortoj anstataŭ bondeziroj al amikoj, parencoj, mi ankoraŭ konservas en mia koro unu plian salutvorton al tuta Esperanto-komunumo en la mondo: Solidarecon, solidarecon, grandan solidarecon! Sukceson, sukceson, grandan sukceson!