Articles from Asya Kondova-Randehed

Letero al mia amata Edzo...

nobody@ipernity.com (Asya Kondova-Randehed) — Tue, 07 Jul 2015 20:41:13 +0000

Asya Kondova-Randehed has posted an article:

Saluton, Amego mia!

Jam pasis du jaroj de nia edziĝo kaj ĉiu tago ĝis nun estis plenigita kun ĝojo kaj feliĉo. Kompreneble ke ni ankaŭx havis malfacilaĵojn, sed la amo estis pli forta ol ĉio.

Kio estas la amo? Tio estas preskaŭx neeble priskribita. La amo estas diversa por la diversaj homoj. Estas malfacile priskribi per kelkaj frazoj ĝuste kion mi sentas al vi, sed vi bonege scias tion, ĉar ĉiutage ni sentas nian amon. Kaj mi feliĉegas ke mi havas edzon kiel vi.

Dankon ke vi ekzistas en mia vivo! Vi ofte parolas al mi pri niaj komunaj revoj, pri nia estonteco kaj ke ni restos ĉiam kune. Viaj vortoj ĉiam feliĉigas kaj trankviligas min kaj mi nur povas esti dankema al Esperanto ke dank’al ĝi nun ni estas kune kaj tre baldaŭx ni havos nian novan domon kie ni daŭxrigos kun nia feliĉego.

Regule ni diras unu la alian ke vi estas mia trezoro kaj reciproke mi estas via. Ne la vortoj parolas, parolas ĉiujn niajn malgrandaj gestoj, kiujn ni faras reciproke, ofte ni ne devas findiri la frazojn, ĉar la alia jam scias ĉion kaj mem daŭxrigas la frazon. Sufiĉas nur unu rigardo por ke ni komprenu nin....do la vortoj ne estas necesaj.

Via mano kostante serĉas min dum nokte kaj mi volontege brakumas vin.

Mi neniam forgesos la tagon de nia egziĝo en Bulgario-la 5an de julio 2013.

Silentis. Oni povis aŭdi nek uno sonon ekstere, nenio movado, eĉ la hundoj kiu ĉiu vespere senĉese bois, nun ankaŭ silentis, kvazaŭ ĉiu de ni sciis ke post kelkaj horoj mia vivo prenos tute alian direkton. Miaj pensoj rapide flugis, mia kapo kvazaŭ eksplodis pro la multegaj memoroj, kiuj samtempe invazis en ĝi.

Mi vidis mian tutan vivon kiel sur blendo kaj en tiu ĉi momento nek por sekundo mi jam dubis, ke mi prenis la plej saĝan kaj kuraĝan decidon en mia vivo. Ekde 5ª de julio mi estis tute nova virino, kiu sekvis siajn revojn kun vi.

La luno provis eliri en nia ĉambro tra la malfermita fenestro kaj lumigis la liton, mi facile povis vidi kiel trankvile dormis la Viron de miaj revoj, mi aŭskultis vian ritmikan spiron kaj tio ege trankviligis mian freneze batatan koron. Mi sentis kiel protektanta mi estis de vi, mi feliĉis en ĉiu momento kiam vi en sia sonĝo brakumis min kaj diris “Mi estas ĉi tie”.

Jes, post kelkaj horoj ni devis esti geedzoj kaj kun tiu penso mi renkontis la sunleviĝon. La unuaj sunaj radioj jam komencis ludi en la ĉambro kaj mi silente volis forlasi la liton por ke ne vekigi mian edzon, sed vi jam estis vekiĝinta kaj ridante kisis min.

Vi diris: “Ho, vi ankaŭ ne havas paciencon, same kiel mi.”

Mi nur volas diri al vi, ke vi ĉiam estas en miaj pensoj, sed tio tute ne estas novaĵo por vi….

Mi amas vin de profundeco de mia koro kaj tiel estos.

Kisas kaj brakumas Vin, Kjell Randehed, mia Unua kaj Lasta Amego!

Via bulgara edzineto…

La amo estas...

nobody@ipernity.com (Asya Kondova-Randehed) — Sun, 10 May 2015 15:21:11 +0000

Asya Kondova-Randehed has posted an article:

Att leva utan att älska är ej att leva ett verkligt liv.

Kärleken är en sjukdom som inte kan döljas.

Kärleken är ett ord, ett ögonkast...

Vivi sen amo, oni ne vivas realan vivon.

La amo estas malsano kiu ne povas esti kaŝita.

La amo estas vorto, rigardo ...

Живот без любов не е живот.

Любовта е болест, която не може да бъде скрита.

Любовта е една дума, един поглед ...

"ELIZABET"

nobody@ipernity.com (Asya Kondova-Randehed) — Sat, 25 Jan 2014 17:11:40 +0000

Asya Kondova-Randehed has posted an article:

ELIZABET

Verkita de Asya Kondova-Randehed

Elizabet revenis hejmen de la ege longa kaj teda kunveno en la laboro, kiel ĉiu semajno la ĉefo kolektigis la oficistojn kaj postulis multege de ili. Li neniam estis kontenta de la rezultoj, malgraŭ ke la firmao bonege gajnis kaj havis multajn regulajn klientojn.

Dum tiu ĉi kunveno la pensoj de Elizabet estis tute alie, ŝi aŭdis nek unu vorton de la komentoj de la ĉeestantoj.

Ekde kelkaj tagoj ŝi ne fartis bone, multajn pensojn kaj memorojn invazis en ŝia kapo, ĉar baldaŭ estos tri jaroj ekde kiam ŝi ne plu estas kun Filipo. Ili ambaŭ havis multajn belegajn momentojn kune kaj ili jam pensis organizi ilian edziĝfeston, kiam iun tagon li ne revenis hejmen. Ŝi nur ricevis SMS de li, ke ĉio jam estas finita kaj ke li volas daŭrigi lian vivon kun lia kolegino Maria. Ŝi estis juna,alta, svelta, kun grandaj mamoj, kiuj estis tute naturaj. Fakte ŝi estis ĝuste de tiuj ĉi virinoj pri kiuj la viroj revas, malgraŭ ke ŝi tute ne estis inteligenta kaj ne povis kompari kun Elizabet, sed en tiu ĉi momento por Filipo tute ne gravis la inteligencon de Maria, li volis nur uno-seksumi ĝis frenezo kun la bela junulino.

La tagoj de Elizabet pasis en soleco, ŝi iris en la oficejo, faris ŝiajn taskojn, ridetis kun la kolegoj, sed vespere kiam ŝi restis tute sola hejmen, nur kun la taso da vino en la mano,ŝi konstatis ke devas rapide ŝanĝi sian vivon kaj komenci denove vivi plene, ĉar verdire ŝi ankoraŭ estis juna kaj alloga virino kaj ofte ricevis komplimentojn de la klientoj en la firmao, kie ŝi laboris.

Antaŭ nelonge ŝi rigardis reklamon pri tute nova malgranda familia hotelo, kaŝita en la montaro, apud la bordo de la lago, kiu estas ĉirkaŭita de belega naturo. En la broŝuro oni proponis tradician lokan menuon, promenadon kun boato en la lago kaj vizito de insuleto meze de ĝi, kie la turistoj povas ĝui la virgan naturon.

Ŝi volis viziti tiun ĉi lokon por ke ŝi forgesi almenaŭ por iomete ŝian solecon kaj samtempe volis ĝui la freŝan aeron en la montaro, malproksime de la brua, dinamika kaj malpura ĉefurbo. Ŝi volis por ceteran tempon esti for de la kapricoj de la klientoj, kiu senĉese venis en la firmao por ke ŝi aranĝu iliajn dokumentojn. Antaŭe ŝi faris tion volontege, ĉar ŝi ankoraŭ estis nova oficistino, ŝatis sian laboron kaj faris ĉion precize kaj kun entusiasmo. Sed nun... nun ŝi volis denove esti feliĉa kiel iam kun Filipo kaj ŝi estis preta fari ĉion eblan por ke tio okazu.

Elizabet gratulis si mem por la decido kiun ŝi prenis kaj rideto aperis sur ŝia vizaĝo. Fakte ŝi havis ege ĉarman rideton kaj ŝiaj du kavetoj donis al ŝia vizaĝo mildan kaj junan belecon.

Tiu ĉi nokton por unua fojo ŝi dormis trankvile. En la ĉambro etis varme kaj tra la malfermita fenestro venis freŝan aeon, kiu tenere karesis ŝian nudan kaj ŝvititan korpon. Dum la sonĝo Elizabet ĝemetis.

Vekiĝinte ŝi tuj telefonis al la hotelo por mendi ĉambron por la semajnfino,ŝi nepre devis viziti tiun ĉi lokon ĉar ŝi havis sencon ke io okazos tien.

Lastan labortagon ŝi iris en la firmao kun bonega bonhumoro kaj iliaj kolegoj tuj rimarkis tion, sed neniu de ili supozis pro kio ŝi aspektas tiel feliĉa.

Sabaton, fru matene, Elizabet jam estis en luksa buso, kiu gvidis ŝin al la montara vilaĝeto. La vojo estis glata kaj de ĝiaj du flankoj ŝi povis ĝui la belecon de la kamparo sur kiu la rikolton kreskis.

La vojo komencis zigzagi kaj la buso jam veturis inter pinarboj. Ŝi tuj sentis la freŝan aeron, la kantojn de la birdoj kaj la specifikan aromon de la strobiloj kaj de la rezino. Rigardante la naturon, pense ŝi revenis en la tempo de ŝia juneco,kiam renkontis sian unuan amon. Ili ambaŭ estis preskaŭ infanoj, ĉirkaŭ 14-15 jaraĝaj, kiam por unua fojo ili ambaŭ sentis la fortecon kaj la belecon de la pura amo.

Li nomiĝis Vincent kaj ŝi renkontis lin dum la infana tendumado antaŭ 15 jaroj. La sentoj inter ili aperis subite kaj neniu kapablis disligi ilin. Kiam ili estis kune iliaj koroj freneze batis, la okuloj brilis kaj ili sentis papiliojn en siaj stomakoj. Konstante ili estis kune manenmane kaj ne kaŝis siajn sentojn, ĉio glate funkciis inter ili kaj la amo, kiu sentis unu al alian, estis ege facile videbla de ĉiuj. Iliaj vizaĝoj elradiis nur amon kaj pasion.

Elizabet ankoraŭ memoris la dolĉajn kaj pasiajn kisojn, kiujn ili senĉese interŝanĝis.Vincent estis alta knabo kun atleta korpo, li regule trejnis kaj prizorgis sian korpon,li partoprenis la urban tiamon por karate. En tiu ĉi tempo ĉiuj knabinoj frenezis pri li, sed nur Elizabet sukcesis kapti lian koron. Kaj liaj okuloj...Oh! Liaj okuloj estis tiel bluaj, kiel du profundaj lagoj kaj lia voĉo estis ege ĉarma kaj samtempe seksa. Kiam iu aŭdis ĝin neniam plu povis forgesi ĝian sonon.

Kiam antaŭ kelkaj tagoj ŝi mendis ĉambron en la hotelo kaj telefonparolis kun la propriulo de la hotelo, Elizabet denove sentis varmajn ondojn sur ŝia dorso kaj la tuta ŝia korpo tremis pro ekscitiĝo. Ŝi ne havis klarigon por si men kio okazas kun ŝia korpo, sed io en la voĉo de la viro ekscitigis ŝin, kiel iam antaŭ multaj jaroj ŝi sentis la saman, kiam Vincent flustris en ŝia orelo amvortojn.

Okupata kun ŝiaj pensoj kaj kun la erotikaj memoroj de la periodo, kiam ŝi estis feliĉega, Elizabet ne rimarkis ke la buso jam proksimiĝis la hotelon. Fakte ĝi estis bela domo de kvar etaĵoj, ĉirkaŭita de ĝardeno kun freŝa kaj bone prizorgata herbo. Apud la domo kreskis tri altaj branĉoriĉaj pinoj, kiuj donis bonegan ombron kaj sub ĝi la propriulo de hotelo konstruis por la gastoj belan kaj oportunan kioskon kaj ĝi jam estis okupata de kelkaj paroj, kiuj laŭte ridis al la diraĵoj de iu granda viro de ilia amikrondo, kiu nomiĝis Boris.

Li aspektis alloga viro kun grandaj muskuloj, kiuj tremis kaj donis bonan relefon kun ĉiu lia movado kaj sub la malbotonita ĉemizo oni facile povis vidi lian fortan sunbruligitan korpon.Li kiel spertega viro, kiu havis multajn virinoj kaj por kiu ne estis problemo facile kapti la sekvontan “viktimon”, tuj rimarkis la allogan korpon de Elizabet, kiu marŝis kiel gazelo. Lia penetranta rigarto de rabobesto tuj pritaksis ŝian freŝan korpon, kies belecoj distingiĝis sub la malpeza robo, kun kiu ŝi estis vestita.

Boris rimarkis la fortajn gambojn de Elizabet, kiu ŝi frotis unu en alia dum irado, ŝia du postaĵvangoj kun formo de piro, alloge faris rotacian movon kaj la la pintoj de ŝiaj grandaj kaj duraj mamoj estis tiel stariĝintaj, ke kvazaŭ baldaŭ ili traboros ŝian robon. Boris tuj volis sovaĝe preni ŝin en siaj malmoliĝintaj manoj, kaj freneze kisi Elizabet.

De tiuj ĉi pensoj Boris komencis tremi kaj ŝviti.

En tiu ĉi momento Elizabet trapasis proksime ĉe li, ĉar la vojeto sur kiu li staris, gvidis ŝin al la pordo de la hotelo. Li sentis ŝian bonan parfumon kaj la liaj hormonoj frenezigis kiel ĉe sovaĝa besto, li senvole forte ĝemis.

Elizabet turnis scivoleman rigardon al li, rimarkis lian tremantan korpon kaj daŭrigis sian vojon. Ŝi ne montris al Boris kiel kontenta ŝi estis ke tute nekonataj viroj tiel freneze reagas vidante ŝin. Tiu ĉi okazo plibonigis ŝian memfidon kaj ŝi jam sentis sin deziranta virino, kiu kapablis ŝanĝigi sian vivon. Ŝi diris al si mem ke la nekonatulo, kiun ĝuste ŝi renkontis, tute ne estas malbona partio kaj ŝi povis havi kun li frenezan travivaĵon, sed ne, ŝiaj pensoj estis ĉe la propriulo de la hotelo kun kiu ŝi parolis antaŭ kelkaj tagoj. Elizabet ne sukcesis forgesi tiun ĉi profundan kaj seksan voĉon, ĝi ege similis al la voĉo de ŝia granda amo, similis al la voĉo de Vincent.

Ŝi eniris la hotelon kaj iris rekten al la akceptejo de kie ŝi devis preni ŝian ŝlosilon. Kun ĉiu paŝo ŝia koro pli kaj pli batis kaj ŝi ŝvitis, sed ŝi ne povis kompreni la kialon Elizabet havis sencon ke io subite ŝanĝigos ŝian vivon, sed ŝi ankoraŭ ne sciis kio estos tio.

Venis ŝian vicon por ke ŝi parolu kun recepcionisto, sed de ŝia buŝo eliris nek unu vorton. Elizabet staris kun malfermegitaj okuloj kaj nur sukcesis prononci ”Vi!”

Ne, ŝi ne eraris. Antaŭ ŝi en lia tuta ĉarmeco staris Vincent, ŝia amego de infaneco. Li rigardis ŝin kun tenereco kaj lia profundaj bluaj okuloj brilis pro feliĉo ke post multaj jaroj li denove renkontis ŝin.

Vincent aspektis ankoraŭ pli vireca ol antaŭe kaj la arĝentaj hararoj, kiu komencis aperi sur liaj tempioj, donis al lia aspekto neforgeseblan ĉarmecon.

Li tuj forlasis sian lokon ĉe recepcio, iris ĉe Elizabet, kaj tenere brakumis ŝin. En tiu ĉi momento ili denove estis kune, kvazaŭ ili neniam estis for unu de alia, kaj iliaj pasiaj kisoj ekscitigis ilin ambaŭ.

Vincent helpis al Eliabet lasi ŝian pakaĵon en la ĉambro kaj li proponis al ŝi, ke li montru al ŝi la pitureskan insuleton meze de la lago,kien ili povis trankvile paroli pri iliaj vivoj ekde la momento, kiam ili prenis diversajn vojojn en la vivo.

Malantaŭ la hotelo estis la boatkajo kaj ili forveturis al la insuleto.

La lago estis kiel spegulo, la suno ludis kun la akvo kaj la sunradioj faris amuzajn “sunkuniklojn” en la akvo. Vincent ritmike remis kun la remiloj kaj la akvo ĉirkaŭ boato ondis. De tiu ĉi movado la boato malrapide skuetis, kaj tiu freneze voluptis Elizabet. Vincent sentis la saman kaj ili ambaŭ ne plu prokrastis la momenton esti kune.

Iliaj kunigitaj korpoj estis belegaj sub la sunradioj, ŝvititaj, tremantaj ... ili estis kune en tiu ĉi sublima momento kaj la tempo por ili estis haltita.

Ili restis brakumantaj ĉe la fundo de la boato ĝis kiam la suno subiris.

Por ili ambaŭ tiu ĉi tago estis la plej feliĉa en iliaj vivoj, ĉar estis daŭrigo de ilia amo, kiu dum la jaroj neniam malaperis kaj ili konstante pensis unu pri alia.

Ili revenis en la hotelo kaj ŝi translokiĝis en lia apartamento ĝis semajnfino. Ili diskutis multe pri ilia komuna vivo kaj Elizabet decidis ke kiam revenos hejmen, ŝi forlasos la laboron kaj revenos ĉe Vincent kiel lia amantino.

Vojaĝnte reen al la ŝian hejmon, ŝi pensis pri Vincent kaj pri ilia amo kiu daŭris de ilia infaneco. Ŝi estis feliĉega ke finfine ŝia vivo daŭrigos kun la viro, kiun ŝi amegis kaj kiun ŝi neniam forgesis.Elizabet tute ne bedaŭris ke vizitis tiun ĉi familian hotelon, ĉar tiu ĉi vizito ŝanĝigis ŝian tutan vivon.

Do, la vivo por ŝi nun komencas denove kaj nur feliĉo kaj pasio staros antaŭ ŝi.

BULGARAJ KANTOJ

nobody@ipernity.com (Asya Kondova-Randehed) — Wed, 18 Dec 2013 16:34:47 +0000

Asya Kondova-Randehed has posted an article:

Vanya Kostova – Acida ĉerizo - Вишна

www.youtube.com/watch?v=8RDwauW94Do

Vanya Kostova – Stelo – Звезда

www.youtube.com/watch?v=oSZd-dAJ54I

Vanya Kostova – Lasu min esti via aŭtuno – Нека бъда твоята есен

www.youtube.com/watch?v=E9GjH_sDaS4

Vanya Kostova – Malfrua amo – Закъсняла любов

www.youtube.com/watch?v=LbREwbKUIXE

Kiel Esperanto ŝanĝis mian vivon

nobody@ipernity.com (Asya Kondova-Randehed) — Sun, 15 Dec 2013 13:10:53 +0000

Asya Kondova-Randehed has posted an article:

En mia familio ni ĉiuj parolas Esperanton kaj ni akceptas tion kiel tute normala afero, ĉar nia ŝatata lingvo ĉiam ĉeestis en nia vivo. Ĝi estas kiel heredaĵo de generacio al generacio.

Ĉio komencis kun la granda ŝatado de mia avo \la patro de mia patrino\ al Esperanto.

Li estis ege malriĉa homo sed kun granda koro al ĉiuj kaj malgraŭ ke li ne havis monon por studi, li faris tion sola kaj uzis ĉiun liberan tempon por plibonigi siajn konojn.

Poste mia patrino partoprenis esperantokurson dum sia juneco sed bedaŭrinde dum multaj jaroj ŝi ne plu praktikis Esperanton ĝis kiam ne venis la ĝusta momento kiam ŝi rekomencis studi la internacian lingvon por refreŝigi siajn konojn kune kun mia pli juna frato Nikolao.

Iom post iom ili progresis kaj iun tagon dank’al revuo “Bulgara Esperantisto” de aprilo 1991 jaro, kie ili ambaŭ prezentis sin kaj donis siajn anoncojn por korespondodeziro, ili trovis siajn verajn amikojn, kiuj iĝis preskaŭ niaj familianoj kaj dum jaroj ni vivis kiel granda familio.

La 1991 jaro estis malfacila ne nur por mia familio, sed ankaŭ por ĉiuj bulgaroj, ĉar estis granda mizero post la falo de la komunista reĝimo en Bulgario. Ne estis varoj en la vendejoj, ni aĉetis per kuponoj, eĉ ne estis kajeroj por la lernantoj...estis nenio...sed estis veraj kaj bonkoraj eksterlandaj esperantistoj, kiuj komencis korespondi kun ni, memvole helpi al ni kaj gasti ĉe ni.

La homoj, kiuj pere de Esperanto ŝanĝis nian vivon kaj donis ŝancon al mia frato kaj al mi fini la gimnazion kaj poste studi en Universitato estas iu ege bonkora belgo kaj iu franco, kiu bedaŭrinde antaŭ multaj jaroj forpasis.

Ili ambaŭ donis motivon al mi komenci lerni Esperanton por ke mi pli facile kapablu komuniki kun ili kaj rakonti kiel mi progresis en la Universitato kaj ke ilia mono ne estis elspezita vane. La belgo ĝis nun estas mia bonega amiko, kun kiu mi dividas ĉion, dum 22 jaroj li estas mia plej bona aŭskultanto kaj konsulanto.

Dank’al Esperanto dum du jardekoj mi trovis diversajn geamikojn, sed la plej fidelaj kaj veraj el ili daŭrigas ĝis nun okupi gravan lokon en mia koro kaj en mia vivo. En miaj malfeliĉaj kaj malfacilaj momentoj ili ĉiam estas kun mi, ili ĉiam morale subtenas kaj trankviligas min.

Mi ne havas sufiĉajn vortojn por danki al ili ĉiuj, ke ili ĉeestas sur mia vojo, kiun ĉiutage mi trairas paŝon post paŝo.

Do, mi povas elkore deklari ke Esperanto ĉiam helpis al mi, ĉiam gvidis min al la vera vojo de mia vivo kaj dank’al la Internacia lingvo mi trovis mian Amegon kaj nun ni kreas nian komunan vivon en Svedio.

Esperanto ĉiam restos mia favora lingvo, ĉar pere de ĝi nun mia vivo estas tute alia, mi havas multajn amikojn el la tuta mondo, mi havas bonegan edzon, mi havas mian bulgaran familion, kiu ĉiam subtenas min sendepende ĉu mi eraras aŭ ne.

Do, Vivu Esperanton!

INTERVJUO EN "BULGARA ESPERANTISTO"- aprilo 1991

KUN FERVORO POR ESPERANTO

La 13-an de februaro en kunveno de sofia E-kulturdomo per propra programo sin prezentis Esperanto-societo "Stojan Vasilev" - komunumo "Krasno selo", Sofio. La programon enkondukis per mallonga parole Petrana Lalova, prezidanto de la societo. Sekvis interesaj ortoj - oni prelegis, rekitis kaj plenumis humurajojn. Post la kunveno mi havis eblecon interparoli kun Sneĵana Kondova,49-jare aktivulino de E-societo "St. Vasilev" kaj de sofia E-kulturdomo (Dum la kunveno mem sia filo Nikolaj majstre desegnis la portreton de d-ro L.L.Zamenhof.)

- Kiel vi eklernis la Internacian Lingvon?

- Esperanton mi eklernis sub influo de mia patrol kie

aŭtodidakte lernas gin en Kjustendil. Li estis ekzemplo por mi kun sia boneco, honesteco kaj bona posedo de la lingvo. Mi memoras, ke Ii tradukis poeziaĵojn de Hristo Botev kaj recitis ilin. Mi alente aŭskultis kaj en mi ekgermis la deziro perfektigi en la Internacia Lingvo. Krome ekde mia infanago mi havis emon lerni lingvojn. Do kiel lernantino en gimnazio mi partoprenis en koresponda E-kurso (1957-1958).

Publikiginte mian korespondan anonceton en revue "EI popola Cinio" mi ricevis leterojn el 13 landoj kaj

ekkoresponcis, kun 65 leteramikoj el Cinio, Japanio, Hispanio, Hungario, Jugoslavio, Pollando, Rumanio, USSR k.a

En 1963 mi edziniĝis, eklogis en Sofio kaj por 30-jara periodo ĉesis okupigi pri Esperanto. Mi finlernis Teknikan Mezlernejon

pri Maŝinkonstruado kaj eklaboris en Institute pri

Kaŭĉuko - Sofio, kiel maŝinkonstruisto, kie mi plu laboras.

- Kion vi dividis pri la E-aktivado de vi kaj de via filo Nikolaj?

- Nun li estas 15-jara. De sia 8-jarago Nikolaj elmontris talenton pri pentrokreado (li partoprenis diversajn ekspoziciojn) - kaj pri lernado de fremdaj lingvoj. Krom Esperanto li nun lernas foreste la anglan lingvon kaj frekventas francan vesperan lernejon. Nun Ii estas lernanto en Teknika

Mezlernejo pri Maŝinkonstruado, Metalurgio kaj Elektroniko - kaj fake estas Teknologio de la Maŝinkonstruado (frida prilaboro).

Mia filo kaj mi en 1989 finis unuagradan kaj duagradan E-kursojn kun lektoro Petrana Lalova. Mi abonis revuojn "Esperanto", "Juna amiko" kaj "Bulgara Esperantisto". Mi regule legas ilin kaj krome por mia propra plezuro mi tradukas

rakontojn publikigitajn en "Bulgara Esperantisto".

- Rakontu pri la agado de Via societo "Stojan Vasilev"?

- En mia E-societo estis organizataj E-kursoj de unua kaj dui gradoj por la membroj. Krome en la societo estas multaj anoj posedantaj diplomojn de tria kaj instrua

gradoj. La societo aktive partoprenas la amatoran artaktivadon. Estis kreita grupo de kantantoj, recitantoj kaj plenumantoj de humurajoj. Ĝi mulifoje prezentis

programerojn en solenaj kunvenoj, celebroj kaj gastadoj en sofia E-kulturdomo. Nia societo havas. ankaŭ ŝakistan grupon, kiun gvidas majstrino de sporto Ĝi organizas kaj partoprenas ĉujare en ŝakistaj turniroj en Sofio. Membroj de

la societo partoprenis en forstumado de Vitoŝa-monto apud Sofio, kie ili plantis 200 pinidojn kaj kreis ' Esperantan arbareton ", pri kie oni eĉ komunikis en la radio. Ni partoprenis en Verdaj Patroloj en kv. Dragalevci kaj en Vitoŝa-monto por protektado de naturmedio. La societanoj subtenas korespondligojn kun pli of 100 esperantistoj el multaj landoj. Ofte ni organizas ekskursojn kaj renkontiĝojn, en kiuj ni pli bone ekkonas unu la aliajn kaj sentas nin en amika etoso. Pro manko de konvena klubejo en la lastaj monatoj ni kunvenas en apartamentoi.

- Viaj planoj por la estonto?

- Mi havas deziron korespondi kun leteramikoj el Italio, Tanzanio kaj Brazilo, kaj mia filo - el Alĝrio, Pollando kaj Belgio. Krome ni intencas pli aktive partopreni la agadon de nia E-societo kaj de la sofia E-kulturdomo.

Evgeni GEORGIEV

Feliĉan St. Nikolao

nobody@ipernity.com (Asya Kondova-Randehed) — Fri, 06 Dec 2013 06:39:10 +0000

Asya Kondova-Randehed has posted an article:

Hodiaŭ estas Sankta Nikolao, unu el la plej gravaj festoj por la bulgaroj kaj mi bondeziras ĉiujn, kiujn celebras en la sama tago.

Gratulojn!

Mi skribas la bulgaran legendon pri St. Nikolao kaj se iu sendas al mi alian legendon el lia patrolando, mi volontege legos ĝin.

Sankta Nikolao, kiu nomo signifas Venkinto, estas protektanto de la akvoj kaj gardas la homojn de inundoj kaj dronigo. Li regas super la maroj, la riveroj, la lagoj kaj subakva mondo.

En la popolaj imagoj li aspektas kiel flugilhava fraulo, fluganta super la maroj kaj protektanta la maristoj kaj fiŝkaptistoj. Ankaŭ oni prezentas lin kiel avo kun longa blanka barbo.

Oni kredas ankaŭ, ke Sankta Nikolao estas patrono de la komercistoj kaj li helpas al la gefrauloj por edziĝi.

La legendoj rakontas, ke Sankta Nikolao savis

iun boaton de droniĝo kiel li metis karpon en ĝian truon. Pro tio la fiŝo estas la baza menuo sur la manĝtablo de la bulgaroj.

La kulto al Sankta Nikolao kiel protektanto de la maristoj kaj la fiŝkaptistoj oni celebras ekde jarcentoj.

Laaŭ la popolaj legendoj li veturas per ora ŝipo kiu ĉiam alvenas tien, kie oni bezonas lian helpon. Dio donis al

St. Nikolao la forton por kvietigi la ventegojn kaj la marajn elementojn kaj li savi la bezonatajn.

La plej bone tiu ĉi kredo oni esprimas en la popola kanto pri li:

"Aperis fortega vento,

fortega vento en la Nigra maro,

barkistoj Dion petas,

Dion petas, min alvokas:

-Kie vi estas Sankta Nikolao?

- Kie vi estas, por alveni ĉi tien?

Por kvietigi la fortegan venton,

por ke ni ne mortu.

Sankta Nikolao diras:

Mi iris en Nigran maron

kaj mi kvietigis fortegan venton."

La legendo diras, ke kiam oni konstruas novan boaton, en ĝi oni devas meti ikonon de Sankta Nikolao. Oni kredas, ke ĝi protektos la boaton kaj la fiŝistojn de la ventegoj. Kun la ikono de la sanktulo en la manoj, la edzinoj de la maristoj dum marventego ekstaris ĉe la bordo kaj enakvigis ĝin tri foje kiel magivorto por ke iliaj edzoj hejmenrevenu vivantaj.

Mia lando, mia Bulgario

nobody@ipernity.com (Asya Kondova-Randehed) — Sun, 29 Sep 2013 18:34:14 +0000

Asya Kondova-Randehed has posted an article:

Mi metas la tekston de mia ŝatata kanto, elkantita de nia fama kantisto Emil Dimitrov, bedaŭrinde li forpasis antaŭ jaroj.

Pardonu min se estus eraroj en la angla teksto, sed mi ne povas kontroli tion, ĉar mi ne parolas anglan.

Моа страна, моя България

Колко нощи аз не спах

Колко друми извървях —

Да се върна.

Колко песни аз изпях,

Колко мъка изживях —

Да се върна.

В мойта хубава страна

Майка, татко и жена

Да прегърна.

Там под родното небе

Чака моето дете

Да се върна.

Моя страна, моя България,

Моя любов, моя България,

Моя тъга, моя България,

При теб ме връща вечно любовта.

Даже нейде по света

Неизвестен да умра

Ще се върна.

В мойта хубава страна

И тревата и пръстта

Да прегърна.

Нека стана стръкче цвят

Нека вятъра познат

Ме прегърне.

Нека родните поля

Да ме срещнат с песента

Щом се върна.

Моя страна, моя България,

Моя любов, моя България,

Моя тъга, моя България,

При теб ме връща вечно любовта.

Моя страна, моя България,

Моя прекрасна страна,

Ще се върна.

My country, my Bulgaria

How many nights I didn`t sleped,

How many paths I walked

To get back.

How many songs I sang,

How many grief I lived

To get back.

In my beautiful country

mother, father and woman

to hug

There under the home sky

waits my child

To get back.

My country, my Bulgaria.

My love, my Bulgaria.

My sadness, my Bulgaria

To you the love eternal brings me back.

Even somewhere in the world

unknown to die

I`ll be back.

In my beautiful country

The grass and the soil

to hug.

Let me be a flower

Let the wind known

hugs me.

Let the home fields

welcome me with the song

When I get back...